Δαρείου και Παρυσάτιδος

«Αμαχητί σφέας αυτούς παρέδωσαν Δαρείον». Μπα, πάνε εκείνες οι εποχές. Τώρα ο Δαρείος, ο μεγάλος βασιλεύς μιλάει αμερικάνικα, έχει όλο το χρυσίον και τα πιο εξελιγμένα όπλα και σε ανατινάζει ακόμα και αν είσαι κρυμμένος μέσα στου βοδιού το κέρατο. Δηλαδή ανατινάζει ολόκληρο το βόδι, μη σου πω ολόκληρο το κοπάδι μαζί με τον βοσκό – σιγά μην κουράζεται να ψάχνει το σωστό κέρας. Δηλαδή ο Ξανθός και οι Ισραηλινοί, αντί να κάθονται να ερευνούν από δωμάτιο σε δωμάτιο, έριξαν τριάντα πυραύλους στο παλάτι του Χαμενεΐ, και πάει τελείωσε. Πάρε, μπάρμπα, να σου βρίσκονται.

Είναι το νέο κόλπο αυτό.

Αντί να στέλνεις δολοφόνο με διόπτρα, ή φονιά εκ των ένδον, δηλητηριαστή, ή ξέρω γω, απλώς ανατινάζεις όλο το τετράγωνο ή και όλη τη συνοικία και αποθανέτω η ψυχή του Χαμενεΐ μετά των συγγενών, των αλλοφύλων, των ομοφυλοφίλων και των ομοφύλων. Αφού σκότωσε μερικές χιλιάδες διαδηλωτές πρώτα, πάει για ρύζια και πιλάφια Μπαρμπαμπέν κι ο παππούς, έγινε μάρτυρας όπως λένε προς παρηγορίαν, πούλεψε κι αυτός, περιβαλλόμενος μιαν κάποια ένδοξη ρητορική, διότι ρητορική υπάρχει για τα πάντα και αυτοί οι μουσουλμάνοι (και όχι μόνο) το ξέρουνε καλά το παραμύθι με τους μάρτυρες.

Μεγάλο λακιρντί οι πεθαμένοι και οι μάρτυρες στην πολιτική. (Θέλουν δεν θέλουν). Πολυεργαλεία. Οι ινστρούχτορες απαιτούν πάντα ήρωες, νεκρούς – στο μεταξύ κάθε πλευρά έχει ήρωες, όλοι είναι ήρωες, θύτες και θύματα, ο καθείς έχει τους δικούς του σκοτωμένους και τη δική του πρόζα. Προχθές είδαμε να θρηνούν χιλιάδες σκοτωμένους από το καθεστώς Χαμενεΐ, τώρα βλέπουμε έτερους να θρηνούνε τον ίδιο τον Χαμενεΐ και να στηθοχτυπιούνται, και άλλους να χορεύουν για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Αρα, η κτηνωδία υπάρχει καθεαυτή, αλλά ενίοτε είναι και θέμα ερμηνείας.

Πάντως πήρε τον δρόμο του Ξέρξη, του Αρταξέρξη, του Μαρδόνιου και του Μεγάβυζου ο ηγέτης της μπούργκας και της αισθητικής αστυνομίας – τουλάχιστον, θα πεις, τότε επί Δαρείου αλλά και πριν οι Πέρσες είχανε μεγάλο πολιτισμό και ωραίους θεούς, αλλά τους έφαγε κι αυτούς η μουσουλμανίλα, τα χιτζάμπ, οι μαντίλες και τα ντυσίματα του πιγκουίνου.

Φταίνε βέβαια και κάποιοι ευρωπαίοι προοδευτικοί διανοούμενοι (νυν ισλαμοαριστερά) που στήριξαν τον Χομεϊνί διότι δεν τους άρεσε ο Σάχης ως δυτικόφιλος, οπότε ήρθε μετά το μεγάλο κακό της θεοκρατίας. Κι ακόμα κάποιοι ακατοίκητοι δυτικοί στηρίζουνε αυτό το πράμα με τους φρουρούς της επανάστασης και τους μουστακαλήδες που κυνηγούν τις γυναίκες στον δρόμο και τις δέρνουν δημοσία γιατί δεν φορούν μαντίλες ως τα νεφρά. Υπάρχουνε ακόμα δυτικοί, που στηρίζουν, αυτό το πράμα – ακόμα και μερικοί, που ήταν, κάποτε, κάπως σοβαροί άνθρωποι. (Ή, έτσι νομίζαμε).

