Η μέρα που γεννήθηκαν οι U2

Πριν από 50 χρόνια, στην κουζίνα ενός σπιτιού στη Ρόουζμαουντ Αβενιου, στο Αρτέιν του Βόρειου Δουβλίνου, συναντήθηκε μια παρέα συμμαθητών, ανταποκρινόμενοι σε μια αγγελία που αναρτήθηκε στον πίνακα ανακοινώσεων του σχολείου τους: «Ντράμερ ζητάει μουσικούς για να φτιάξουν μπάντα».

Την αγγελία είχε καρφιτσώσει στον πίνακα ο 14χρονος (θα έκλεινε τα 15 τον επόμενο μήνα) Λάρι Μάλεν και από όσους συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του το Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 1976, τρεις θα έμεναν στο πλευρό του για μισό αιώνα και μαζί θα έγραφαν Ιστορία στη μουσική ως U2: ο τραγουδιστής Πολ Χιούσον (Μπόνο), ο κιθαρίστας Ντέιβιντ Εβανς (Ετζ) και ο μπασίστας Ανταμ Κλέιτον.

Δεκαπέντε στούντιο άλμπουμ και κάπου 150 μουσικά βραβεία μετά (ανάμεσά τους 22 Γκράμι, τα περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα στην ιστορία του θεσμού), οι U2 ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν το νέο, 16ο άλμπουμ τους με τίτλο «Carnival de Luz» και να ανακοινώσουν τη μεγάλη επετειακή τους περιοδεία, που αναμένεται να περιλαμβάνει και το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.

Φήμες μάλιστα ήθελαν την περιοδεία αυτή να ανακοινώνεται χθες, Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, που είναι και η ακριβής ημερομηνία των 50ών γενεθλίων των U2 – αλλά την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει κάτι χειροπιαστό.

Επίσης, την Πέμπτη έδωσαν στη δημοσιότητα το τραγούδι «Silencio», το δεύτερο single από το νέο άλμπουμ, ένα γρήγορο, βαρύ ροκ κομμάτι, που οι φαν του συγκροτήματος υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό μετά το χλιαρό πρώτο single «Street of Dreams».

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στις 25 Σεπτεμβρίου 1976 και στην κουζίνα του σπιτιού της Ρόουζμαουντ Αβενιου. Και ας αφήσουμε τον Μπόνο να μας αφηγηθεί τι έγινε εκείνη τη μέρα, με αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του «Surrender: 40 τραγούδια, μια ιστορία» (εκδ. Ψυχογιός, μτφ. Γιώργος – Ικαρος Μπαμπασάκης).

«Ντράμερ ζητάει μουσικούς για να φτιάξουν μπάντα». Τι χαλαρά που έρχεται το πεπρωμένο μας. Κάμποσοι επίδοξοι είχαν ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Λάρι στον πίνακα ανακοινώσεων του σχολείου και τώρα, ήμασταν όλοι στριμωγμένοι στο καμίνι που ήταν η κουζίνα του Λάρι.

Πώς χώρεσαν όλα εκείνα τα τύμπανα και οι ενισχυτές και οι εκκολαπτόμενοι ροκ σταρ σ’ ένα τόσο μικρό δωμάτιο εκείνη την πρώτη φορά που μαζευτήκαμε; Μπορεί οι κιθάρες και τα μπάσα να στρίγκλιζαν για να αποσπάσουν την προσοχή με τους ενισχυτές τους και τα πεντάλια της παραμόρφωσης, προβάλλοντας ηχηρά επιχειρήματα για το ότι βρίσκονταν εκεί, αλλά τόσο τον φυσικό χώρο όσο και τον μουσικό χώρο τον γέμιζαν τα ντραμς.

