Νυχτερινοί ψεκασμοί (με τουρμπίνες)

Λίγο παλιότερα, αν έγραφες κάτι αρνητικό για την κ. Καρυστιανού, επενέβαιναν οι ενάρετοι και η ηθικολογική αστυνομία και σε ράπιζαν δημοσίως με αποδοκιμασίες και με την απειλή να σε μετατρέψει σε αποσυνάγωγο και αποδιοπομπαίο. Λαϊκά δικαστήρια απ’ το Lidl σε καταδίκαζαν με μελοδραματικά επιχειρήματα περί χαροκαμένης μητρός, περί Ναργκίς, και μη μου άπτου – δεν το έκαναν βέβαια, από καμιά ευαισθησία, αλλά με την ωμή, γνωστή, και βαρετή πρόθεση να πλήξουν διά της κβαντικής παιδιάτρου τον πολιτικό τους αντίπαλο. (Αυτό στο μπάσκετ λέγεται «Αλλού

Βέβαια, εμείς γράφαμε από την πρώτη στιγμή (διακριτικά), διότι ήταν καταφανής η πολιτική ανεπάρκεια και το γραφικόν του κβαντικού εγχειρήματος με τις εικόνες, τις αγιαστούρες, την ουρανόπεμπτη Γρατσία, τα αφόρητα κλισέ, και τη γερόντισσα απ’ τη Συρία που χρησμοδοτούσε στα αραμαϊκά. Οπότε και δεν εκπλαγήκαμε με ό,τι ακολούθησε, δηλαδή τη γλίστρα και τη συρρίκνωση. Το θέμα είναι άλλο: ότι κάνει εντύπωση ο βαθμός τύφλωσης μερικών γνωστών – ακόμα και πρώην υπουργός Εξωτερικών έβλεπε τότε την παιδίατρο ως πρωθυπουργό, κάποιοι δε, ως πρόεδρο της Δημοκρατίας, ή ως αστροναύτη. (Κόψτε κάτι, παίδες).

Βέβαια είμαστε «μια υπερουράνια πολιτεία» όπως έλεγε και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, οπότε όλα συγχωρούνται. Και η κ. υποψήφια δεν φταίει, εφόσον ο καθείς έχει το δικαίωμα, σχετικός ή όχι, να κάνει κι αυτός τον γύρο της πασαρέλας, να πιστέψει ότι θα μας σώσει, ως Καρλομάγνος, κρατώντας το φραγγέλιο της καλής αφέλειας, ή και της ματαιοδοξίας, με τη στήριξη κάποιων του Αθω και έτερων, που καταλαβαίνουνε από πολιτική, όσο η θεία Ευθαλία η αστρολόγος, από αλγόριθμους.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι η κ. Καρυστιανού, εφόσον ο καθείς δικαιούται να εκτεθεί σε παίγνια που βαθέως αγνοεί, και με δική του ευθύνη, αλλά όλοι οι άλλοι, που σε κάθε ευκαιρία πετάγονται να μας υπαγορεύσουν τι θα γράφουμε, πώς θα το γράφουμε, πώς να σκεπτόμαστε και τι ενδεχομένως έχουμε διάθεση να ψηφίσουμε: βγαίνουνε κανονιστικά, με νταβατζιλίκι, ως αυθαίρετοι κορεκτατζήδες που αποφάσισαν ότι έχουν πάντα δίκιο και εκ φύσεως, να μας υπαγορεύσουν τι να διαλέγουμε, τι να ακούμε, πώς θα ζούμε, τι χρώμα κάλτσες θα φοράμε και αν αυτές θα είναι μερσεριζέ.

