Η τρίτη κρίση

Ο πόλεμος αλλάζει πολλά. Στο εξωτερικό πλάνο σε πρώτη φάση, αλλά στο επόμενο στάδιο και εσωτερικά. Μπορεί οι νέες παράμετροι να εξαρτώνται και από τη διάρκεια της σύγκρουσης στον Περσικό, αλλά στην εγχώρια πολιτική σκηνή έχουν ήδη αντιληφθεί ότι οι προτεραιότητες δεν είναι ίδιες και ο οδικός χάρτης που είχε ο καθένας χαράξει για τη διαχείριση του 2026 περνάει αναγκαστικά σε φάση επανασχεδιασμού. Πολύ περισσότερο εάν η ημερομηνία λήξης του νέου πολέμου δεν βρίσκεται κοντά.

Στον άξονα κυβέρνησης – αντιπολίτευσης είναι σαφές από τις πρώτες ώρες ότι όλοι ψάχνουν ξανά τη «σωστή πλευρά της

Ιστορίας», επιδιώκοντας να περιλαμβάνονται στους κερδισμένους της επόμενης ημέρας. Τα διλήμματα και οι ανησυχίες περί ουσιαστικής εμπλοκής στο πολεμικό σκηνικό δεν είναι εκείνα που κυριαρχούν – ο πόλεμος είναι τουλάχιστον προσώρας υπόθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ και οι υπόλοιποι δυτικοί αρκούνται σε ασκήσεις ετοιμότητας που δεν έχουν ουσιαστική επίπτωση στον πυρήνα της σύγκρουσης.

Απαντες γνωρίζουν ότι το Ιράν, πέραν της μεγάλης καταστροφής σε δίκτυα και υποδομές, απειλείται και με διαλυτικές καταστάσεις μέσα σε έναν πολυετή ορίζοντα, όπως άπαντες διαβλέπουν την ισχυροποίηση της θέσης του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή. Το ζητούμενο είναι τα επίπεδα ασφαλείας στο ναρκοπέδιο της Μέσης Ανατολής και ποιες νέες συμμαχίες θα αναδειχθούν.

Παρά την εικόνα πολεμικής ετοιμότητας, στην κυβέρνηση οι ανησυχίες περιορίζονται κατά βάση στα ζητήματα της οικονομίας – στις επιπτώσεις που μπορεί να υπάρξουν για τα ελληνικά πορτοφόλια από την έκταση και το βάθος του πολέμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι μέσα στη μεγαλύτερη εικόνα δεν καταγράφονται ήδη τα πρώτα κέρδη.

Στο γεωπολιτικό παιχνίδι, η Αθήνα βρίσκει ρόλο, όπως και χώρο για ελιγμούς, ενώ η Αγκυρα εμφανίζεται σαστισμένη, καθώς καταρρέει κι ένας άξονας με την Τεχεράνη, στον οποίο ο Ερντογάν από χρόνια επένδυε, επιδιώκοντας να καταγραφεί ως καθοδηγητής στο λεγόμενο ισλαμικό τόξο. Την ίδια ώρα που οι συνθήκες επιτρέπουν στο ελληνικό «Πεντάγωνο» να ανοίξει το παιχνίδι και να παρουσιάσει μια ενισχυμένη πολεμική μηχανή στην ευρύτερη γειτονιά της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο Νίκος Δένδιας γνωρίζει καλά ότι η εικόνα της Belh@rra στην κυπριακή ακτογραμμή είναι πολύ ισχυρότερη από τις ηλεκτρονικές παρεμβολές που προσφέρει για την εξουδετέρωση των drones της Χεζμπολάχ. Οι μετακινούμενες συστοιχίες των Patriot στον ελληνικό Βορρά, για μια ομπρέλα προστασίας που καλύπτει και τη Βουλγαρία και γενικότερα τη μισή Βαλκανική, εκπέμπουν πιο δυνατό σήμα που επιτρέπει και στη διπλωματία να κινηθεί με περισσότερα χαρτιά στο τραπέζι. Και ο «οικουμενικός Ελληνισμός» τον οποίο επικαλείται πλέον ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αποτελεί και το πρώτο δείγμα του νέου σχεδιασμού που μπαίνει στα σκαριά.

Στο Μέγαρο Μαξίμου πορεύονται με τη βεβαιότητα ότι η τρίτη κρίση που διαχειρίζεται η κυβέρνηση μετά την πανδημία και το Ουκρανικό, θα συσπειρώσει εκ νέου δυνάμεις και θα της αυξήσουν τον ζωτικό χώρο. Οι Φρουροί της Επανάστασης και οι μουλάδες, άλλωστε, ποτέ δεν συγκινούσαν το εγχώριο ακροατήριο, όπως δεν βρίσκουν ανοικτά αφτιά ούτε καν στις αριστερές δεξαμενές οι νέες κορώνες κατά του ιμπεριαλισμού. Η αντιπολίτευση, σε όλο το φάσμα της, δυσκολεύεται εκ νέου να βρει συνταγή που θα τη διαφοροποιεί και θα προσεγγίζει κοινό. Η νέα ιεράρχηση των πραγμάτων αποδυναμώνει και τα όπλα της – η επιστροφή των υποκλοπών, για παράδειγμα, σκεπάζεται από τον θόρυβο ων πυραύλων και τις φωνές των εγκλωβισμένων στο Ντουμπάι. Οπως σκεπάζονται και οι φωνές από τους «ανησυχούντες πατριώτες». Η κυβέρνηση δείχνει να κινείται εκ τους ασφαλούς εν μέσω πολεμικής καταιγίδας και, αν δεν αλλάξουν άρδην οι συνθήκες, περιμένει λίαν συντόμως να μετρήσει τα κέρδη της.

Με τις πολεμικές επιχειρήσεις σε εξέλιξη, ο νέος αμυντικός εξοπλισμός θα γίνει κοινό κτήμα και άλλες άμεσες κινήσεις που βρίσκονταν υπό σχεδιασμό θα βγουν από το πλάνο. Στο νέο σκηνικό, εν ολίγοις, ο ανασχηματισμός μπορεί να περιμένει. Κι αν από τις δημοσκοπήσεις προκύψει κι ένα καλοκαιρινό κύμα, στο Μαξίμου μπορεί να ξαναδούν και το εκλογικό χρονοδιάγραμμα.