Συριζοποίηση

Εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να αντικαταστήσει με γυναίκα την Ολγα Γεροβασίλη στο προεδρείο της Βουλής, είχε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο πρόσωπα: τη Θεοδώρα Ακριώτου ή την Ελενα Ακρίτα. Μην ξεχνάμε ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα τους αριθμεί πλέον τα δέκα άτομα. Ισως να διάλεγαν την κ. Ακριώτου, αν είχε τη στοιχειώδη έστω κοινοβουλευτική πείρα

Ομως, μπήκε στη Βουλή μόλις προ μερικών εβδομάδων, αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα Συμεών Κεδίκογλου, ο οποίος πήγε να εκπληρώσει τις στρατιωτικές υποχρεώσεις του στην ΕΛΑΣ του Καπετάν Αλέξη Καραμήτρου. (Για να μην παρεξηγηθεί η μεταφορά, θυμίζω ότι στην ΕΛΑΣ κατατάσσονται μόνο με τον βαθμό του στρατιώτη…) Συνεπώς, η κ. Ακρίτα ήταν η υποχρεωτική επιλογή. Θεωρητικά, υπήρχε και η ισχνή πιθανότητα κάποιος από τους επτά άρρενες της ΚΟ να δηλώσει ότι αισθάνεται γυναίκα και θέλει να προσδιορίζεται έτσι, αλλά δεν συνέβη.

Δεν ήταν όμως μόνο η επιμονή στην εκπροσώπηση γυναικών στο προεδρείο της Βουλής ο λόγος για τον οποίο κρίθηκε κατάλληλη, πιστεύω. Κοιτάξτε, λ.χ., το παράδειγμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ενας άνθρωπος είναι και όμως καταφέρνει να κρατάει ζωντανό ένα υποτιθέμενο κόμμα. Πώς το πετυχαίνει; Με τον θόρυβο της σύγκρουσης, με τα επεισόδια, τις κραυγές, με το είδος του σόου που παράγει. Ετσι διατηρεί ζωντανή την Πλεύση, σε μονοψήφια ποσοστά μεν, αλλά σχετικώς ασφαλή. Στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ξέρουμε, η κατάσταση είναι στο σημείο όπου ο πνιγμένος αρπάζεται από τα μαλλιά του. Για να σας δώσω να καταλάβετε, διάβαζα κάπου, με κατάπληξη, ότι στην Κουμουνδούρου πνέει άνεμος αισιοδοξίας, επειδή από το 1%  της προηγούμενης δημοσκόπησης ανέβηκαν στο 2% στην πιο πρόσφατη. Αναρωτιόμουν μάλιστα, καθώς διάβαζα την είδηση, αν ο συντάκτης της είχε επίγνωση της ειρωνείας – απορία δικαιολογημένη στις μέρες μας.

Αυτή, κατά την εκτίμησή μου, ήταν η λογική πίσω από την επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου. Η ισότητα των φύλων ήταν κάτι δευτερεύον, κατάλληλο όμως για να κρύψει την πραγματική σκοπιμότητα, που συνοψίζεται σε μία λέξη: Κούγκι. Μην αμφιβάλλετε ότι έτσι θα γινόταν η Βουλή με την κ. Ακρίτα σε θέση αντιπροέδρου. Την φαντάζεστε, λ.χ., να προεδρεύει στη Βουλή, με τον Αδωνη να απαντά σε ερωτήσεις από τα υπουργικά έδρανα; (Μεταξύ μας, πλήρωνα για να το δω! Κάτι λογικό εννοείται…) Με τον δικό της τύπο και τρόπο, η κ. Ακρίτα θα μπορούσε να γίνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου του ΣΥΡΙΖΑ. Το λιγότερο που θα μπορούσε να πετύχει θα ήταν να κάνει περισσότερο αισθητή την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική.

Δεν είναι μυστήριο, λοιπόν, γιατί η ΝΔ όχι μόνο απέρριψε την πρόταση, αλλά έδειξε κιόλας ότι έφριξε με την ιδέα και μόνο. Ο σημερινός Πρόεδρος της Βουλής είναι φανερό ότι δεν μπορεί ούτε θέλει να διαχειριστεί την περίπτωση της κ. Κωνσταντοπούλου και, προσωπικά, τον καταλαβαίνω απολύτως. Ούτε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος ο οποίος μπορεί, ας μην αυταπατώμεθα.

Με την κ. Κωνσταντοπούλου σε φόρμα, όπως ήταν πριν από τις διακοπές του καλοκαιριού και, επίσης, με την κ. Ακρίτα προεδρεύουσα ο κίνδυνος για τη Βουλή θα ήταν ο αντίστοιχος ενός τακτικού πυρηνικού πλήγματος. Κανείς δεν περίμενε λοιπόν τίποτα λιγότερο από μια οργισμένη άρνηση εκ μέρους της ΝΔ.

Η στάση του ΠΑΣΟΚ, που δέχθηκε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ στο πρόσωπο της κ. Ακρίτα, δεν εξέπληξε με τον κυνισμό της. Υπολογίζουν, φαίνεται, ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινηθεί περισσότερο προς την περιοχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, περισσεύει για εκείνους ο χώρος της Κεντροαριστεράς ή κάπως έτσι.

Λυπάμαι, αλλά αν αυτός είναι ο υπολογισμός τους, τότε είναι εσφαλμένος. Τους διαφεύγει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αδειάσει, ματαιοπονούν ασχολούμενοι μαζί του. Κυνηγάνε το 1% – 2%; Δέκα βουλευτές έμειναν κι αυτοί επειδή δεν έχουν κάπου αλλού να πάνε, είναι σαν ναυαγοί σε ερημονήσι. Οι ψηφοφόροι έχουν πάει στην ΕΛΑΣ του Καπετάνιου. Αν στο ΠΑΣΟΚ δεν είχαν υποστεί τη μετάλλαξη που ονομάζεται «συριζοποίηση», θα αντιλαμβάνονταν ότι το συμφέρον του κόμματός τους  βρίσκεται στην πλευρά της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης των θεσμών της, όχι σε ακτιβιστικές θέσεις δράσεις και μπάχαλα. Θα αντιλαμβάνονταν ότι μόνον έτσι μπορεί να προβάλλουν αξιόπιστα ως εναλλακτική επιλογή της ΝΔ για τη διακυβέρνηση της χώρας. Ζητώ πολλά όμως, γιατί αν κρίνω από το βίντεο του προέδρου με τη Μιλένα, με αισθητική βιντεοταινίας δεκαετίας 1980, βρίσκονται σε άλλη εποχή…