Ο Νέος Κόσμος

Με τα νέα μέτρα Τραμπ περιορισμού στις ΗΠΑ της εισόδου μουσουλμάνων παρατηρώ τις αντιδράσεις πολλών συμπολιτών μου, τις εκλαμβάνω ως ένα πένθος και ένα μνημόσυνο μιας εποχής που πέρασε και πέρασε μάλλον ανεπιστρεπτί. Η εποχή της ευημερίας τουλάχιστον όπως την αντιληφθήκαμε και θεωρήσαμε ότι θα την ζούσαμε θα αποτελεί τα επόμενα χρόνια μια γραφική και ίσως και μη πιστευτή αφήγηση. Η δίκη μας γενιά είδε μπροστά την αρκετά επίπλαστη ευημερία της προηγούμενης γενιάς να φεύγει και από πίσω της να έρχεται ο νέος κόσμος όπου η πιο βασική σταθερά του είναι η αστάθεια του.

Ο νέος κόσμος με νέες οριοθετήσεις, νέα σύνορα , νέα διευθέτηση και τοποθέτηση δικαιωμάτων, πιο σκληρός, με πολλές και αιματηρές περιφερειακές συγκρούσεις, με την παλινόρθωση ενός ισχυρού θρησκευτικού και μετά θα έλεγα φυλετικού εθνικισμού.

Οι Συνθήκες του Παρισιού ( 1814), της Βιέννης ( 1815) αλλά και των Βερσαλλιών τον 20ο αιώνα πέτυχαν την ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων και την παγκόσμια αντίστοιχα. Σήμερα ζούμε ένα νέο ιστορικό momentum με άδηλη κατάληξη μέχρι στιγμής , " ενδιαφέροντες καιροί" δηλαδή ταραχώδεις γεμάτους ανασφάλεια.

Μένει να δούμε την αντίδραση σε όλο αυτό, αν δηλαδή υπάρξει μια « επανάσταση νέου τύπου» δηλαδή μια επανάσταση εκείνου του τεχνολογικού και επιστημονικού δυναμικού που έχει δημιουργηθεί κυρίως την τελευταία 30ετία μπροστά στο κίνδυνο να απολέσει ότι έχει κατακτήσει.

Η εξέλιξη μοιάζει απρόβλεπτη αλλά αυτή τη στιγμή η περιχαράκωση, η ασφάλεια, η οριοθέτηση, οι αποστάσεις φαίνονται να είναι οι νέες λέξεις, οι νέοι πολιτικοί και κοινωνικοί όροι που κερδίζουν ολοένα έδαφος.

*Ο Στέφανος Καβαλλιεράκης, ιστορικός , Δρ. Μεσογειακών και Ανατολικών Σπουδών , Πανεπιστήμιο Στρασβούργου

Keywords