Σταθεροκρατία

Στα ταλαίπωρα Βαλκάνια, η «σταθερότητα» δεν είναι ποτέ απλώς ένα πολιτικό σύνθημα, όπως δεν είναι ούτε και σήμερα στη χώρα μας. Εχουμε δει ηγέτες να την πουλάνε στους ψηφοφόρους, ως ασφάλεια, και στους συμμάχους, ως εγγύηση, ενώ αυτοί, σε αντάλλαγμα, κάνουν τα στραβά μάτια στην αποσάθρωση. Κάποιοι αναλυτές βάφτισαν το μοντέλο «σταθεροκρατία» (stabilitocracy).

Το πουλόβερ αυτό άρχισε να ξηλώνεται τον Απρίλιο, όταν συνετρίβη ο Μπορίσοφ στη Βουλγαρία. Την Κυριακή ήρθε η σειρά της Σερβίας και του Βούτσιτς, που έχασε από το κινηματικό σχήμα «Φοιτητική Λίστα», με τη συμμετοχή

να αγγίζει το 70%, την υψηλότερη από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Η αφετηρία της σερβικής ανατροπής έχει κάτι οικείο. Τον Νοέμβριο του 2024, το στέγαστρο του σιδηροδρομικού σταθμού του Νόβι Σαντ κατέρρευσε και σκότωσε 16 ανθρώπους. Η τραγωδία έγινε σύμβολο ενός κράτους όπου η διαφθορά σκοτώνει. Οι φοιτητές έμειναν στους δρόμους δύο χρόνια και οργανώθηκαν διαμορφώνοντας το νικητήριο ψηφοδέλτιο με υποψήφιους που εξέλεξαν σε συνελεύσεις. Θα αποδειχθούν καλοί οι νικητές; Καλύτεροι από τον Βούτσιτς; Κανείς δεν ξέρει.

Το αίτημα για αλλαγή, πάντως, κινητοποίησε περισσότερο από το αφήγημα της σταθερότητας.  Και στην Ελλάδα ο σιδηρόδρομος έγινε καθρέφτης του κράτους. Η κυβέρνηση, με 57 νεκρούς στην πλάτη της, απάντησε με το γνώριμο δίλημμα «εμείς ή το χάος» και με κάτι ψεκασμένα περί συλλαλητηρίων, υποκινούμενων από τον Πούτιν. Η μόνη διαφορά μας με τη Σερβία στην προκειμένη είναι ότι εδώ η οργή δεν έχει βρει ακόμη κυρίαρχο εκφραστή. Και αυτό το «ακόμη» είναι που θα έπρεπε να ανησυχεί το Μαξίμου.

Υπάρχει βέβαια κι ένας συνένοχος που σήμερα σφυρίζει αδιάφορα. Η Φον ντερ Λάιεν έσπευσε να συγχαρεί τους σέρβους νικητές και να υποσχεθεί στήριξη για το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου. Είναι η ίδια Ευρώπη που σφυράει αδιάφορα για θεμελιακές θεσμικές απρέπειες των μελών της, αρκεί να της κάνουν τη δουλίτσα.

Η σταθερότητα, όμως, πείθει όσο οι πολίτες πιστεύουν ότι κερδίζουν κάτι από αυτήν, αλλά κι όταν δεν χρειάζεται να την κραδαίνει κανείς ως απειλή· διότι τότε οι πολίτες αρχίζουν να τη βιώνουν, ως εγγύηση ατιμωρησίας ή απλώς ως κακομαθησιά ανθρώπων που θεωρούν πως τους χρωστάει η χώρα, η Ιστορία και ο καθένας μας ξεχωριστά. Αμ δε.

Keywords
Τυχαία Θέματα