Είναι δυνατόν, εν έτει 2026 να επιμένουνε ακόμα στα τσεμπέρια και να ταλαιπωρούν αυτόν τον ωραιότατο, ευγενικό, ιστορικό λαό, τους Πέρσες, νυν Ιρανούς, κάποιοι θρησκέμποροι και να έχουνε επιβάλει αυτή την αφόρητη κατάσταση – άσε η μανία τους κατά της Δύσης και η χρηματοδότηση ένα σωρό τρομοκρατικών οργανώσεων. Δεν τους έφτανε η ιδεολογική μιζέρια θέλανε και τρομοκρατία. Ξυνότανε τόσα χρόνια για πόλεμο. Ε, να λοιπόν, τον έχουν τον πόλεμο, καθαρά, ντόμπρα και στα ίσια, κι όχι διά τρίτων. Αλλά, τώρα θα ζορίσει η κατάσταση. Διότι ωραία τα τσιτάτα απ’ το Κοράνι και ίσως νομίζανε πως θα τα βγάλουνε πέρα γιατί στις δύο κουβέντες τους οι τρεις είναι Αλλάχ, όμως πώς θα αντιπαρατεθούν με τη θρησκοληψία στην τεχνολογική, οπλική ισχύ; Κι αφού ο Αλλάχ, ο Βούδας, ή ο Κρίσνα είναι τόσο μεγάλοι γιατί δεν τους φτάνουν και θέλουνε και πυρηνικά; Ακατανόητο.

Και ούτε έσωσε κάποιος θεός τον Χαμενεΐ από τους πυραύλους – άρα, με ποια έννοια είναι μάρτυρας; Και καμιά ηθικολογική μπούργκα, ή μπούρδα, δεν προστατεύει κανέναν από την αδήριτη εξέλιξη των πραγμάτων. Κανείς οπισθοδρομικός δεν μπορεί να σταθεί για πολύ, κανείς που ζει ακόμα στον εμφύλιο δεν μπορεί να επιβιώσει σε συνθήκες που βγάζουνε δύο νέα smart τη βδομάδα κι ένα καινούργιο SUV. Τι να κάνουν κι ο Μαρξ, ο Αλλάχ, ή ο Χριστός με τις μπαταρίες λιθίου, με τα νέα τσιπ, τους αλγόριθμους και τους νέους, αδιανόητους πυραύλους; Δεν το βλέπουν οι απόγονοι του Ξέρξη; Οχι, δεν το βλέπουν μέχρι να ‘ρθει ο πύραυλος εξ ουρανού – αλλά και τότε δεν προλαβαίνει κανείς να τον δει. (Απλώς, ακολουθεί η εξαέρωση).

Οπότε, μαύρα σκυλιά πλακώσανε στου Κίτσου το λημέρι. Αλλά έτσι συμβαίνει πάντα, βρίσκεται κάποιος να δει το κενό και να αλλάξει στα γρήγορα τους συσχετισμούς. Ομως, παρ’ όλα αυτά είναι εκπληκτικό και γίνεται πρώτη φορά στην Ιστορία: να καθαρίζουνε τους ηγέτες της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και του κοτζάμ Ιράν, σαν να ήτανε λαγοί, έναν κάθε μέρα, ή καμιά πενηνταριά με τη μία – δεν ξανάγινε. Να εξαφανίζουν ολόκληρες ηγεσίες κρατών λες και είναι μπεκάτσες παραταγμένες στο κλαδί; Να τους κάνουνε μάρτυρες και ο Αλλάχ, παρότι είναι μεγάλος, να αδιαφορεί πλήρως; Αλλά και πριν απ’ τον Αλλάχ, απ’ την εποχή του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας έχουν κάποιο θέμα αυτοί οι Πέρσες.