Ο πολιτικός αγνωστικισμός

Οι μεγάλες και ορατές ρηγματώσεις στο κυβερνών κόμμα, εξ ιδίας υπαιτιότητας, αλλά και η έλλειψη εμπιστοσύνης προς όλο σχεδόν το φάσμα του κομματικού συστήματος, είναι πολιτικό φαινόμενο ασυνήθιστο στην πολιτική Ιστορία της χώρας.

Σχεδόν πάντα και στις πλέον δύσκολες στιγμές του εθνικού μας βίου υπήρχαν εναλλακτικές επιλογές κύρους. Σήμερα οι πολίτες, βλέποντας τον κατακερματισμό και τις εγγενείς αδυναμίες των κομματικών δυνάμεων, θέτουν το αγωνιώδες ερώτημα εάν θα καταστεί δυνατός ο σχηματισμός μιας βιώσιμης κυβέρνησης ικανής να κυβερνήσει τη χώρα.

Η λυτρωτική, όμως, κατάληξη του ελληνικού προβλήματος δεν θα κριθεί από τον σχηματισμό κάποιας κυβέρνησης σε αυτές τις εκλογές και έτσι  «καθαρίζουμε».

Αυτό θα προέκυπτε μόνο μέσα από μία συγκροτημένη πολιτική συνεννόηση και υποστήριξη όλων των ελίτ της χώρας, με αποκλειστικό κριτήριο την εφαρμογή ενός ρεαλιστικού και μακρόπνοου σχεδίου για την άμεση προσαρμογή της Ελλάδας στα νέα και σύγχρονα δεδομένα, ώστε να μη γίνει ένας «άπελπις» τόπος που θα χρεοκοπήσει ξανά και σύντομα.

Οι προσεχείς εκλογές δεν θα φέρουν καμία λύτρωση στην κοινωνία μας γιατί το πολιτικό μας σύστημα οργανώθηκε και λειτουργεί σήμερα χωρίς δέσμευση πνευματική, χωρίς οξυδέρκεια, χωρίς θέληση και ικανότητα να «βλέπει πίσω από το βουνό».

Εκεί που προετοιμάζονται οι επερχόμενες  καλές ή κακές εξελίξεις στον κόσμο και κυρίως στην ασταθή και προβληματική σήμερα Ευρώπη, από την οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και η δική μας οικονομική, πολιτική και κοινωνική ευστάθεια μέσα από τους ευρωπαϊκούς πόρους, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μειωθούν.

Οι εκλογές αυτές δεν θα δώσουν από μόνες τους την απάντηση ότι από την επόμενη μέρα θ’ αρχίσει μια νέα πορεία ισχυροποίησης της χώρας στην ατροφική οικονομία και στους πληγωμένους θεσμούς της διακυβέρνησής της. Στην κάλυψη της αυξανόμενης υστέρησής της απέναντι στην υπόλοιπη Ευρώπη στα πεδία της καινοτομίας, της έρευνας, της παραγωγικότητας, της παιδείας κ.λπ.

Οι πληγές από την πρόσφατη χρεοκοπία είναι νωπές, αλλά τελικά όχι ευρέως διδακτικές στην κοινωνία μας. Η δημοκοπία είναι το κυρίαρχο πνεύμα.

Η Ελλάδα πορεύεται με μειωμένη ζωτικότητα και μ’ έναν ιδιότυπο αγνωστικισμό.

Κυριαρχεί ο μαρασμός στην κοινωνία μας, που μπορεί να μετατραπεί εύκολα σε ανεξέλεγκτο μηδενισμό.

Ο λαός μας, αργά ή γρήγορα και πριν ή μετά τις εκλογές, θα αρχίσει να βλέπει καθαρότερα τις αιτίες της κακοδαιμονίας του.

Θα διακρίνει καθαρότερα ότι η ελπίδα για το μέλλον χτίζεται με μέθοδο και ισχυρή πολιτική θέληση και όχι με «ψευδείς παραστάσεις ως αληθείς», όπως τις κατασκευάζουν η ελληνική δημοκοπία και οι «τεχνικοί» της πολιτικής.

Ο «πολιτικός» λόγος που εκφέρεται σ’ αυτή την ήδη κουρασμένη και μακρόχρονη προεκλογική περίοδο είναι λόγος ρηχός, φθηνός, ανωφελής.

Γεμάτος με ψεύτικα και απατηλά συνθήματα και αγκυροβολημένες και ξεπερασμένες «πεποιθήσεις».

Διεξάγεται ήδη πολιτικός ανταγωνισμός χωρίς κανόνες και αυτοπεριορισμούς, βαθιά εθισμένος σ’ ένα νοσηρό πνεύμα που ευλογεί απροκάλυπτα ολέθριες επιλογές.

