Μεταξύ κατεργαρέων, ειλικρίνεια

Τη FIBA, υπόδειγμα διαφάνειας δεν την λες. Κι ευτυχώς που αποφάσισε να καταργήσει στο εξής, τις wildcard. Πρώτα για να περισώσει, ό,τι σώζεται, από την δική της αξιοπρέπεια και για να μη φέρνει τα μέλη της σε τόσο δύσκολη θέση, ενισχύοντας τις ίντριγκες και τις αντιπαλότητες, όπως εκφράστηκαν με τις αποχωρήσεις της Ιταλίας και της Γερμανίας.

Όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι κανείς, παρακολουθώντας τον τρόπο που είχε προκηρύξει την εκδήλωση ενδιαφέροντος ( ζητώντας “δωρεές” ) αλλά και την διαδικασία που ακολούθησε μέχρι να αποφασίσει (βλέπε

Από εκεί και πέρα, η Ελληνική Ομοσπονδία είχε τρεις δρόμους να διαλέξει…

1. Να μην δηλώσει καν υποψηφιότητα για την διεκδίκηση μιας από τις τέσσερις wildcard.

2. Να απέχει από τον πλειστηριασμό, επικαλούμενη την οικονομική κατάσταση της χώρας, ξεκαθαρίζοντας ότι προσφέρει μόνο το ποσό που αντιστοιχεί στο παράβολο της υποψηφιότητας και περιμένει πρόσκληση ποντάροντας μόνο στην αναμφισβήτητη υπεροχή της στα αγωνιστικά κριτήρια. Απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν να δεχθεί στωικά οποιοδήποτε αποτέλεσμα , χωρίς υστερικές κραυγές και καταγγελίες. Το αντίθετο δηλαδή από αυτό που έκανε η - όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια- Ιταλία.

3. Ή τέλος, να συμμετάσχει αρματωμένη με την λογική ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και την επίγνωση ότι μπορεί να «ματώσει» ηθικά και οικονομικά. Αλλά και πάλι υποχρεωμένη να δεχθεί το όποιο αποτέλεσμα στη λογική: μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια.

Κάθε μία από τις τρεις διαδρομές κρύβει πίσω της και διαφορετική φιλοσοφία και αποτελεί μια «πολιτική» δήλωση. Και ο καθένας κρίνεται για την συνέπεια λόγων και έργων του.

Πάντως, από την στιγμή που ο Γιώργος Βασιλακόπουλος διάλεξε τον τρίτο δρόμο (θέλω να πιστεύω με μοναδικό γνώμονα την πίστη του στις δυνατότητες της ομάδας στην οποία θέλησε να δώσει άλλες δυο ευκαιρίες διάκρισης) μπήκε σε ένα χορό και έπρεπε να χορέψει. Δεν είχε νόημα να συμπεριφερθεί ως άμαχος πληθυσμός. Η εμπειρία του και η ικανότητά του να κινείται στα κέντρα των αποφάσεων σε συνδυασμό με την αγωνιστική (Νο. 5 στον κόσμο, πρώτο αίτημα για wildcard) και την οικονομική υποστήριξη (800 χιλιάδες ευρώ) της υποψηφιότητας έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η πρόκριση της Φινλανδίας , ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση ότι τα κριτήρια της απόφασης δεν ήταν καθαρά αγωνιστικά. Ο δε αποκλεισμός του Κατάρ που πρόσφερε τεράστιο ποσό, ότι δεν ήταν και μόνο οικονομικά. Τώρα αν μας «.έπιασαν τον κ..ο», αυτά συμβαίνουν.

Το δεύτερο ζήτημα που τίθεται είναι να ενημερωθεί η μπασκετική κοινότητα πόσα λεφτά ακριβώς δόθηκαν και από πού προήλθαν. Εκτός των άλλων (επιχορήγηση, οικονομική κάλυψη ζωτικών αναγκών, καθεστώς της Eurobank) για σκεφτείτε πόσο μεγαλύτερο σκάνδαλο θα ήταν να είχε τσοντάρει στο λογαριασμό κάποιος από τους προέδρους των δυο «αιωνίων» με ανταλλάγματα που όλοι μπορούμε ,αλλά δεν θέλουμε, να φανταστούμε;

Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, εμείς οι μπασκετικοί θέλαμε να δούμε την Εθνική και στο Παγκόσμιο και στο Ευρωμπάσκετ της Ουκρανίας. Είτε από αγνή αγάπη και πίστη στις δυνατότητές της , είτε από συμφέρον γιατί θα ενισχυθεί ο κύκλος εργασιών των συναφών επαγγελμάτων.

Επίσης για να μην (συνεχίσουμε να) κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ως φίλαθλοι, υπήρχαν στιγμές που εξοργιζόμασταν από την μεταχείριση που είχαν οι Σέρβοι- Γιουγκοσλάβοι την εποχή του Στάνκοβιτς. Ας κατανοήσουμε ότι θα υπήρχαν και στιγμές που κάπως έτσι θα αισθάνονταν και οι φίλαθλοι άλλων χωρών όσο πρόεδρος της FIBA Europe ήταν ο Γιώργος Βασιλακόπουλος. Απλούστατα γιατί έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές.