Οι Πόντιοι και ο Μπουτάρης

Ποιος να είναι, στα αλήθεια, ο πιο διάσημος Σαλονικιός όλων των εποχών; Προσοχή: ψάχνουμε ένα πρόσωπο που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ή έστω κοντά στην πόλη και είναι παγκοσμίως αναγνωρίσιμο. Αν μου υποδείξετε πρόσωπο με μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα από τον Μουσταφά Κεμάλ, θα ζητήσω ταπεινά συγγνώμη. Από σας, και από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος. Αλλά και από τη Νίκη και τους «Ενωμένους Μακεδόνες» αν και δεν ξέρω τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης

αποφάσισε την ονοματοδοσία του πάρκου που βρίσκεται απέναντι από το δημαρχιακό μέγαρο. Πάρκο Γιάννη Μπουτάρη. Οι αντιδράσεις εστιάζονται στις πρωτοβουλίες του Μπουτάρη για την ανάδειξη του Κεμάλ ως ιστορική προσωπικότητα της πόλης με το αντίστοιχο αντίκρισμα στις αφίξεις τουριστών από την Τουρκία. Υποψιάζομαι ότι θα υπάρχει και μία κάποια δυσθυμία για τις εκδηλώσεις μνήμης προς τους εβραίους συμπατριώτες μας που χάθηκαν στον πόλεμο. Αλλά αυτό θα μείνει υπαινικτικά ανομολόγητο.

Ως υπερήφανος Θεσσαλονικιός αναγνωρίζω ότι σε αυτή τη σύγκρουση προσωποποιείται ο υπαρξιακός διχασμός της πόλης. Εδώ και εκατό χρόνια, η Σαλονίκη είναι σαν να βρίσκεται δεμένη ανάμεσα σε δύο άλογα που τραβούν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Πάει να φύγει μπροστά, αλλά κάτι την κρατάει πίσω. Και εκεί που λες ότι πισωγύρισε, κάνει ένα άλμα. Ε, αυτό το άλμα ήταν ο Γιάννης Μπουτάρης. Οταν ανέλαβε τη δημαρχία, η πόλη ήταν σαν ένα κλειστό δωμάτιο. Με μούχλα και υγρασία. Ο Μπουτάρης άνοιξε διάπλατα τα παραθυρόφυλλα. Μπήκε ήλιος. Φρέσκος αέρας. Πήρε σκούπα για να τα βάλει με τα σύνδρομα και τις αγκυλώσεις που βαραίνουν την πόλη. Ναι, ενοχλήθηκε ο μπαγιάτης (ο παλιός) Σαλονικιός. Ξίνισε το εκκλησίασμα του μακαριστού Ανθιμου. Θύμωσαν οι Πόντιοι. Αλλά άλλαξε ο αέρας της πόλης, όπως τότε, το 1870, που ο οθωμανός διοικητής γκρέμισε τα παραθαλάσσια τείχη και η ματιά των ανθρώπων έφτασε μέχρι τον Ολυμπο. Πολύ σωστά, λοιπόν, ο δήμαρχος Αγγελούδης θα αγνοήσει τις ενστάσεις. Μπορεί βέβαια να κάνει έναν ελιγμό για να κατευνάσει τους Πόντιους. Να μετονομάσει ένα σημείο της παραλίας, εκεί που τελειώνει η Θεσσαλονίκη και αρχίζει η Καλαμαριά, σε «Γωνία Παναγιώτη Ψωμιάδη». Αυτός και αν τίμησε το ποντιακό στοιχείο της πόλης…

To βάρος της νιότης

Το 1982 ο Αλαν Πάρκερ έκανε ταινία το «The Wall», των Pink Floyd. Το κομμάτι «Another Brick in the Wall» αποδίδεται κινηματογραφικά δείχνοντας καταπιεσμένα παιδιά που αυταρχικοί δάσκαλοι οδηγούν στη μηχανή του κιμά. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, ένα επτάλεπτο αριστούργημα του Ρομέν Γαβρά δίνει τη συνέχεια. Βλέπουμε ένα αγγλικό σχολείο αρρένων το έτος 2034. Και ακούμε τον σουηδό ράπερ Yung Lean. Αναζητήστε το και δείτε το στο YouTube. Είναι μία μικρή ελεγεία στη βίαιη ενηλικίωση. Οι εικόνες είναι σκληρές. Κυρίως όταν ο φακός εστιάζει σε πρόσωπα ανέκφραστα ή χαραγμένα με την τραχύτητα των καιρών μας. Δεν υπάρχει ελπίδα ή, αν υπάρχει, πρέπει να ανθίσει σε έναν κόσμο που αδυνατεί να αποδεχθεί την ευαισθησία. Βία, ναρκωτικά, διάθεση καταστροφής – του κόσμου και του εαυτού. Τρομάζεις. Και χαίρεσαι που δεν θα το ζήσεις. Στο «The Wall» είδαμε έναν κόσμο που καταπίεζε. Στο βίντεο του Γαβρά βλέπουμε έναν κόσμο που μισείς. Ποτέ η νιότη δεν ήταν τόσο βαριά. Και συνάμα τόσο άδεια.

Σοβαρευτείτε με το «Σπίτι μου ΙΙ»

Η Ελλάδα είναι η χώρα της παράτασης. Και συνήθως ακολουθούν τα πέναλτι. (Δελφινάριο). Στη χώρα που δίνουμε σιωπηρές παρατάσεις ή τραβάμε από τα μαλλιά τις προθεσμίες την τελευταία στιγμή, δεν είναι δυνατόν να μένουν ξεκρέμαστοι χιλιάδες άνθρωποι που προσπαθούν να λάβουν επιδοτούμενο δάνειο με το «Σπίτι μου ΙΙ».

Η κυβέρνηση τερμάτισε αιφνιδιαστικά το πρόγραμμα και δίνει προθεσμία υπαγωγής ως τις 2 Ιουνίου. Δεν ισχύει στην πράξη. Μεγάλη τράπεζα, με εγκύκλιό της προς τα καταστήματα, ορίζει ως καταληκτική ημερομηνία για την υπογραφή σύμβασης τη 15η τρέχοντος. Αυτό δεν στέκει. Αν, ας πούμε, έχεις βρει σπίτι και έχεις δώσει προκαταβολή τέλη Απριλίου – αρχές Μαΐου, είναι ανέφικτο να προλάβεις. Στο μεταξύ μπορεί ήδη να πλήρωσες μηχανικό και δικηγόρο. Παρακαλώ σοβαρευτείτε και δώστε άλλον ένα μήνα.

Η star της ημέρας

Εχω πάρει στο δικτυακό κατόπι τη Σίλβια Σάλις. Ιταλίδα. Δήμαρχος στη Γένοβα. Πρώην Ολυμπιονίκης. Τραγουδάει το Bella Ciao και κάνει τον DJ σε rave party. Πώς είναι η Μελόνι; Ε, το ακριβώς αντίθετο. Στην Ιταλία συζητούν αν μπορεί να σταθεί απέναντι στη Μελόνι ως επικεφαλής συνασπισμού της Αριστεράς. Σίγουρα κάτι θα κάνει. Αν όχι τώρα, στο μέλλον. Είναι μόλις 40 και ακτινοβολεί.