Ο Λάρι έμοιαζε σαν στο σπίτι του μέσα σε όλο εκείνο το μεταλλικό χάος. Και πράγματι ήταν σπίτι του. Στην κουζίνα του ήμασταν. Ολα όσα αγαπάω στο παίξιμο του Λάρι ήταν παρόντα τότε – η πρωτόγονη δύναμη των τομ τομ, η μπότα στο στομάχι της κάσας, το κοφτό χτύπημα και η κατραπακιά στο ταμπούρο να τραντάζουν παράθυρα και τοίχους. Ηταν μια όμορφη βία που τη ρύθμιζε η απαστράπτουσα χρυσή και ασημένια πανοπλία των κυμβάλων, αλλόκοτα ορχηστρικών, και κατέκλυζε τις συχνότητές μας. Αυτός ο κεραυνός σε κλειστό χώρο, σκεφτόμουν, θα γκρεμίσει όλο το σπίτι.

Σε λίγο πρόσεξα κι άλλον έναν θόρυβο, εξωτερικό αυτή τη φορά, τον κάπως στριγκό ήχο από τα κορίτσια που χαχάνιζαν και φώναζαν έξω από το παράθυρο. Ο Λάρι είχε ήδη ένα φαν κλαμπ, και την επόμενη μία ώρα θα μας έδινε ένα μάθημα για τη μυστηριακή αίγλη του ροκ σταρ. Εστρεψε στα κορίτσια το λάστιχο του κήπου και τα κατάβρεξε.

Ο Ανταμ Κλέιτον ήταν εκεί, στο μπάσο. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έπαιζε, αλλά κοίταζε πραγματικά την παρτιτούρα. Ο Ντέιβιντ Εβανς, παρά τον μεταλλικό ορυμαγδό γύρω του, είχε την πιο ψύχραιμη αύρα απ’ όλους. Δεν είχε ανάγκη να είναι συντονισμένος με τους άλλους, γιατί ήταν συντονισμένος με τον εαυτό του.

Το πρώτο όνομα του συγκροτήματος μετά από εκείνη την ημέρα στην κουζίνα ήταν Feedback και το διατήρησαν μέχρι τον Απρίλιο του 1977, όταν αποφάσισαν να το αλλάξουν σε The Hype. Και έτσι φτάνουμε στον Μάρτιο του 1978:

Εκ φύσεως επιχειρηματίας, ο Ανταμ οργάνωσε τις πρώτες μας εμφανίσεις και έπεισε τον Στιβ Αβεριλ, τον τραγουδιστή της διαβόητης πανκ μπάντας The Radiators from Space, να γίνει μέντοράς μας και να βρει ένα καλύτερο όνομα από το The Hype για τη δική μας μπάντα. Ο Στιβ ήταν γείτονας του Ανταμ και του Ετζ στο Μάλαχαϊντ και, παρά την πανκ ροκ στάση του, ο πιο καλός και ευγενικός άνθρωπος στο Νόρθσαϊντ. Εμελλε να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο στην τέχνη με το να σκηνοθετήσει την οπτική γλώσσα που αναπτύξαμε επί τόσες δεκαετίες, αλλά μπήκε στη δουλειά ως αδελφικός φίλος του Ανταμ και βρίσκοντας το όνομά μας.

U2. Ιδού λοιπόν, ένα γράμμα και ένας αριθμός, τέλειο για να τυπωθεί σε αφίσα ή σε μπλουζάκι. Εάν το σκεφτώ ως κατασκοπευτικό αεροσκάφος, όπως το U-2, μ’ αρέσει. Αλλά, αν το σκεφτώ ως κακό λογοπαίγνιο, όπως «you too», ειλικρινά δεν μ’ αρέσει καθόλου. Δεν νομίζω ότι είχα ψηφίσει υπέρ, αλλά σίγουρα δεν το απέτρεψα. Είμαι ένας στους τέσσερις, και μια αληθινή ροκ εν ρολ μπάντα δεν τη διευθύνει ο τραγουδιστής της. Την οδηγεί ενδεχομένως, αλλά δεν τη διευθύνει. Οπωσδήποτε απέτρεψα το The Flying Tigers, που ήταν η δεύτερη πρόταση του Στιβ.