Με το διαφαινόμενο οριστικό τέλος των μονοκομματικών κυβερνήσεων θα αναδυθεί  αναπόφευκτα ένα μεγάλο εύρος προϋποθέσεων για τη συγκρότηση κυβερνήσεων συνεργασίας.

Θα είναι άραγε ο ανύπαρκτος σήμερα πολιτισμός των κομματικών συνεργασιών; Θα κυριαρχήσει ξαφνικά κάποιο άλλο ύφος; Θα είναι ο σεβασμός μεταξύ των συνεργαζόμενων κομμάτων που δεν θα επιτρέπει την υπέρβαση των ορίου της πολιτικής ηθικής;

Θα είναι επιτέλους η απαλλαγή από το σύνδρομο του κυρίαρχου πρωθυπουργικού κακέκτυπου, καθώς και της αντίληψης ότι το μικρότερο ή τα μικρότερα συνεργαζόμενα κόμματα είναι απλώς το αναγκαίο συμπλήρωμα;

Οι απαντήσεις είναι δύσκολες όχι μόνο για το αδύναμο σήμερα πολιτικό σύστημα της χώρας αλλά και για όλες τις άλλες  δυνάμεις – υποσυστήματά του, που επηρεάζονται και αλληλεξαρτώνται με αυτό: οικονομικές, μιντιακές, πνευματικές, ακαδημαϊκές, κοινωνικές κ.λπ. και οι οποίες σήμερα αδρανούν μέσα στην ανατριχιαστική σιωπή τους.

Εχουν και αυτές ευθύνη απέναντι στην παραπαίουσα χώρα μας και στο τμήμα του κόσμου που υποφέρει.

Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν οι δυνάμεις εκείνες που στην εποχή μας διαθέτουν μεγάλη και μαζική δύναμη επιρροής στον λαό, μεγαλύτερη ίσως της πολιτικής.

Η έξοδος από κάθε κρίση δεν αντιμετωπίζεται μόνο με διαδικασίες ρουτίνας αλλά και με υπεύθυνες διεργασίες και στις κορυφές και μέσα στις κοινωνίες.

Η κατανόηση της σημερινής κατάστασης πρέπει να ενταθεί αυτή κυρίως την περίοδο και να προετοιμαστεί με αυστηρό τρόπο στέλνοντας το μήνυμα ότι η χώρα δεν πρέπει να πέσει σε κατάσταση ακυβερνησίας και πολιτικής αστάθειας.

Πρέπει να προκύψει κυβέρνηση ισχυρή, με επάρκειες στο «κυβερνάν», με πολιτική αξιοπιστία και με φορτία εμπιστοσύνης, από ανθρώπους με ικανότητες και με γνώση.

Κυβερνήσεις θνησιγενείς που ικανοποιούν μόνο φιλοδοξίες και ματαιοδοξίες φυλάρχων ή κυβερνήσεις αδύναμες και απρόθυμες ή φοβισμένες να λάβουν αποφάσεις είναι προφανές ότι θα οδηγήσουν τη χώρα σε επικίνδυνες αβεβαιότητες όπως ενδεικτικά: στη διεθνή της αξιοπιστία, στην ανάκαμψη των επενδύσεων, στις διεθνείς χρηματαγορές κ.λπ. και πάνω από όλα στον αυτοσεβασμό και στην αυτοεκτίμηση του λαού μας.

Χωρίς αυτά τα δύο συνεκτικά βάθρα συνήθως οι χώρες γίνονται χώρος και οι κοινωνίες άθροισμα ατόμων.

Νομίζω ότι υπάρχει ακόμη χρόνος μέχρι τις εκλογές για αναστοχασμούς…

ΥΓ. Η παραπάνω ανάλυση είναι βαθιά ριζωμένη στην ελληνική πραγματικότητα κι όταν έβαλα τις σκέψεις μου κάτω δεν είχα κατ’ ανάγκη στον νου μου αντίστοιχες πραγματικότητες άλλων χωρών. Ο οξυδερκής όμως αναγνώστης αβίαστα θα μεταφέρει την ίδια ανάγκη υπέρβασης μιας ρηχής και επιδερμικής πολιτικής αντιπαράθεσης στη σημερινή κατάσταση της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ο πολιτικός και κοινωνικός κατακερματισμός που κυριαρχεί σήμερα σε αυτή τη χώρα, έδειξε τα όρια των αρχηγικών μοντέλων (πρωθυπουργική κυριαρχία στην Ελλάδα, προεδρική στη Γαλλία). Και η αδυναμία των πολιτικών κομμάτων που δεν εκφράζουν ακραίες, δεξιές ή αριστερές, πολιτικές ιδεολογίες να συνεννοηθούν, να βρουν κοινό πολιτικό τόπο είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.