Κβαντικός σουρεαλισμός

Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι καταπληκτικό και μάλλον μοναδικό. Με αφορμή τα πιο τραγικά γεγονότα, ο δημόσιος διάλογος εκτρέπεται συχνά στον σουρεαλισμό, ενίοτε στη γραφικότητα, σχεδόν πάντα στον παραλογισμό. Ο θάνατος του αγαπημένου Γιώργου Μαζωνάκη από την «κβαντική γιατρό» οδήγησε την Ενωση Ελλήνων Φυσικών να εκδώσει ανακοίνωση για να βάλει τέλος στην παραδοξολογία και στην επιστημονική εκμετάλλευση τονίζοντας ότι είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική»,

Μετά την ανακοίνωση πως είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική» πολλοί θυμήθηκαν όσα αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Μαρία Καρυστιανού: «η μεγάλη μου επιθυμία να θεραπεύω χωρίς πολλά φάρμακα, με οδήγησε σε εναλλακτικές μορφές Ιατρικής, όπως η μεταβολομική, η γνωστική ομοιοπαθητική και η κβαντική ιατρική». Αυτά αναφέρει στην ιστοσελίδα της, όπου αυτοπροσδιορίζεται ως «ολιστική παιδίατρος». Το εντυπωσιακό δεν είναι πως η ίδια συνεχίζει να υπεραμύνεται του όρου «κβαντική ιατρική», αλλά ότι εκείνοι που τώρα τη λοιδορούν, είναι αυτοί που καθύβριζαν όσους τολμούσαν να της ασκήσουν για οποιονδήποτε λόγο την παραμικρή κριτική.

Ηταν Φεβρουάριος του 2025 όταν η δημοσιογράφος Σοφία Γιαννακά στοχοποιήθηκε ανηλεώς για άρθρο στο οποίο ασκούσε τεκμηριωμένη κριτική στην Καρυστιανού, σε βαθμό να της ασκηθεί λογοκρισία από το πειθαρχικό του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, το οποίο αντί να προστατεύσει την ίδια και την ελευθερία έκφρασης γνώμης, την κάλεσε σε απολογία. Καθόλου τυχαία βέβαια δεν ήταν η στοχοποίηση της κ. Γιαννακά, αφού στο εν λόγω άρθρο αναρωτιόταν «γιατί δεν συνέβη κάτι παρόμοιο σε άλλες τραγωδίες, όπως το Μάτι με 104 νεκρούς;

Εκεί δεν γνωρίσαμε ποτέ πραγματικά τις μάνες που έχασαν συζύγους και παιδιά. Το πένθος έμεινε προσωπική τους υπόθεση, κανείς συγγενής δεν βγήκε στον δρόμο. Ελάχιστοι παρακολούθησαν τη δίκη, που κράτησε έξι χρόνια. Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι οι συγγενείς των θυμάτων νιώθουν αδικημένοι από τις ποινές που επιβλήθηκαν. Δεν προσκάλεσαν ωστόσο ποτέ σε συλλαλητήρια. Οσο όμως οι αποκαλύψεις για τα Τέμπη περιπλέκονται και οι θεωρίες συνωμοσίας συγχέονται με τα αληθινά περιστατικά, τόσο αντιλαμβανόμαστε ότι το αίτημα για δικαιοσύνη δεν είναι ακηδεμόνευτο, έχει πολιτική κατεύθυνση. Φυσικά, σκύψαμε όλοι το κεφάλι στους συγγενείς των θυμάτων. Ομως, όταν το πένθος γίνεται εργαλείο πολιτικό, τότε δικαιολογημένα πληθαίνουν οι απορίες για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις».

Εναν χρόνο αργότερα αποκαλύφθηκαν και οι «επιδιώξεις» με την ανακοίνωση του κόμματος Καρυστιανού. Η συνταγή περιελάμβανε αντισυστημικότητα, μεταπολιτική, λαϊκισμό και επίκληση στο συναίσθημα, έλλειψη πολιτικής εμπειρίας που παρουσιαζόταν ως προτέρημα και κυρίως μετατροπή σε πολιτικό κεφάλαιο του προσωπικού και συλλογικού τραύματος. Οταν όμως άρχισε να κόβει ψήφους από άλλους αυτοπροσδιοριζόμενους αντισυστημικούς, όλα άλλαξαν. Αίφνης θυμήθηκαν τις αναφορές περί «κβαντικής ιατρικής», οι οποίες ουδόλως τους απασχολούσαν μέχρι τώρα. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τις περιβόητες θεωρίες περί ξυλολίου, τουλολίου και άλλες κατασκευές.

Τη στιγμή που ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε δύο παιδιά, παρακαλούσε να μην αποπροσανατολίζεται η συζήτηση, το πολιτικό προσωπικό μετρούσε στη Βουλή χαμένα βαγόνια. Τώρα που οι θεωρίες κατέρρευσαν, ο ίδιος έγραψε δικαιωμένος: «Δεχτήκαμε ύβρεις και χλεύη. Δεν με πείραζε όμως. Είχα χάσει τα παιδιά μου. Τίποτα δεν με άγγιζε. Ομως μια συγγνώμη από αρκετούς τεχνικούς συμβούλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους, πολιτικούς και άλλους που προσπάθησαν να στρέψουν αλλού την ουσία της δίκης την περιμένω. Πάνω στα δικά μας σπίτια που έκλεισαν, άλλοι έχτισαν καριέρες. Δεν θα τους ξεχάσω ποτέ». Ισως δεν πρέπει κανείς να ξεχάσει.