Οι αληθινές διεκδικήτριες είναι λίγες

Στη φάση των 16 του Tσάμπιονς Λιγκ, τα παιχνίδια της οποίας θα έχουμε την ερχόμενη Τρίτη και την ερχόμενη Τετάρτη, υπάρχουν δύο λογιών ομάδες. Στο ένα (υποθετικό) γκρουπ υπάρχουν αυτές που διεκδικούν το Τσάμπιονς Λιγκ, έχοντας ωστόσο βάσιμες πιθανότητες να κερδίσουν και το εθνικό πρωτάθλημα στο οποίο παίρνουν μέρος. Στο άλλο, υπάρχουν ομάδες που προσπαθούν να σώσουν τη χρονιά τους φτάνοντας σε κάποιου τύπου διάκριση σε αυτόν τον δύσκολο ευρωπαϊκό θεσμό, ενώ στο πρωτάθλημά τους δεν έχουν σχεδόν καμία πιθανότητα να τερματίσουν στην πρώτη θέση. Στο πρώτο γκρουπ ανήκουν η Αρσεναλ

και η Μάντσεστερ Σίτι, που θα παλέψουν για τον τίτλο στην Αγγλία, η Μπάγερν Μονάχου που μετράει μέρες για να κατακτήσει ένα ακόμα πρωτάθλημα Γερμανίας, η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης, μόνιμες διεκδικήτριες της πρωτιάς στην Ισπανία, η Παρί Σεν Ζερμέν που θα κερδίσει και το φετινό πρωτάθλημα Γαλλίας, η Σπόρτινγκ Λισαβόνας που στην Πορτογαλία κυνηγάει την Πόρτο, και η πρωτοπόρος στο πρωτάθλημα Τουρκίας Γαλατασαράι. Στο άλλο γκρουπ οι υπόλοιπες αγγλικές, αυτές δηλαδή που στην Πρέμιερ Λιγκ βλέπουν την πλάτη της Αρσεναλ και της Μάντσεστερ Σίτι (δηλαδή η Λίβερπουλ, η Τσέλσι, η Νιούκαστλ και η Τότεναμ), η μακριά από την κορυφή του Καμπιονάτο Αταλάντα, η γνωστή μας Μπάγερ Λεβερκούζεν, η Ατλέτικο Μαδρίτης, που απέτυχε στη διεκδίκηση του τίτλου στην Ισπανία. Μια κατηγορία μόνη της είναι η Μπόντο/Γκλιμτ. Το λέω γιατί το νορβηγικό πρωτάθλημα δεν έχει καν αρχίσει. Και το προηγούμενο, η εντυπωσιακή στην Ευρώπη Μπόντο/Γκλιμτ το έχασε.

Φαβορί

Οι ομάδες που έχουν ως σκοπό να σώσουν τη σεζόν τους μέσω του Τσάμπιονς Λιγκ θα έπρεπε να είναι και μεγάλα φαβορί στα παιχνίδια της φάσης των 16. Αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς. Η Αταλάντα την έχει δύσκολα με την Μπάγερν Μονάχου, όπως και η Λεβερκούζεν με την Αρσεναλ. Η Παρί είναι φαβορί στα ματς με την Τσέλσι. Η Μπάρτσα μπορεί να δυσκολευτεί με την Νιούκαστλ αλλά λογικά θα προκριθεί. Το κίνητρο της σωτηρίας της χρονιάς είναι μάλλον δημοσιογραφικό κλισέ. Η Λίβερπουλ δύσκολα ή εύκολα θα τα καταφέρει με τη Γαλατά που θα πάρει και φέτος λογικά το πρωτάθλημα Τουρκίας. Η Ατλέτικο θα αποκλείσει την Τότεναμ. Το Ρεάλ Μαδρίτης – Μάντσεστερ Σίτι είναι ένα ετήσιο ευρωπαϊκό ντέρμπι που προέκυψε φέτος στους 16. Και υπάρχει και το ισορροπημένο Μπόντο/Γκλιμτ – Σπόρτινγκ Λισαβόνας, η ισορροπία του οποίου προκύπτει από το ότι οι Νορβηγοί είναι σε καταπληκτική κατάσταση. Στα ζευγάρια αυτά φαίνεται πως το ποιος είναι φαβορί έχει να κάνει αποκλειστικά με την ποιότητα των ομάδων κι όχι με άλλου τύπου κίνητρα.

