Μπολσονάρο όπως Καραμανλής

Η διαφορά στους ανθρώπους δεν είναι ούτε στο χρώμα, μήτε σε θρησκείες, φύλα και φυλές. Ισως ούτε καν στην ιδεολογία. Η κουλτούρα – η κουλτούρα φίλε μου είναι αυτό που όχι ως χαράδρα ή οροσειρά, αλλά ως άβυσσος απύθμενη μπορεί να τους διαχωρίσει. Εγώ σ’ το σφύριξα το μυστικό, τώρα το ξέρεις. Και σου ‘χω και παράδειγμα: Ο Φλάβιο Μπολσονάρο, γιος του καταδικασμένου Ζαΐχ, βρισκόταν ήδη υπό δικαστική έρευνα στη Βραζιλία (για διαφθορά, μαύρο χρήμα και δώσε και πάρε) κι έπρεπε να παραδώσει το διαβατήριό του. Εχασε στις εκλογές κι όχι μόνο δεν συμμορφώθηκε, αλλά το έσκασε με παράνομα έγγραφα, βρίσκοντας «άσυλο» στην αγκαλιά του Τραμπ, και τώρα λιάζεται στο Μαϊάμι, μπας και του ανέβει και η βιταμίνη D. Ντε ντε ντε, βρε κυρ Μέντιε κουτεντέ κατάσταση. Αυτός που ήθελε να προεδρεύσει στη χώρα του, την εγκατέλειψε στο τσακ και στο μπαμ.

Αυτή είναι η μία κουλτούρα. Οχι αμιγώς μπολσοναρέικη. Την έχουμε κι εμείς εδώ, στη χώρα της Δημοκρατίας και των Ηγετών της, και μάλιστα προηγηθήκαμε. Ανοίξαμε μάλιστα τον δρόμο αυτής της κουλτούρας τού «κοιτάω τον απαυτό μου, κι ας στραβολαιμιάσω, κι έτσι και τον δω ξεσκέπαστο, τρέχω να τον σκεπάσω». Θα γυρίσουμε 63 χρόνια πίσω, τέτοιες μέρες. Αρχές Νοέμβρη του 1963, η ΕΡΕ χάνει τις εκλογές από την Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο Κων/νος Καραμανλής, ο μετέπειτα «εθνάρχης» (ποιος τον είπε έτσι, βρε παιδιά;), δεν ήξερε να χάνει. Είχε ήδη διαλύσει τον πρωτογενή τομέα από τη δεκαετία του ’50, είχε ήδη στείλει χιλιάδες παιδιά «υιοθετημένα στις ΗΠΑ» ως ευχαριστώ στους Αμερικανούς που θέλαν υγιή, λευκά Ελληνάκια, είχε ήδη προηγηθεί η δολοφονία Λαμπράκη. Και μετά από όοολα αυτά (ποιος τον είπε εθνάρχη, θα μου πει κανείς;) χάνει τις εκλογές, δεν παραιτείται καν, «παραδίδει» το κόμμα στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, βγάζει πλαστό διαβατήριο με το όνομα «Τριανταφυλλίδης» και φεύγει για Παρίσι! Οχι, δεν του έκαναν πραξικόπημα. Οχι, δεν τον έστειλαν εξορία. Απλώς η κάλπη είχε την αγένεια να μη συμφωνήσει μαζί του.

Ξέρετε τι έγραφαν τότε οι δεξιές εφημερίδες; Για τον «αυτοεξόριστο» Καραμανλή έγραφαν! Κι έζησε εκεί 11 χρόνια. Οχι έζησε-καλοέζησε. Αλήθεια, πώς; Επιασε κάποια δουλειά; Τσαγκάρης, μανάβης, κάτι; Πώς διάολο καλοζούσε; (Δεν μου λέτε ποιος τον είπε «εθνάρχη» και κάπου αρχίζω να το χάνω…) Τριανταφυλλίδης, που λέτε, έγινε. Είχε να το λέει ο συχωρεμένος ο Χάρρυ Κλυνν πως το δικό του όνομα πήρε. Φανταστείτε την πολιτική μας ιστορία να χρειάζεται τον μεγάλο σατιρικό για να εξηγήσει τις μεταμφιέσεις της εξουσίας. Μια χαρά τα εξήγησε, τι καταλάβαμε δεν ξέρω μόνο…

Φεβρουάριο του 1964, ο Παπανδρέου συγκέντρωσε 52,72% και 171 έδρες! Ο απών Καραμανλής γλίτωσε την προσωπική εικόνα της συντριβής. Το Παρίσι βαφτίστηκε πάλι «αυτοεξορία». Εξορία χωρίς εξοριστή, διωγμός δίχως διώκτη. Και μια ήττα που, με την κατάλληλη συσκευασία, μετατρέπεται σε υπαρξιακό δράμα του ηγέτη. Γι’ αυτό και σαν επέστρεψε το 1974, τον υποδέχθηκαν ως Μεσσία! (Δεν θα τον βρω αυτόν τον άτιμο που είπε «εθνάρχη»; Θα τον βρω.)

Μαϊάμι και Παρίσι πολλά χιλιόμετρα απέχουν, μα πολιτικά διπλανές στάσεις είναι. Κοινές πολιτικές κουλτούρες εκ δεξιών του Κυρίου. Υπάρχει και η άλλη όμως. Γιατί σαν ενορχήστρωσαν το 2018 τη φυλάκιση Λούλα, ο ίδιος, λίγο πριν μπει στο κελί, γυρνάει και λέει: «Μπορούν να κόψουν ένα τριαντάφυλλο, δύο, τρία. Αλλά την Ανοιξη που θα ‘ρθει δεν μπορούν να τη σταματήσουν».

Και δεν μπόρεσαν.