Το σύνδρομο του «ανήκειν»

Ο κόσμος όλος καθώς περνάνε οι μέρες μοιάζει με ένα κουβάρι ρούχα πεταμένα στο πάτωμα. Και ανάλογα από ποια πλευρά του φεγγαριού βλέπεις το κουβάρι, τη δυτική ή την ανατολική, βγάζεις ένα ρευστό συμπέρασμα για αυτό το θέαμα. Είναι το μετά από ένα πάρτι στο οποίο η κορύφωση ήταν απολαυστική; Ή μήπως συμβολίζει μια υπαρξιακή κατάρρευση; Γιατί όλα τα πάρτι δεν τελειώνουν με την ένταση του ξεφαντώματος. Μπορεί και να εκδηλώνονται ως η εκφυλισμένη ηδονή του κακού.

Σήμερα που παρακολουθούμε με διεστραμμένη περιέργεια ηδονοβλεψιών την πραγματικότητα περασμένων ετών να αποκαλύπτεται μέσα στα

Το να ανήκεις στον κλειστό περίγυρο (αρκετά διευρυμένο, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες και οι ανταλλαγές e-mail των φακέλων Επστιν) είναι αίτημα και προϋπόθεση κοινωνικής ανέλιξης. Αν και ο καταναλωτής του 2000 με αφέλεια ηλιθίου προσπαθούσε να πάρει μαθήματα από τον σκηνοθετημένο ηδονισμό των εικόνων που γέμιζαν τις σελίδες εντύπων μόδας, τα μοντέλα της porn chic αισθητικής φαίνεται να γνώριζαν ότι η πασαρέλα και τα φωτογραφικά στούντιο δεν περιέγραφαν μια φανταστική κατάσταση. Αλλά αντανακλούσαν την πραγματικότητα του κόσμου των ισχυρών ονομάτων των οποίων η ισχύς πρόσφερε χρηματική ανταμοιβή και παροχές πολυτελείας σε κλινικές αποτοξίνωσης, ώστε να είναι έτοιμες να συμμετέχουν σε έναν επόμενο κύκλο συναντήσεων και στοχευμένων παρεκκλίσεων.

Τα φορεμένα ρούχα πολλές φορές είναι φλύαρα. Μιλάνε για τις περιπέτειες των σωμάτων που ντύθηκαν με αυτά. Τα ρούχα των πάρτι είναι από αυτά που μας δίνουν τις περισσότερες λεπτομέρειες. Κάποιες τραβηγμένες κλωστές από λεπτά πουκάμισα, το ξηλωμένο στρίφωμα σε μία φούστα, η σπασμένη τιράντα του φορέματος, το τακούνι που ξεκόλλησε, τα παπούτσια που σύρθηκαν σε χώμα, τα πέτα στα σακάκια που κράτησαν λιπαρές σημειώσεις από ατυχήματα με τους δίσκους catering… ένα άθροισμα από κινήσεις οικειότητας, χορευτικής δίνης, έλξης και απώθησης, πάθους και ίσως βίας που αποτυπώθηκαν στα ρούχα.

Τέτοια ρούχα απέκτησαν την αξία μιας ανάμνησης, γι’ αυτό και γίνονται πολύτιμα. Τουλάχιστον για τους κατόχους τους, αφού αποτελούν τεκμήρια μιας ξεχωριστής ημέρας, ενδείξεις συμβάντων που συμπληρώνουν τις τελείες μιας ζωής που ολοκληρώνει τα στάδια συναισθηματικής διαμόρφωσης. Πάνω σε αυτή τη συμβολική αξία των ρούχων που ξεφάντωσαν επενδύουν σήμερα οι νέες αυτοκρατορίες της πολυτέλειας για να παρουσιάσουν τα κατόπιν επεξεργασίας κομμάτια τους που μοιάζουν φορεμένα, φθαρμένα από ξενύχτια και χαρές, ταλαιπωρημένα από περιπέτειες και σημαδεμένα με εμπειρίες.

Είναι τα δερμάτινα τζάκετ με ξεθωριασμένες τσέπες και γιακάδες, οι θαμπές δερμάτινες τσάντες και τα παπούτσια που οι άκρες τους υποθετικά τσάκισαν από τη συχνή χρήση ετών, χάρη στο εφέ της τεχνητής παλαίωσης (vintage) που τους προσδίδει την ψευδο-πατίνα του χρόνου. Ομως η βιομηχανοποιημένη αποτύπωση μιας εντύπωσης δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την ανάμνηση της βιωμένης συνθήκης του σώματος που πλέον μαρτυρά το πραγματικά φορεμένο και χρησιμοποιημένο ρούχο.

Οι σκέψεις αυτές πετάχτηκαν σαν κουμπιά που ξηλώνονται από ένα πουκάμισο που κάποιο αεικίνητο σώμα το ωθεί στα όριά του. Ενα σώμα όπως της Ροσαλία και των χορευτών της που έδωσαν ένα εκπληκτικό θέαμα έκστασης, μεταξύ προσευχής και εκτόνωσης, ερμηνεύοντας το δημοφιλές «Berghain» από το άλμπουμ «Lux» της ισπανίδας μουσικού. Πολλοί έχουν υποθέσει ότι το τραγούδι παραπέμπει στο ομώνυμο τέκνο κλαμπ του Βερολίνου. Η Ροσαλία λέει στον «Guardian» ότι αντλεί έμπνευση από την κυριολεξία των γερμανικών: «δάσος στο βουνό». «Ολοι έχουμε μέσα μας αυτό το δάσος σκέψεων όπου μπορείς να χαθείς» λέει. «Δεν εξυμνώ το κακό, αλλά το σκοτάδι είναι παρόν στη ζωή. Μου θυμίζει ένα απόφθεγμα με το οποίο συμφωνώ: “Ο καλλιτέχνης που περπατά δίπλα στον διάβολο, βάζοντας το χέρι του στον ώμο του, μπορεί να διευρύνει την κατανόησή μας για την κακία”».