Οταν χαλαρώνουν οι συστολές

Είναι, ξέρετε, κάτι που παρατηρείται συχνά στους ανθρώπους όταν γερνούν να χαλαρώνουν οι συστολές τους. Συμβαίνει, νομίζω, επειδή λιγοστεύει ο χρόνος και δεν έχεις την πολυτέλεια να τον ξοδεύεις για να ταλαιπωρείσαι. Παράδειγμα: έχω έναν καλό φίλο, τον οποίο θαυμάζω και βαθύτατα εκτιμώ, ο οποίος αφότου πέρασε τα ογδόντα αποφάσισε – και το ανακοίνωσε σε φίλους και οικείους, επειδή είναι έντιμος άνθρωπος – να πέρδεται ελευθέρως. Αποφάσισε, βρε παιδί μου, ότι δεν θέλει να ζορίζεται όσον αφορά τη συγκεκριμένη λειτουργία του οργανισμού! Και τον χαίρομαι γι’ αυτή τη στάση του, λαμβάνοντας βέβαια τις

Μέσα από αυτό το πρίσμα, της γεροντικής χαλάρωσης των συστολών, ερμηνεύω τον θαυμασμό που εκφράζει ελεύθερα ο πρόεδρος Τραμπ για τους πισινούς που εκτρέφει το Μίσιγκαν. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι η συμπεριληπτικότητα που επιδεικνύει, γιατί δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ ανδρικών και γυναικείων.

Στη διάρκεια ομιλίας, μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, κολάκευσε με όση γλαφυρότητα μπορεί να διαθέτει ο λόγος του τον πισινό του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου για το αξίωμα του κυβερνήτη της Πολιτείας, ονόματι Μάικ Ρότζερς, με έναν τρόπο σχεδόν ποιητικό για τα μέτρα του Ντόναλντ: «His ass is a pile of muscle», το αφήνω αμετάφραστο, γιατί η ποίηση δύσκολα μεταφράζεται και δεν θα ήθελα να το χαλάσω.

Στην ίδια ομιλία, κολάκευσε για το ίδιο προσόν μια καλλιτέχνιδα (καλλιτέχνις του πισινού, όπως κατάλαβα), ονόματι Νίκι Μινάζ. Ο τρόπος όμως ήταν εμφανώς διαφορετικός. «One hell of a beautiful ass, that’s hard to miss», επαναλάμβανε με ενθουσιασμό, αλλά χωρίς τον ίδιο θαυμασμό για τον προηγούμενο πισινό. Πόσο θα ήθελα να κατέβαζε τα παντελόνια του και να μας έδειχνε τον δικό του! Δυστυχώς, σε τέτοιο βαθμό ακόμη δεν έχει απελευθερωθεί από την καταπίεση της συστολής. Προσβλέπω στο μέλλον.

Δεν πρέπει να μας ξενίζει η αδυναμία που δείχνει στο συγκεκριμένο τμήμα της ανθρώπινης ανατομίας ο πρόεδρος. Ο Τραμπ είναι λάτρης των πισινών, κατά πάσα έννοια. Είναι γνωστό, συγκεκριμένα, ότι θέλει να διώξει τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο από τον χώρο που υπάρχει γι’ αυτούς στο υπόγειο, προκειμένου να φτιάξει εκεί εσωτερική πισίνα. Ισως για να μπορεί, φαντάζομαι, να κατεβαίνει και να θαυμάζει πισινούς στην πισίνα…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό στον δημόσιο βίο, είτε πρόκειται για την πολιτική είτε για τον κόσμο του θεάματος, από τον απελπισμένο που υποδύεται ρόλο τον οποίο δεν μπορεί να σηκώσει. Η ιδέα, λ.χ., να προτείνει κάθε εβδομάδα μια κινηματογραφική ταινία ο σινεφίλ Αλέξης Καραμήτρος. Αλήθεια, ποιος είχε τη φαεινή ιδέα; Προσωπικά, υποψιάζομαι τη Θεώνη Κουφονικολάκου, λόγω της κρυάδας που αναδίδει η παράσταση, αλλά αυτό δεν είναι παρά μία αυθαίρετη υπόθεση δική μου. Το βέβαια, πάντως, είναι ότι η χαριτωμενιά δεν πάει στον Αλέξη.

Η παράσταση ήταν κρύα και άνοστη, όπως η προηγούμενη με τον μπασκετμπολίστα. Δεν το έχει το παιδί, δεν μπορεί! Δεν του πάνε αυτά που τον βάζουν να κάνει! Πώς το λένε; Βρείτε του, εσείς οι καλοπληρωμένοι ειδικοί της επικοινωνίας, ρόλους που να ταιριάζουν στο φυσικό του, στο ύφος και το σουλούπι του. Το φυσικό στυλ του Αλέξη είναι σταυροπόδι, καφενείο, φραπεδιά και επανάσταση, δηλαδή μπάχαλο. Με μια λέξη, Γένοβα.

Ο Πάνος Καμμένος έχει πάρει σβάρνα τα κανάλια και δίνει συνεντεύξεις, τελείως αδιάφορες και ανούσιες μεν, μέσω των οποίων όμως προβάλλει τη διαθεσιμότητά του. Είναι φανερό ότι ο Καμμένος καίγεται να επιστρέψει στην πολιτική. Λογικό δεν είναι; Και το πολιτικό προσωπικό και οι πολιτικές προτάσεις διαρκώς ανακυκλώνονται σε αυτή τη χώρα. Κανείς δεν χάνεται!

Για όλους υπάρχει μια τρίτη, μια τέταρτη, μια πέμπτη ευκαιρία – και γιατί όχι περισσότερες, δημοκρατία έχουμε, έτσι την καταλαβαίνουμε. Το μήνυμα που στέλνει απευθύνεται και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση. Απευθύνεται, δηλαδή, στους ενδιαφερόμενους για προσλήψεις και τους λέει ότι μπορεί να είναι εξίσου χρήσιμος και ως σύμμαχος της κυβέρνησης και ως αντίπαλός της. Το βιογραφικό του είναι πασίγνωστο και, επιπλέον, τώρα που έφυγε (κακήν κακώς…) η Κίμπερλι έχει και περισσότερο ελεύθερο χρόνο…