Τα απομεινάρια μιας εβδομάδας

Λες κι ο φετινός Αύγουστος βάλθηκε να επιβεβαιώσει το από τον Ουμπέρτο Εκο ρηθέν περί συρρίκνωσης, κατά τη διάρκειά του, της ειδησεογραφίας. Ετσι, τις τελευταίες ημέρες του, σαν να έστρωσε το χαλί ώστε να μπει φουριόζος και βαρυφορτωμένος ο Σεπτέμβριος. Πάω κάθε μέρα να γράψω κάτι, έρχεται η φλεγόμενη επικαιρότητα, το ανατρέπει, μένει στο «διαβάστηκε».

Αντε να τα ξεφυλλίσουμε λοιπόν πριν μας ξεφτιλίσουν εκείνα. Πώς το έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου, σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, στη «Σωτηρία της ψυχής»; «…Σ’ αυτά που ήτανε τόσο μικρά

/ Μα που ρίχναν σκιά / Για να μοιάζουν παλάτια». Ετσι. Ενα «περιφερειακό» γεγονός, η εκλογή του πέμπτου αντιπροέδρου της Βουλής, αναδύθηκε στον αφρό λόγω της υποψηφιότητας της Ελενας Ακρίτα, υποψηφιότητα που τελικά πήγε κουβά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο φινάλε της ατραξιόν, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκλεψε την παράσταση αφού πρόλαβε εκείνη και τους έβρισε όλους. Συμβαίνει και στις καλύτερες επιθεωρήσεις.

Σε άλλα νούμερα ποντάρει ο σκηνοθέτης και άλλα, τελικά, περνάνε στο κοινό. Κάπου διάβασα επίσης – και απολογούμαι επειδή δεν μπορώ να θυμηθώ πού – ότι η κυρία Κωνσταντοπούλου κακοποιεί λεκτικά κάποιον για να τον φέρει πέρα από τα όριά του και να την κακοποιήσει ανάλογα κι εκείνος. Ενώ η κυρία Ακρίτα κακοποιεί λεκτικά για να την αποθεώσει το echo chamber της. Η διαφορά έχει να κάνει με την επιστήμη της ψυχανάλυσης.

Και για να μείνουμε στο πάλκο, δεν άκουσα, τι είπατε, ορίστε; Κάποιοι έψεξαν τον Γιάννη Πάριο και του είπαν (διαδικτυακά εννοείται) να πάει σπίτι του διότι δεν βγαίνει πια η φωνή του; Ας καταλάβουμε λοιπόν κάτι. Ο Πάριος είναι μια φωνή που υπερβαίνει κατά πολύ την έννοια του καλού τραγουδιστή. Ακόμη και του κορυφαίου. Και στη συλλογική μουσική μυθολογία, κάπου υπάρχει ένας Πάριος, ακόμη και γι’ αυτούς που δεν υπήρξαν φανατικοί και συστηματικοί ακροατές του. Και όταν πάμε σήμερα να τον ακούσουμε, ελάχιστη σημασία έχει αν του ξεφεύγουν δυο νότες. Τέτοιου βεληνεκούς μύθοι είναι υπεράνω μετρονομίας. Επίσης, δεν τραγουδάει για να αποδείξει, ύστερα από 55 χρόνια καριέρας, ότι έχει σπουδαία φωνή.

Ο Πάριος δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Αναρωτιέμαι ωστόσο τι θέλουν να αποδείξουν αυτοί που του «την πέφτουν». Και πριν κατέβω από το πάλκο, τι είναι πάλι αυτό με τα πιτσιρίκια που ανεβαίνουν στις λαϊκές πίστες με την παρότρυνση των αοιδών. «Εντεκάχρονος ανέβηκε στην πίστα, ενώ τραγουδούσε ο τάδε, και χόρεψε βαρύ ζεϊμπέκικο». «Εννιάχρονη τραγούδησε στο πάλκο μαζί με τη δείνα λαϊκή τραγουδίστρια». Το πρόβλημα είναι ότι αυτού του τύπου οι αναφορές τελειώνουν με την επισήμανση «Και “έπεσε” το Διαδίκτυο». Ποιο; Το πεσμένο;

Κι επειδή αναφέρθηκα σε μικρά παιδιά. Βλέπω να παρελαύνουν από το Διαδίκτυο (η τηλεόραση τουλάχιστον κρατάει τα προσχήματα) τα πρόσωπα των παιδιών της δυσώδους υπόθεσης της Κυψέλης. Είμαστε καλά; Σε τι βοηθάει αυτό την ειδησεογραφία; Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχουν οι δημοσιοποιήσεις είναι να μην επιτρέψουν ποτέ σε αυτά τα παιδιά να ξεφύγουν από το παρελθόν τους. Με δυο λόγια, κάνουν το ήδη δύσκολο, αδύνατο.

Θεσσαλονίκη reloaded

Είδα κι εγώ την παρουσίαση, στη Θεσσαλονίκη, του προγράμματος της ΕΛΑΣ. Οι διαφορές από εκείνο το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» όταν ο πρόεδρος του νέου κόμματος ήταν τότε στον δρόμο προς την πρωθυπουργία με το παλιό; Κυρίως εικαστικές. Πιο άσπρα μαλλιά, μεγαλύτερη συσσώρευση λίπους στο πρόσωπο λόγω ηλικίας, περισσότερη χαλάρωση. Τα «γύρω στα 30» από τα «μετά τα 50» κάποιες φορές τα χωρίζει μια αιωνιότητα. Κατά τα άλλα, στην ίδια τροχιά με επιμέρους μαζέματα.

Θα προσπεράσω τις επιμέρους λεπτομέρειες, θεωρώ ότι δεν αξίζει να σταθώ ούτε στον ακοστολόγητο λαϊκισμό, θα σταθώ όμως στο ειρωνικό σχόλιο του τομεάρχη Οικονομικών Γιώργου Παππά (πάντα θα υπάρχει ένας Παππάς δίπλα στον Τσίπρα), όταν προσπάθησε να πάρει πίσω τις δηλώσεις περί ανοίγματος των θυρίδων. «Μην ανησυχούν οι πλούσιες κυρίες για τα κοσμήματά τους». Σε θυρίδες όμως φυλάσσονται επίσης και οικογενειακά κοσμήματα ή άλλα οικογενειακά κειμήλια και μάλιστα από ανθρώπους που κάθε άλλο παρά σε εκείνο το ασαφές 1% των πάμπλουτων ανήκουν.