Και βούτυρο και κανόνια

Αναπτύσσεται στην ΕΕ η δημόσια αντιπαράθεση για τις προτεραιότητες στις δημόσιες δαπάνες.

Με δεδομένους τους περιορισμούς της ευρωζώνης, ανώτατο όριο για δημοσιονομικό έλλειμμα 3% του ΑΕΠ, στόχος για το δημόσιο χρέος το 60% του ΑΕΠ, να πάμε για περισσότερες κοινωνικές δαπάνες ή να αυξήσουμε τις αμυντικές δαπάνες;

Η λαϊκή δυσαρέσκεια με την περιοριστική πολιτική που εφαρμόζεται και οι διαμαρτυρίες ενισχύονται

Η προώθηση των στόχων του Πούτιν σε βάρος της Ουκρανίας και των ευρωπαϊκών χωρών προκαλεί πιέσεις για μεγάλη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Η Ρωσία θα τις αυξήσει 27% το 2027,από τα εξαιρετικά υψηλά επίπεδα του 2026.Οι ευρωπαίοι δεν μπορούν να αφήσουν αναπάντητη την πρόκληση.

Βούτυρο ή κανόνια λοιπόν;

Κατά την άποψή μου και βούτυρο και κανόνια. Πρέπει να αυξηθούν ταυτόχρονα οι αμυντικές και οι κοινωνικές δαπάνες. Δεν μπορούμε να μείνουμε στρατιωτικά απροετοίμαστοι ούτε να αφήσουμε τους πολλούς οικονομικά και κοινωνικά αβοήθητους.

Θα πρέπει βέβαια να απαλλαγούμε από τους περιορισμούς της ευρωζώνης για το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος.

Είναι εντελώς ξεπερασμένοι.

Ο ανταγωνισμός

Η ΕΕ-27 ανταγωνίζεται, στα πλαίσια του δυτικού συστήματος η ότι έχει απομείνει από αυτό, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία.

Στις ΗΠΑ το δημοσιονομικό έλλειμμα ξεπέρασε το 6% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος το 120% του ΑΕΠ. Πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε τι ακριβώς εξυπηρετούν οι ευρωπαϊκοί στόχοι για έλλειμμα και χρέος στο μισό του αμερικανικού σαν ποσοστό επί του ΑΕΠ.

Η Ιαπωνία έχει δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 4,5% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος 240% του ΑΕΠ,τετραπλάσιο από τον στόχο της ευρωζώνης.

Είναι φανερό ότι η πολιτική που εφαρμόζεται στην ευρωζώνη την οδηγεί σε στασιμότητα σε σχέση με τις «σπάταλες» ΗΠΑ και προκαλεί πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις.

Ο μερκελισμός χωρίς τη Μέρκελ, στον οποίο επιμένουν κυβερνήσεις όπως της Γερμανίας και Ολλανδίας, οδηγεί σε αποτυχίες και περιττές συγκρούσεις.

Η πολιτική της ευρωζώνης δεν έχει νόημα συγκρινόμενη και με αυτήν που εφαρμόζει η Κίνα. Το χρέος της είναι.. ιαπωνικών διαστάσεων αν συνυπολογίσουμε τις υποχρεώσεις της αυτοδιοίκησης η οποία ειδικεύεται σε γιγαντιαίες επενδύσεις υποδομής και σε αστρονομικές επιδοτήσεις για την προσέλκυση επενδυτών.

Με το μοντέλο-ζουρλομανδύα της ευρωζώνης, η ΕΕ μένει πίσω σε σχέση με τις ΗΠΑ ενώ η βιομηχανία της συντρίβεται από το βαρειά επιδοτούμενο «εργοστάσιο του κόσμου», την Κίνα.

Το κόστος

Η δημοσιονομική ορθοδοξία της ΕΕ-27 εξασφαλίζει κάποια πλεονεκτήματα όπως το χαμηλότερο κόστος δανεισμού.

Το επιτόκιο στο δεκαετές ομόλογο των ΗΠΑ είναι στο 5,05% λίγο πιο κάτω από το γαλλικό που εκτοξεύτηκε στο 5,09%.Ή Γαλλία έχει έλλειμμα και χρέος ανάλογο με των ΗΠΑ, αντιμετωπίζει όμως κρίση οικονομικής στρατηγικής και δραματική εξασθένηση της κοινωνικής συνοχής.

Οι «φειδωλές» Γερμανία και Ολλανδία έχουν επιτόκιο στο δεκαετές ομόλογό τους 3,36% και 3,47%,αντίστοιχα.

Χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην ΕΕ-27 θα σημάνει υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης, έλεγχο της κοινωνικής κρίσης και καλύτερη στρατιωτική προετοιμασία.

Θα οδηγήσει όμως σε υψηλότερο πληθωρισμό και κόστος δανεισμού και εξυπηρέτησης του χρέους.

Η καλά προγραμματισμένη και συντονισμένη ευρωχαλάρωση είναι η μόνη ρεαλιστική λύση.Οι αντίπαλοί της πάσχουν από αδυναμία κατανόησης των σύγχρονων προκλήσεων.

Προσπαθούν να μη ξοδέψουν αλλά θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν όταν θα καταστραφεί το Παρίσι,θα καταλάβουν οι Ρώσοι το Ντόνμπας ίσως και το Κίεβο και θα ολοκληρωθεί η βαλκανική μιζεροποίηση της Ελλάδας..

Και βούτυρο και κανόνια λοιπόν.