Απειλείται η δημοκρατία;

Τι είναι τελικά η δημοκρατία; Ενα λάστιχο που το τραβάμε κατά το δοκούν και το τυλίγουμε γύρω μας, όπως μας βολεύει; Γιατί αυτό γίνεται σε σωρεία περιπτώσεων· το «όπως μας βολεύει». Κι αυτό ισχύει και για τους πολιτικούς και για τον κόσμο που μια τη βρίζει και μια την αποθεώνει. Σ’ αυτή τη χώρα, πάντα θα μαλώνουμε για τη δημοκρατία. Είναι η οπτική γωνία που βλέπει ο καθένας, αφού ακόμα δεν έχει εφευρεθεί ένα καλύτερο σύστημα.

Στην προκειμένη περίπτωση τσακωνόμαστε για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο. Για το αν καλώς ή κακώς

επέστρεψε στη φυλακή μετά από μόλις είκοσι πέντε ημέρες ελευθερίας του. Και το βασικό θέμα δεν είναι μόνο αν οι ανώτατοι δικαστές έκαναν δεκτή την εισαγγελική πρόταση και τάχτηκαν υπέρ της αναίρεσης του βουλεύματος με το οποίο αποφυλακίστηκε ο καταδικασμένος ως αρχηγός της 17 Νοέμβρη· είναι η οπτική που λέγαμε. Εδώ η… βοήθεια του κοινού, να πάρουμε το… πενήντα πενήντα, είναι ανέφικτη.

Η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, η κυρία Ελενα Ακρίτα, ξιφούλκησε, φτάνοντας στο εξής συμπέρασμα: «Το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι ότι η δημοκρατία είναι ισχυρή. Είναι ότι η δημοκρατία μπορεί να εκδικείται. Αυτή δεν είναι η νίκη της. Είναι η ήττα της». Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία της, επικράτησε πλήρως ο «πολιτικός ρεβανσισμός απέναντι στο κράτος δικαίου» επειδή «σε αυτή τη χώρα η πολιτική πίεση, ο ποινικός λαϊκισμός και η δίψα για ποινές μέχρις εσχάτων αποδεικνύονται εργαλεία, ισχυρότερα από τις αρχές του νομικού πολιτισμού».

Αρκετοί ασπάστηκαν αυτή την άποψη, αλλά και πολλοί ταυτίστηκαν με την τοποθέτηση του Αρη Δαβαράκη, από τους πρώτους που βγήκαν να τοποθετηθούν για το θέμα. «Δεκαεπτά ανθρώπους έστειλε στον τάφο, να μην εκτίσει 25 χρόνια ποινή; Οχι, λέει η Αριστερά. Είναι γέρος άνθρωπος. Είμαστε ακροδεξιοί και φασίστες όσοι θέλουμε να βγει από τη φυλακή τη μέρα που θα συμπληρώσει τα 25 χρόνια που λέει ο νόμος – και όχι νωρίτερα. Πόσες οικογένειες έζησαν τα εγκλήματα του Γιωτόπουλου;

Πόσοι γονείς, πόσα ανήλικα, πόσοι αγαπημένοι, πόσοι φίλοι κι αδέλφια; Είμαστε αμέτρητοι…». Εκδικείται λοιπόν η δημοκρατία ή όχι; Απάντηση και σ’ αυτό είχε ο κύριος Δαβαράκης. «Τα ισόβια στην Ευρώπη της ανθρωπιάς σημαίνουν 25 χρόνια φυλακή.

Ο Γιωτόπουλος έχει εκτίσει σχεδόν 24 χρόνια, γι’ αυτό ξαναμπήκε μέσα μέχρι τις αρχές του 2027, για να ολοκληρώσει. Και θέλουμε το νόμιμο: 25 χρόνια φυλακή συμπληρωμένα. Οπως λέει η διαφωτισμένη μας παιδεία. Οχι θανατική ποινή. Οχι στα απόλυτα ισόβια. Είκοσι πέντε χρόνια. Ούτε μία μέρα λιγότερη όμως».

Προφανώς και δεν κινδυνεύει καμία δημοκρατία από τον υπέργηρο Γιωτόπουλο. Δεν μπορεί πλέον να της πειράξει ούτε τρίχα. Αλλά, από την άλλη, προφανώς δεν μπορούν να σβήσουν με μια γομολάστιχα τα εγκλήματα του οποιουδήποτε, άρα και του Γιωτόπουλου και κάθε ανθρώπου, με αντίστοιχη ποινή. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει αν ένας έγκλειστος έχει μετανιώσει για τις πράξεις του, είτε το παραδεχτεί είτε όχι, αν και το έκανε ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο Γιώργος Φλωρίδης.

«Ο Αρειος Πάγος λέει ότι πρέπει να παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το αν ο καταδικασθείς έχει, στοιχειωδώς, δείξει μεταμέλεια. Εδειξε ότι εδώ όχι μόνο δεν υπάρχει μεταμέλεια, αλλά μάλλον δεν του καίγεται καρφί, έχοντας δεκαεπτά φόνους στην πλάτη του».

Καλός ο ανθρωπισμός, αλλά και οι συγγενείς των θυμάτων στα κατά καιρούς εγκλήματα έχουν τους ανθρώπους τους στον τάφο. Για πάντα. Κι από την άλλη, για να τα λέμε όλα, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να βρίζει και να απειλεί τον οποιονδήποτε – όπως συνέβη στην περίπτωση της κυρίας Ακρίτα – επειδή έχει διαφορετική άποψη, όποια κι αν είναι αυτή. Κι αυτό είναι επίσης ξεκάθαρο. Και ναι, η δημοκρατία δεν απειλείται.