Στο Κέντρο Υγείας της Αμοργού

14:47 4/9/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Χρειάζεται μία στιγμή για να ανατραπεί μία κοσμοθεωρία. Οπως, για παράδειγμα, για τις υπηρεσίες υγείας. Ο κανόνας θέλει στα μεγάλα αστικά κέντρα να νιώθει κανείς πιο ασφαλής. Πιο περιχαρακωμένος. Πιο σίγουρος. Οσο πάλι απομακρύνεται κανείς από αυτά… ερημώνουν οι υπηρεσίες, το επιστημονικό προσωπικό (εκ των πραγμάτων αλλά και λόγω συνθηκών).

Με λίγα λόγια και για να μην κρυβόμαστε, η ενδόμυχη ευχή όταν σαλπάρει το καράβι προς ένα από τα υπέροχα νησιά μας είναι «να μην αρρωστήσω εκεί» ή «να μην αρρωστήσει το παιδί μου, ο καλός μου, η καλή μου, ο γονέας μου…».

Το καράβι όπου επιβιβάστηκα,

στα τέλη Αυγούστου, είχε προορισμό (και) την Αμοργό. Από το Κέντρο Υγείας δεν ήθελα να περάσω ούτε απ’ έξω. Ούτε καν λόγω επαγγελματικής διαστροφής. Να όμως, που ήρθε και η δική μου η σειρά να μου τύχει η… στραβή στο νησί.

Ευτυχώς όχι κάτι σοβαρό. Σίγουρα όμως επίμονο ώστε να με ταλαιπωρήσει και να με αναγκάσει να μείνω καθηλωμένη στο κρεβάτι αντί να «χαθώ» στο απέραντο γαλάζιο.

Και κάπως έτσι, ένα απόγευμα μιας Τετάρτης βρέθηκα στο κατώφλι του. Κι όταν αποχώρησα από εκεί αργά το ίδιο βράδυ, ένιωσα καλά. Οχι επειδή θεραπεύτηκα – γι’ αυτό χρειάστηκαν μερικά ακόμη 24ωρα –, αλλά επειδή βίωσα φροντίδα. Επειδή ένιωσα ότι αντιμετωπίστηκα με σεβασμό και ενδιαφέρον. Επειδή ήρθα αντιμέτωπη με Επιστήμονες με Ε κεφαλαίο.

Κι αυτή η θαλπωρή εξυπηρέτησης ξεκινά ήδη από το τηλέφωνο – από την πρώτη, δηλαδή, επαφή.

Ναι, ήταν και το κτίριο ανακαινισμένο. Μια Ελλάδα όπως θα έπρεπε να ήταν στριμώχτηκε σε εκείνα τα λίγα τετραγωνικά του Κέντρου Υγείας. Ολα μέσα γυάλιζαν. Τα σεντόνια μοσχοβολούσαν. Ντρεπόσουν να πατήσεις το πάτωμα. Υπήρχε εξοπλισμός. Σύγχρονα συστήματα εξαερισμού κ.λπ.

Προφανώς η υλική διάσταση της Υγείας έχει τη σημασία της.

Το τελευταίο διάστημα, άλλωστε, η ηγεσία του υπουργείου Υγείας περιοδεύει ανά την Ελλάδα, εγκαινιάζει ανακαινισμένα κτίρια, παρουσιάζει επενδύσεις και κόβει κορδέλες. Και καλώς κάνει. Οι υποδομές του ΕΣΥ δεν μπορούν να μοιάζουν καθηλωμένες σε μια άλλη εποχή. Ισως όμως όλο αυτό να χρειαζόταν λίγο περισσότερη σεμνότητα και ταπεινότητα. Οχι γιατί δεν έγιναν έργα. Αλλά γιατί θα έπρεπε να τα είχαμε εδώ και χρόνια. Θα έπρεπε να είναι η κανονικότητα ενός δημόσιου συστήματος Υγείας και όχι αφορμή για πανηγυρισμούς.

Και έπειτα είναι και η ψυχή του συστήματος. Οι άνθρωποι. Οι επαγγελματίες Υγείας. Κι αν κάτι θα ήθελα να βλέπω να αναδεικνύεται περισσότερο στις περιοδείες της πολιτικής ηγεσίας, είναι ακριβώς αυτοί. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι διασώστες, οι διοικητικοί, όλοι εκείνοι που κρατούν όρθια μια δομή όταν οι κορδέλες έχουν μαζευτεί. Και για να τους κρατήσεις όλους αυτούς, στις… άκρες της Ελλάδας, χρειάζονται ακόμη περισσότερα.

Οσο για εκείνους που συνάντησα εκείνη την Τετάρτη το απόγευμα στο Κέντρο Υγείας της Αμοργού, τους χρωστώ δημοσίως ένα θερμό «ευχαριστώ».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords