Ο Εβρος και η «κυρά του Δέλτα»

Η Κυρά του Δέλτα έγινε γνωστή στο πανελλήνιο, για μια ακόμη φορά, όταν την επισκέφτηκε ο έλληνας Πρωθυπουργός στην «ψαροκαλύβα» της στο Δέλτα του Εβρου. Η «καλύβα» της βρίσκεται δίπλα στην εκβολή της δυτικής κοίτης του ποταμού, στο απάγκιο ενός μικρού μόλου, που την προφυλάσσει από τις φουρτούνες του Θρακικού Πελάγους. Δεν είναι ακριβώς «καλύβα». Για ένα «καλυβο-συγκρότημα» πρόκειται με προσθήκες και προεκτάσεις, με δωμάτια, σαλονάκι, κουζίνα, αποθήκες, αποβάθρα, μπλάβες.

Ολα είναι κτισμένα πρόχειρα με διαχρονικές προσθήκες, με ποικίλα αταίριαστα υλικά

κάθε είδους και προέλευσης. Και βέβαια, όπως συμβαίνει και με τις άλλες 250 «καλύβες» και βίλες των «ηρωικών» αυθαίρετων οικιστών, κτίστηκε και αυτή χωρίς οικοδομική άδεια, χωρίς μελέτη, χωρίς εισφορές και τέλη, χωρίς δίκτυο αποχέτευσης, μέσα σε έναν αυστηρά προστατευόμενο βιότοπο, σε δημόσιο χώρο, με την ανοχή των Αρχών, παρά την αντίδραση του Δασαρχείου. Ολα γίνονται στο όνομα μιας άλλης ιδιότητας που ανθεί στον υγροβιότοπο, αυτή του «υπερασπιστή» των συνόρων, από την επαπειλούμενη εισβολή του προαιώνιου εχθρού.

Η κυρα-Αρτεμη είναι επαγγελματίας ψαράς, «ψαρού» την αποκαλούν στις Φέρες, μέλος των ψαράδων του Δέλτα, οι οποίοι, μαζί με τους κτηνοτρόφους, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του φυσικού περιβάλλοντος και συνυπάρχουν, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, σε αρμονία με το οικοσύστημα του Δέλτα του Εβρου. Γι’ αυτούς τους επαγγελματίες εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Εβρος-μετά», με πρότασή του γράφοντος και του σωματείου «Διάζωμα», η κατασκευή 16 ξύλινων εγκαταστάσεων με χώρο διαμονής των αλιέων, με αποθήκη και ξύλινη προβλήτα, με χημική τουαλέτα και φωτοβολταϊκό (για όλους και όχι μόνο για την πατριώτισσα), με χρηματοδότηση από το ΟΦΥΠΕΚΕ. Θα προταθεί και η κατασκευή αριθμού ξύλινων νόμιμων κυνηγητικών καταφυγίων, καλαίσθητων και μελετημένης χωροταξικά κατανομής, ώστε να εξασφαλισθεί και η ανθρώπινη παρουσία, χωρίς να βλάπτεται το φυσικό περιβάλλον του υγροβιότοπου. Και τότε δεν θα υπάρχει πλέον κανένα πρόσχημα για την επιβολή του νόμου.

Εν τω μεταξύ οι αυθαίρετοι οικιστές των υπερπατριωτών του «Αινήσιου Δέλτα» απέκτησαν στέκι στη Βουλή. «Ελέγχουν» έναν ικανό αριθμό ψηφοφόρων σε ολόκληρη την περιοχή των Φερών και όχι μόνο. Με στρατιωτική περιβολή ή εποχούμενοι στα USV τους, παρελαύνουν σε κάθε εθνική επέτειο με την ανοχή του δημάρχου και των αρμόδιων Αρχών, του στρατού και της αστυνομίας. Τιμητική θέση στην παρέλαση κατέχει η κυρα-Αρτεμη. Ενα τζιπ σέρνει μια πλατφόρμα με μια «μπλάβα», επί της οποίας επιβαίνει η ίδια, σημαιοστολισμένη μαζί με μικρά παιδιά που κρατούν σημαιάκια.

Είναι φανερό ποιοι χρησιμοποιούν την «κυρά του Δέλτα» για να δώσουν μια νότα γυναικείας τρυφερότητας και μητρικής φροντίδας απέναντι στη βαναυσότητα της δικής τους συμπεριφοράς προς τους αδύναμους πρόσφυγες που συλλαμβάνουν. Η επίσκεψη Μητσοτάκη όμως και τα νοστιμότατα θαλασσινά μεζεδάκια που του προσέφερε άλλαξαν την ατμόσφαιρα. «Οχι και να μας πάρει τις ψήφους μας», σκέφτηκαν. «Την έδρα μας στη Βουλή δεν θα τη χαρίσουμε στον Μητσοτάκη επειδή της έβαλε ένα φωτοβολταϊκό». Κάπως έτσι ο «έρωτας» προς την Κυρά του Δέλτα μετατράπηκε σε αντιπάθεια και φθόνο.

Ας δούμε όμως και την ουσία. Για άλλη μια φορά ο Εβρος αντιμετωπίζεται ως σύνορο δύο κόσμων που έχει ανάγκη ηρώων για να φυλάσσουν σύνορα. Δύσκολο να γυρίσει αυτή η αντίληψη. Τα 20 εκατομμύρια καταναλωτών και τουριστών που βρίσκονται σε απόσταση μέχρι 2½ ωρών από τα σύνορα και έδωσαν ζωντάνια στην αγορά του Εβρου αντιμετωπίζονται ως εν δυνάμει στρατός εισβολής.

Τι και αν τα κανάλια, οι διώρυγες και οι λιμνοθάλασσες του Δέλτα του Εβρου αποτελούν το πλέον ακατάλληλο έδαφος για πολεμικές επιχειρήσεις; Τι και αν ο άρτια εκπαιδευμένος στρατός μας και τα υπερσύγχρονα μέσα παρακολούθησης των κινήσεων του «εχθρού» παρέχουν απόλυτη ασφάλεια; Δεν αρκούν.

Η κυρά του Δέλτα με τα καβούρια, με τα χέλια και την κακαβιά της, οι ανεξέλεγκτοι κυνηγοί, οι αυτόκλητοι ξεναγοί του υγροβιότοπου και άλλοι «επαγγελματίες» φυλούν τα σύνορα και τις «Θερμοπύλες». Και έρχονται κάθε τρεις και λίγο πρόεδροι και πρωθυπουργοί, υπουργοί, και στρατηγοί, κόμματα αριστερά, σοσιαλιστικά και κεντρώα, να αναβαπτιστούν στο «εθνικό φρόνημα» των αυθαίρετων οικιστών. Και να τους νομιμοποιούν. Και άσε τις εξώσεις, τα πρόστιμα και τις εντολές κατεδάφισης του Δασαρχείου να τρέχουν ανεκτέλεστες.

Ο Γιάννης Λασκαράκης είναι πολιτικός μηχανικός και συγγραφέας