Σχήματα δανεικά για αναλύσεις

Οι πολιτικές μεταβολές σε διαφορετικά σημεία του κόσμου κάνουν εύκολες τις εγχώριες προσομοιώσεις. Στη Βραζιλία, με δυσκολία αλλά σχεδόν ηρωικά, ο Λούλα νίκησε τον Μπολσονάρο. Εδώ το σχήμα ερμηνεύτηκε σχετικά εύκολα. Κι αν στη Σερβία υπήρξε κίνημα πολιτών εκτός κομμάτων, στην Ελλάδα ήδη τα κείμενα αναλυτικής προσομοίωσης έχουν γραφτεί. Την ίδια ώρα, οι περισσότεροι που πανηγυρίζουν για την ελπίδα μιας προοδευτικής αλλαγής τύπου Λούλα ή μιας χειραφετητικής μεταβολής τύπου Σερβίας (άγνωστο πώς θα εξελιχθεί το δεύτερο βέβαια

Εδώ πρέπει να αποφασίσουμε επιτέλους. Πνέει προοδευτικός άνεμος που θα επηρεάσει και τη χώρα μας ή ένας ακραία δεξιός άνεμος που επίσης θα επιδράσει; Παρ’ όλες, βέβαια, τις ευρύτερες αλλαγές ή αναλύσεις γύρω μας, η Ελλάδα μοιάζει ακίνητη. Η συζήτηση εδώ ακόμα είναι ποιος θα πάρει το Κέντρο ως κρίσιμη μεταβλητή των εκλογικών εκβάσεων.

Παρά την κρίση δε του κομματικού φαινομένου, το κόμμα ως δομή φαίνεται πως είναι καθοριστικό γι’ αυτό που λέγεται εκλογική μάχη. Το αποδεικνύει η θετική ανάταση του ΠΑΣΟΚ σε αντίθεση, για παράδειγμα, με την πιο μεταμοντέρνα λογική που ως τώρα ακολούθησε η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Η κουβέντα επίσης οριοθετείται στο οικονομικό σκέλος. Ειδικά στην καθημερινότητα των πολιτών. Πράγμα απόλυτα σαφές και απόλυτα προφανές. Την ίδια ώρα και στο ηθικό σκέλος μετά τα τελευταία γεγονότα όπου έχει μία σημασία ποιος θα μπορέσει και με τι τρόπο να προσδώσει ηθικά στοιχεία στη λειτουργία μιας διακυβέρνησης. Πράγμα εξόχως ουτοπικό. Μα οι κουβέντες αυτές θα μπορούσαν να είναι τις δεκαετίες ’90 ή και 2000. Σε καμία περίπτωση τα νέα επίδικα σήμερα δεν περνούν μέσα από την πολιτική αντιπαράθεση.

Οπως, για παράδειγμα, ποια όρια πρέπει να μπουν στην τεχνητή νοημοσύνη ή πώς μπορούν να μετριαστούν οι κοινωνικές ανισότητες. Επίσης, πώς ακριβώς φανταζόμαστε τη χώρα γεωπολιτικά το επόμενο δεκάχρονο. Τα στοιχήματα και τα προβλήματα είναι εντελώς καινούργια και οι λύσεις σε αυτά μοιάζουν ήδη παλιές. Γι’ αυτό και η κουβέντα εναλλάσσεται στο αν έχουμε προοδευτική παλινόρθωση ή δεξιά ανασυγκρότηση, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουμε κάτι από τα δύο. Εχουμε κάποιες αργές μετακινήσεις του εκλογικού σώματος, μια μεγάλη απαξία της πολιτικής με τον παραδοσιακό της τρόπο αλλά και την ίδια ώρα ένα σταθερό πελατειακό κράτος, το οποίο επιδρά σε εκλογικές και πολιτικές συμπεριφορές.

Είναι βέβαιο πως θα διαβάσουμε κάπως σχηματικά και τις επόμενες εκλογές που θα γίνουν σε εξόχως κρίσιμες χώρες, όπως της Γαλλίας. Βασικά, θα διαβάσουμε με παλιά ανάλυση και τα δικά μας. Κι αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα διατρέχει και τους αναλυτές, τους δημοσιολόγους και τα πολιτικά κόμματα. Τα τελευταία είναι δε οι κατεξοχήν φορείς υποχρέωσης να καταθέσουν πειστικό, συλλογικό και κοινωνικό σχέδιο για την οργάνωση της χώρας. Ζούμε το απόλυτα ιδιότυπο σαν υπνοβάτες. Γύρω μας σκάει το κύμα της Ιστορίας – όπως έχουμε ξαναγράψει – και εμείς απλώς υπνοβατούμε.

Λόγω της εορτής του Αγίου Δημητρίου, η στήλη επισκέφτηκε το ομώνυμο εκκλησάκι παρόχθιο του Κηφισού στα όρια Σεπολίων και Κολωνού. Ναός του 17ου αιώνα με τοιχογραφίες υπέροχες, μοιάζει να ανασαίνει ανάμεσα στα έργα του Μετρό και στο δάσος των πολυκατοικιών. Εμείς ένα ερώτημα θέλουμε να θέσουμε, γιατί φανταζόμαστε ότι ένα πινγκ πονγκ ευθυνών και εδώ θα μπορούσε εύκολα να πυροδοτηθεί. Πού ανήκει το εκκλησάκι; Στα νεότερα μνημεία; Θα μπορούσε να κάνει κάτι το υπουργείο Πολιτισμού για την αναστήλωσή του ή τέλος πάντων πού ανήκει αυτό το καταπληκτικό μνημείο που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μένει ερειπωμένο και απλώς και μόνον με τις εθελοντικές φροντίδες των γύρω κατοίκων;

Ανησυχίες

Δεν είπε κάτι λάθος ο Κώστας Καραμανλής στο Πολεμικό Μουσείο. Αν εξαιρέσεις την ελαφρά του μετατόπιση προς τα δεξιά, η ανησυχία για τα εθνικά που σταθερά διατυπώνει είναι εντός πεδίου και δικαιολογημένη – πολύ περισσότερο ενώπιον του κοινού των αξιωματικών. Το θέμα είναι πως η επαναλαμβανόμενη προειδοποίηση για όσα η Αγκυρα σταδιακά διεκδικεί και πράττει, ταυτόχρονα θέτει και τα όρια της δικής μας στρατηγικής και χειρισμών. Μπορεί μια κυρίαρχη λογική να τα εγγράφει σε ενστάσεις «διαφωνούντων», εκφωνούνται όμως από πρώην πρωθυπουργό. Και όχι μόνον από αυτόν.