Συνηθισμένο

Μετά τη δημιουργία του Τσάμπιονς Λιγκ, δηλαδή από το 1992 κι έπειτα, το φαινόμενο να υπάρχουν πολλές ομάδες οι οποίες προσπαθούν να σώσουν τη σεζόν τους κερδίζοντας το μεγάλο τρόπαιο ενώ στο πρωτάθλημά τους δεν τα έχουν πάει καλά είναι κάτι πολύ συνηθισμένο. Ομως η ύπαρξη των συγκεκριμένων ομάδων στις 16 (αλλά και στις επόμενες φάσεις) δεν συνεπάγεται και την επιτυχία της αποστολής τους. Πόσες ομάδες τα έχουν καταφέρει να κερδίσουν το μεγάλο τρόπαιο χωρίς να κερδίσουν την ίδια χρονιά και το πρωτάθλημα της χώρας τους; Οχι και πάρα πολλές. Θυμάμαι ότι έχει συμβεί με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1998. Τη Μίλαν το 2003 και το 2007. Τη Λίβερπουλ το 2005 και το 2019. Την Τσέλσι το 2012 και το 2021. Ισως και με κάποιες άλλες. Αλλά μιλάμε για πάνω από τριάντα χρόνια.

Ανοιξη

Με το πέρασμα των καιρών η πιθανότητα αυτή, το να κερδίσει δηλαδή το Τσάμπιονς Λιγκ μια ομάδα που δεν έχει κερδίσει το πρωτάθλημα στη χώρα της, μικραίνει ολοένα και περισσότερο. Από το 2020 και έπειτα, με την εξαίρεση της Τσέλσι το 2021, όλες οι πρωταθλήτριες Ευρώπης έχουν κερδίσει και το πρωτάθλημα στη χώρα τους. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί έχουν δημιουργηθεί σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες κάποιες μόνιμες πρωταθλήτριες, δηλαδή ομάδες που κερδίζουν το πρωτάθλημα τόσο εύκολα, ώστε μπορούν να ασχοληθούν με το Τσάμπιονς Λιγκ ειδικά και αποκλειστικά μετά τον ερχομό της άνοιξης. Τέτοιες ομάδες είναι Μπάγερν Μονάχου, η Παρί Σεν Ζερμέν, η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα, η Μάντσεστερ Σίτι. Πρόκειται για ομάδες που στη χώρα τους κάνουν σταθερά πρωταθλητισμό. Ακόμα κι αν το πρωτάθλημα δεν το κερδίζουν κάθε χρόνο ξεκινούν τη σεζόν με τον άτυπο τίτλο του φαβορί. Μας κάνουν να πιστεύουμε πως από τη δική τους απόδοση θα εξαρτηθούν όλα. Κι αυτό φαίνεται ότι το αισθάνονται και οι ανταγωνιστές τους.

Πολύ

Οι ομάδες που κάποτε κέρδιζαν το Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να έχουν κερδίσει το πρωτάθλημα στη χώρα τους ήταν ομάδες που για να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα στη χώρα τους έπρεπε να δυναμώσουν πολύ: αν δεν κέρδιζαν το εθνικό πρωτάθλημα είχαν μια ελπίδα στο Τσάμπιονς Λιγκ γιατί ήταν ομάδες πλήρεις, γεμάτες από παίκτες και με προπονητές που τη διοργάνωση τη γνώριζαν. Ενδεχομένως στο εθνικό πρωτάθλημα να μην τα πήγαιναν τόσο καλά γιατί κάτι έκαναν λάθος – ο πρωταθλητισμός είναι δύσκολη υπόθεση και δεν έχει να κάνει μόνο με την ποιότητα του ρόστερ. Αλλά με ένα ποιοτικό και δυνατό ρόστερ στην Ευρώπη τα πράγματα ήταν πιο απλά – και γιατί τα ματς είναι λιγότερα. Κάπως έτσι η Τσέλσι π.χ. έγινε η τελευταία πρωταθλήτρια Ευρώπης χωρίς να έχει κατακτήσει το εθνικό της πρωτάθλημα. Τη βοήθησε τότε πολύ και το γεγονός ότι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ βρήκε την πρωταθλήτρια Αγγλίας Μάντσεστερ Σίτι, μια ομάδα που γνώριζε. Είχε δημιουργηθεί για να διεκδικήσει από αυτή το πρωτάθλημα και δεν τα είχε καταφέρει. Αλλά σε ένα ματς την κέρδισε.

Δεν είναι

Αν ψάχνετε τον φετινό νικητή του Τσάμπιονς Λιγκ, ψάξτε τον ανάμεσα σε ομάδες που ήδη έχουν ένα σοβαρό αβαντάζ κατάκτησης του εθνικού τους πρωταθλήματος, αλλά και ανάμεσα σε ομάδες που δημιουργήθηκαν για να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα στη χώρα τους και δεν τα κατάφεραν. Δεν είναι πολλές. Είναι η Αρσεναλ, η Σίτι, η Λίβερπουλ και η Τσέλσι. Είναι η Μπάρτσα, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπάγερν Μονάχου και ίσως η Ατλέτικο Μαδρίτης. Οι υπόλοιπες απλά συμπληρώνουν το ταμπλό. Θα είναι γιγάντια έκπληξη όχι να κερδίσουν τη διοργάνωση αλλά απλά να φτάσουν σε έναν ημιτελικό. Για όλες ισχύει το κι εδώ που έφτασαν λίγο δεν είναι.