Ελευθερία Γιαννακοπούλου

Το άρωμα του θανάτου δεν ξεκίνησε σαν μία ολοκληρωμένη ιδέα. Ήρθε σε κομμάτια, εικόνες, φράσεις που με στοίχειωναν και ζητούσαν να πάρουν μορφή. Ήμουν αντιμέτωπη με τις πιο σκοτεινές αλλά και ειλικρινείς πτυχές της ανθρώπινης φύσης, με το κύριο ερώτημα να κυριαρχεί στο μυαλό μου: Τι είναι η αμαρτία; Είναι μία στιγμή, μία απόφαση ή ένας σπόρος που ριζώνει μέσα μας και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κάνει την εμφάνισή του; Χτίζοντας την πλοκή και τους χαρακτήρες, ήταν ακόμα πιο ξεκάθαρο πως το σκοτάδι αποδεικνύεται να είναι ο πιο πιστός μας φίλος, και ο μόνος τρόπος να συνυπάρξουμε

Στη διαδικασία της συγγραφής, ήθελα η ατμόσφαιρα να αποπνέει αυτή τη σκοτεινή γοητεία που πάντα μου δημιουργούσε ένα ιδιαίτερο δέος. Βρήκα έμπνευση από τη γοτθική μυθοπλασία του παρελθόντος και από αναγεννησιακούς πίνακες που αποτύπωναν την ψυχοσύνθεση των επόμενων σκηνών της ιστορίας. Σκοπός μου ήταν μέσα από τις αναφορές στην τέχνη να δώσω μικρά σημάδια για την πλοκή του βιβλίου, τη συνέχειά του. Εξάλλου η Μπέλα, η πρωταγωνίστρια, δέχεται συνεχώς υπενθυμίσεις για τη μοίρα που θα έχουν οι επιλογές της.

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να ισορροπήσω αυτό το αφηγηματικό βάρος των χαρακτήρων με τον φιλοσοφικό κόσμο της Μπέλας, που δεν είναι ηρωίδα με την κλασική έννοια. Οι αποφάσεις της δεν είναι πάντα σωστές και έπρεπε να της επιτρέψω να κάνει λάθη, να βυθιστώ μαζί της στο σκοτάδι που την παραμονεύει και σαν σιωπηλός ακόλουθος να καταγράψω τον ψυχισμό της. Άλλωστε, αυτό ήταν και το ζητούμενο για τη δημιουργία της προσωπικότητάς της.

{jb_quote}Τι είναι η αμαρτία; Είναι μία στιγμή, μία απόφαση ή ένας σπόρος που ριζώνει μέσα μας και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κάνει την εμφάνισή του;{/jb_quote}

Πάντα μου άρεσε συγγραφικά η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ηθική και την αμαρτία. Ήθελα να χτίσω έναν χαρακτήρα που παρασύρεται από αυτές τις έννοιες με πλήρη επίγνωση. Να αγγίζει τα νήματα της λύτρωσης του ήρωα, αλλά και το κάρμα του αντιήρωα. Να μιλήσω για τα πράγματα που ο περισσότερος κόσμος φοβάται να αναρωτηθεί. Ήταν πιο εύκολο να γράψω για τον θάνατο, παρά για τη ζωή. Άλλωστε, ο θάνατος έχει πολλές έννοιες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και η Μπέλα αμφιταλαντεύεται και με τα δύο: τον θάνατο του εσωτερικού της εαυτού και τον θάνατο που αφήνει να συμβεί. Σε όλη την ιστορία βλέπουμε τον θάνατο να την ακολουθεί, να είναι μαζί της σε κάθε βήμα. Να τον νιώθει μέσα της, στην ατμόσφαιρα και στους ανθρώπους που συναντάει. Ο Πίτερ και ο Χένρι, δύο χαρακτήρες σαν το γιν και το γιανγκ, είναι το δίλημμα της μοίρας της. Το Φως που προσπαθεί να καθοδηγήσει τις πράξεις της και η Σκιά που προσπαθεί να την αιχμαλωτίσει σε αυτές. Η Κάρμεν Φερέ, η διευθύντρια της ακαδημίας στην οποία φοιτά, είναι το κοράκι που την κατασκοπεύει υπόγεια.

Το τέλος, που εκφράζει ολοκληρωτικά τη στάση της Μπέλας καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, αφήνει ένα ανοιχτό ερωτηματικό στους αναγνώστες. Γίνονται παρατηρητές, τη συνοδεύουν στις παγίδες που την κρατούν όμηρο και αναλογίζονται ερωτήματα ως προς το «εγώ», το σκοτάδι που δεν είναι εχθρός μας, αλλά καθρέφτης, και σαν αγκάθι μολύνει τη ζωή μας – και τελικά αυτή η διαβολική έκλειψη θολώνει κάθε λογική συνείδηση.

Το άρωμα του θανάτου
Ελευθερία Γιαννακοπούλου
Εκδόσεις Γραφή
194 σελ.
ISBN 978-618-5881-20-7
Τιμή €12,72