Δεν είναι ήττα

Οταν θεωρείς ήττα για την Ελλάδα την αναγνώριση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου από το καθεστώς της Δυτικής Λιβύης (Χαφτάρ και Υιοί ΟΕ), τότε νομιμοποιείς την άλλη πλευρά, που το προωθεί. Αυτή είναι η κριτική, από την πλευρά του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, στη θέση που διατύπωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με άρθρο

Το επιχείρημα του κ. Μαρινάκη είναι σωστό. Αν χρεώνεις στην Ελλάδα ήττα και μάλιστα χωρίς αμφιβολία, τότε πιστώνεις και στην Τουρκία μια νίκη, επίσης χωρίς αμφιβολία. Γιατί αυτό που κάνεις είναι να δίνεις βάση – για να μην πω να υιοθετείς – στους ισχυρισμούς τους, τους οποίους υποτίθεται ότι γενικώς απορρίπτεις. Τότε όμως γιατί τους χρησιμοποιείς, προκειμένου να ασκήσεις κριτική στην κυβέρνηση; Καταλαβαίνω ότι κάνεις τη δουλειά σου ως αντιπολίτευση: βαράς την κυβέρνηση όπου τη βρίσκεις εκτεθειμένη. Ομως την ίδια ώρα παίζεις το παιχνίδι των απέναντι.

Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν ωφελεί να παριστάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα. Το λέω γιατί, ας μην κρυβόμαστε, ο στρουθοκαμηλισμός είναι η επίσημη θέση. Είναι ένα είδος εθνικής αφασίας και ακινησίας, στο οποίο συμφωνούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις.

Μας αρκεί η θεωρητική δυνατότητα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, μένουμε λοιπόν εκεί και περιμένουμε, αυταπατώμενοι με την ιδέα ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος θα περιμένει μαζί μας. Θα περιμένει, δηλαδή, πότε η Ελλάδα θα τολμήσει να περάσει από τη δυνατότητα στην πράξη. Η Ελλάδα όμως δεν θέλει, γιατί εκ των πραγμάτων θα πρέπει να συνεννοηθεί με τους εξ Ανατολών γείτονες. Η συνεννόηση όμως συνεπάγεται συμβιβασμό, με την έννοια της υποχώρησης από το μέγιστο δυνατό των 12 ναυτικών μιλίων. Οπότε η εθνοπρεπής στάση ορίζει ότι κλείνουμε μάτια, αφτιά, στόμα και ευχόμαστε το πρόβλημα να εξαφανιστεί.

Καλή η προσπάθεια, δεν μπορώ να πω. Εχει κάτι το ηρωικά τραγικό που μας ταιριάζει πολύ, όμως δεν λειτουργεί. Δεν παράγει αποτελέσματα, γιατί στο μεταξύ ο κόσμος προχωρεί, η νομοθεσία προσαρμόζεται στην πραγματικότητα επί του πεδίου με δικαστικές αποφάσεις και έτσι το κόστος του συμβιβασμού όλο και αυξάνεται. Καλύτερα λοιπόν να στυλώσουμε τα πόδια και να  περιμένουμε, πάντα απτόητοι από τις προκλήσεις που μας πετάει στα μούτρα η ζωή, όπως η υπόθεση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου.

Ομως, τι περιμένουμε; Αυτό, οφείλω να παραδεχθώ, δεν το έχω καταλάβει. Κάτι μεγάλο, υποθέτω. Τόσο μεγάλο που θα αλλάξει δραματικά τις ισορροπίες υπέρ ημών στο Αιγαίο και θα εξαφανίσει την ενοχλητική γειτνίαση με αυτούς. Ας πούμε, ένας τρομερός σεισμός, ο οποίος θα εξαφανίσει τα δυτικά παράλια της Τουρκίας, σε βάθος 150 χιλιομέτρων – λάθος, τα κάνουμε 200 για να είμαστε σίγουροι. Ομως! Προσοχή, γιατί αυτό έχει σημασία, χωρίς να πάθουν το παραμικρό τα δικά μας νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ούτε καν τσουνάμι. Υπό αυτές τις συνθήκες, ναι, θα μπορούμε να πάμε στο διεθνές δικαστήριο και να κάνουμε ό,τι αποφασίσει εκείνο.

Ισως μάλιστα να μη χρειαστεί καν να πάμε στα δικαστήρια με τους γείτονες. Από το ταρακούνημα – με στενοχωρεί που το λέω, αλλά δεν γίνεται να το κρύψω – θα γκρεμιστεί η Αγία Σοφία, το παρήγορο όμως είναι ότι θα απελευθερωθεί ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, που θα πάρει τους Τούρκους φαλάγγι, κατά πώς λένε οι προφητείες. Θα είναι, πάντως, μια περίοδος μεγάλης αναταραχής παγκοσμίως, να το ξέρετε.

Γιατί μαζί με τον μαρμαρωμένο βασιλιά, θα ξυπνήσουν ο βασιλιάς Αρθούρος, που κοιμάται και αυτός στον βυθό μιας λίμνης, κατά τον θρύλο. Θα ξυπνήσει και ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα, ο οποίος ομοίως κοιμάται, κατά σύμπτωση και αυτός στον βυθό μιας λίμνης, διαφορετικής από εκείνη του Αρθούρου. Περιμένω να ξυπνήσουν πολλοί, γιατί κάθε έθνος έχει τη δική του παραλλαγή του μύθου. Μπαρμπαρόσα και Αρθούρος περιμένω να αρπαχτούν μεταξύ τους, οπότε μένει ο δικός με τα νώτα ασφαλή για να καθαρίσει.

Αυτή είναι η στρατηγική μέσα στην οποία αποκτά νόημα η στάση μας. Κατά συνέπεια, η εξέλιξη της υπόθεσης του Τουρκολιβυκού Μνημονίου δεν είναι ήττα, είναι μ@λ@κί@. Μιλούμε δηλαδή για διαφορετικές κατηγορίες ιδεών.