Τρεις κι ο κούκος

Η Ελλάδα δεν θέλει να το κάνει όπως η Γαλλία. Δεν ξέρω αν φταίει ότι δεν έχουμε περάσει Διαφωτισμό. Πιθανολογώ όμως, ότι έχουμε πάθει και έχουμε μάθει. Η αγριάδα του 2008, η διάλυση του 2010, που σημαδεύτηκε από την πυρπόληση της Μαρφίν στη Σταδίου και τους τρεις νεκρούς, ο βίαιος οιονεί εμφύλιος που σιγοντάριζε ο Τσίπρας

ως το 2014 για να πάρει την εξουσία είναι μαθήματα που φαίνεται ότι έχουν εμπεδωθεί. Αυτά που περνάει σήμερα η Γαλλία, εμείς τα έχουμε περάσει προ πολλού. Γι’ αυτό δεν τσιμπάμε εύκολα στη δήθεν επαναστατική φλυαρία.

Το χθεσινό συλλαλητήριο ήταν αποτυχία. Πήγαν τρεις κι ο κούκος. Κι απέτυχε επειδή απ’ αυτό δεν ξεπήδησαν οι φωτιές που φοβούνταν, προέβλεπαν ή καλούσαν κάποιοι. Οι μπάχαλοι, που ακολουθούσαν την πορεία, ήταν ψόφια κέφια – αλλά ακόμα κι αν είχαν σχέδιο καταστροφής, εξουδετερώθηκε από την έξυπνη τακτική της αστυνομίας.

Κι οι σκηνές του Συντάγματος, μπροστά από τις οποίες έσπευσε να φωτογραφηθεί, στον ρόλο της Βασίλως, ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, αποδείχτηκαν αδύναμο σκηνικό – αφού αυτοί που τις έστησαν δεν είχαν διάθεση να κοιμηθούν στο κρύο μάρμαρο, μακριά από το ζεστό κρεβατάκι τους.

Κυρίως, όμως, το συλλαλητήριο ήταν αποτυχία του ΚΚΕ, που έσπευσε να κεφαλαιοποιήσει τα μηνύματα της Γαλλίας – και όσων από άλλους χώρους επέσπευσαν, μην και μείνουν πίσω στην επανάσταση των καταστροφών.

Κι ήταν αποτυχία, όχι τόσο για τα ξερά και απαρχαιωμένα συνθήματα, ούτε για τις κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα του ολοκληρωτισμού της Σοβιετικής Ενωσης που ανέμιζαν στο Σύνταγμα, ούτε επειδή οι κνίτες των σχολών συνοδεύτηκαν από τις συνήθεις σφραγίδες των εργατικών σωματείων, της ΟΛΜΕ και της ΑΔΕΔΥ. Ηταν αποτυχία επειδή δεν συγκίνησαν τους παραλήπτες τους, αυτούς στους οποίους απευθύνονταν.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες από τις Περιφέρειες, τα περισσότερα σχολεία λειτούργησαν κανονικά και η εκπαιδευτική διαδικασία διεξήχθη χωρίς προβλήματα. Η προσπάθεια να φτιαχτεί μαθητική εμπροσθοφυλακή που θα ρίξει τον καπιταλισμό (ή ό,τι άλλο) αποδείχτηκε μάταιος κόπος.

Όλα αυτά όμως, δεν σημαίνουν ότι οι οπαδοί του μπάχαλου ηρέμησαν. Ισα ίσα. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που μόνο με την αποδιάρθρωση καταλαβαίνουν τον εαυτό τους· και εργάζονται γι’ αυτή. Αλλωστε, Οκτώβριο έχουμε ακόμα. Οι μεγάλες επέτειοι που είναι αφορμή για μπάχαλο είναι πίσω. Και δεν έχουν ακόμα πει την τελευταία λέξη.

Η προσπάθεια προσηλυτισμού μαθητών

Ελαβα το εξής μήνυμα από αναγνώστη (το όνομά του στη διάθεσή μου), που αναδημοσιεύω: «Θα έπρεπε να υπάρχει κάποια αντίδραση στην προσπάθεια προσηλυτισμού των νέων από τους εκμαυλιστές. Είναι μεγάλη η ευθύνη του κοινοβουλευτισμού.

Πώς να αντισταθεί στον κομματικό καθοδηγητή το παιδί του λυκείου, αλλά και αργότερα ο παραζαλισμένος από τη διετή προετοιμασία για τις εξετάσεις, πρωτοετής φοιτητής του πανεπιστημίου, με το μέτριο μορφωτικό επίπεδο και τα μηδενικά δημοκρατικά “αντισώματα”;

Δείτε τα ποσοστά των αριστερών παρατάξεων στις παιδαγωγικές ακαδημίες: ένα μεγάλο ποσοστό των εκκολαπτόμενων δασκάλων έχει πάψει πια να σκέφτεται. Σκέφτεται γι’ αυτούς η φοιτητική παράταξη, ουσιαστικά σκέφτεται γι’ αυτούς το κόμμα…

Εχει πάντα ενδιαφέρον η μελέτη της γαλλικής ιστορίας. Θέλοντας να θωρακίσει την πρωτόλεια μορφή Γαλλικής Δημοκρατίας στα τέλη του 1791, λίγο πριν απ’ την επικράτηση της προμαρξιστικής Πρώτη Φορά Αριστεράς των Ιακωβίνων και την επακόλουθη Τρομοκρατία της Επιτροπής Δημόσιας Σωτηρίας του Ροβεσπιέρου, ο [κορυφαίος διπλωμάτης και πολιτικός] Ταλεϊράν (1754–1838) πρότεινε στην Εθνοσυνέλευση, σε έκθεσή του για τη δημόσια παιδεία, οι μαθητές να γνωρίζουν το Σύνταγμα της Δημοκρατίας. Να έχουν κατανοήσει τις αρχές της ηθικής που προηγούνται του Συντάγματος, να μπορούν να το υπερασπίζονται».