Αν οφείλουμε ανυπερθέτως να αγαπάμε τον Μαζωνάκη, να δοξάζουμε τον Ρέμο, να υμνούμε τον Παντελίδη, να ξεχάσουμε ότι μεγαλώσαμε με τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι και με το Τρίτο Πρόγραμμα, με τον Μίκη, τον Σαββόπουλο και τον Μαρκόπουλο, με τον Ξυδάκη και τον Ρασούλη – ή έστω, με το Διδυμότειχο Μπλουζ, τον Γάτο τον Τούρκο και τους Κατσιμιχαίους, και βαθύτερα, με την τζαζ και το ροκ του ’60 και του ’70. Συν βέβαια και πάντα, με τον Τσιτσάνη, τον Μάρκο, και το ακατάλυτο ρεμπέτικο.

Τι να κάνουμε, αυτές είναι οι καταβολές μας – είμαστε λίγο καθυστερημένοι· ή βαθέως μολυσμένοι. Γιατί λοιπόν μας κανοναρχείτε περί Καρυστιανού απ’ τη μία, περί Μαζωνάκη απ’ την άλλη, περί του αν είμαστε με την Ευρώπη ή με το Τίποτε, αν ψηφίζουμε έτσι ή αλλιώς στο αυτεπίστροφο δημοψήφισμα – μέχρι και στα πειθαρχεία τραβούσανε κάποιοι τους διαφωνούντες. Από πού κι ως πού; Από πού αντλείτε το δικαίωμα; Και από πού την αυτοπεποίθηση, εν έτει 2026 – βέβαια είναι η εποχή της συνοικιακής γιόγκα, του Metoo, των δικαιωμάτων, του ανέσπερου Viagra και της προθανάτιας κβαντικής ευεξίας; Η εποχή της περίληψης, της συμπερίληψης, του ακατανόητου κειμένου και του εικονικού υποκειμένου – άρα;

Αρα, τότε εμφανίζονται και αγέλες καταγγελίας, ιερά τάγματα προστασίας της κ. Καρυστιανού (μέχρι που κατάλαβαν ότι είναι από άλλο ανέκδοτο), συσσωματώσεις καταλαλιάς και ινστρούχτορες του καλώς πορεύεσθαι ή, ευκαιριακά πλήθη που θέλουνε να επιβάλλουν μια και μοναδική άποψη. Και αν κάποιος διαφωνεί, ή έχει μιαν ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία, ορμάνε τα λεφούσια από τα φέισμπουκ και από το γυαλί να τον κατασπαράξουν, να τον εξαλείψουν, μην και υπάρχει κάποια εξαίρεση που ενοχλεί τη γενική βεβαιότητα.

Και βέβαια, κάποιοι πιο συνετοί από μας, βλέποντας τι γίνεται, σωπαίνουνε για να μη χάσουνε κανέναν πελάτη, ή πλειοδοτούν με μεγαλοστομίες (τώρα στα γεράματα) μην και δεν φορολογήσουνε κι αυτοί από σπόντα λίγη αγάπη μέσω του θανόντος – και καλά κάνουνε οι άνθρωποι, δεν υπάρχει πολύς χρόνος πια για τη γενιά μας. Αλλά τελικά και σε κάθε περίπτωση, ίσως, υποθέτω, όλα αυτά τα κάπως ακατανόητα, να οφείλονται και στο ότι πρέπει να γίνονται διαρκώς ψεκασμοί, ίσως ακόμα και νυχτερινοί ψεκασμοί με τουρμπίνες, εκτεταμένοι, και διεισδυτικοί· ευρείς, συλλογικοί, κι αθόρυβοι. Μάλλον δε, και κβαντικοί ψεκασμοί, τελευταίας τεχνολογίας, που μας επηρεάζουν σχεδόν όλους.

Πάντως, ενδέχεται να έχουμε πάρει κι εμείς εισπνοές, κι αν όχι, πρέπει να ρουφήξουμε μερικές συνειδητά κι οπωσδήποτε, για να υποστούμε την καλήν αλλοίωσιν, τη χάριν του ψεκασθέντος, ώστε να ησυχάσουμε επιτέλους και να ζούμε σε αρμονία πια, και κάθε φορά, με τη σοφή, μαζική, κυρίαρχη άποψη· είτε πρόκειται για παιδίατρο (διότι, Ελλην αεί παις), είτε για ουρολόγο, ή πουρο-λόγο.