Μισή Ελλάδα χωρίς μωρά, SOS!

Εκείνος ο συγκλονιστικός στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου που απέδωσε με σπαραγμό η Τάνια Τσανακλίδου πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια, ξαναβρίσκει δυστυχώς πεδίο δόξης.

Μαμά, φοβάμαι

μαμά, γερνάω, μαμά.

Και τρέμω να ‘μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:

ωραία, νέα κι ατυχής.

Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνίδες – για νέες κοπέλες μιλάμε – μπλεγμένες στα γρανάζια της επιβίωσης και της σκληρής πραγματικότητας, επιλέγουν να απέχουν απ’ αυτό που για πολλές εξακολουθεί να είναι όνειρο: να τεκνοποιήσουν.

Σύμφωνα με τις μελέτες, η βασική αιτία που μπλοκάρει τις γεννήσεις είναι το οικονομικό θέμα, ένα τεράστιο αγκάθι που προκαλεί τρόμο. Με τα τεράστια προβλήματα και την ασφυκτική εργασιακή πίεση, μια νέα οικογένεια σκέφτεται πάρα πολύ τον ερχομό ενός βρέφους. Τα έξοδα είναι ιλιγγιώδη και έτσι αποφασίζουν να αφήσουν στην άκρη το μέγιστο θαύμα, την τεκνοποίηση. Ωραίες, νέες και… ατυχείς; Ισως.

Και δεν είναι σχήμα λόγου. Εχουμε μια τρομερή κατάρρευση των γεννήσεων, που φτάνει ακόμα και το 45% την τελευταία δεκαπενταετία! Γεννιούνται δηλαδή τα μισά παιδιά σε σχέση με λίγα χρόνια πριν κι αυτό είναι μια τρομακτική είδηση. Ετσι, ήταν πολύ λογικό να βρεθούν τριάντα χιλιάδες λιγότερα πρωτάκια στα σχολεία σε σχέση με το παρελθόν. Η χώρα είναι πια γερασμένη, με τη μείωση του πληθυσμού να ξεπερνάει τους 700.000 ανθρώπους!

Με αυτούς τους ρυθμούς, τι θα γίνει τα επόμενα τριάντα χρόνια; Ο πληθυσμός μας θα είναι πια ο μισός; Αυτό είναι μια επερχόμενη καταστροφή που δεν θα έχει κανένα περιθώριο διόρθωσης.

Πρέπει, λοιπόν, ΑΜΕΣΑ να σημάνει συναγερμός και το συγκεκριμένο θέμα να αποτελέσει προτεραιότητα για τους κυβερνώντες και με λύσεις που θα ισχύσουν την επόμενη μέρα!

Καλά είναι τα εξοπλιστικά προγράμματα, η θωράκιση της χώρας απέναντι σε έναν τόσο εχθρικό γείτονα, τα επιδόματα σε διάφορες κατηγορίες του πληθυσμού, αλλά, όπως προκύπτει, η ακρίβεια και η αβεβαιότητα σκοτώνουν την ιδέα ενός μωρού. Οταν προτεραιότητα έχει γίνει πια η επιβίωση με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ποιος θα σκεφτεί την έλευση ενός μωρού; Πολλά ζευγάρια το συζητούν και… ιδρώνουν και καταλήγουν στο – πικρό – συμπέρασμα ότι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν. Ετσι περνάει ο καιρός, μέχρι που εγκαταλείπουν την ιδέα.

Οταν τόσοι και τόσοι νέοι (και όχι μόνο) αδυνατούν να πληρώσουν νοίκια και λογαριασμούς, πώς να σκεφτούν ένα ακόμα μέλος το οποίο μάλιστα απαιτεί ιδιαίτερα έξοδα; Πνίγονται από την αγωνία και την ανασφάλεια και το αφήνουν στην άκρη.

Οσες «ενέσεις» κι αν γίνονται κατά καιρούς, με κάποια επιδόματα που δίνονται για μια μικρή ενίσχυση, πρέπει να υπάρξει μια συγκεκριμένη λύση η οποία θα έχει μία και μόνη κατεύθυνση. Τη μόνιμη για κάποιο διάστημα ενίσχυση των ζευγαριών που τεκνοποιούν. Ας τα βρει το οικονομικό επιτελείο. Ενα ικανοποιητικό μηνιαίο ποσόν που θα βοηθήσει ένα νέο ζευγάρι να αποφασίσει να τεκνοποιήσει. Με αυτό τον τρόπο, πολλοί θα ξεπεράσουν τους προβληματισμούς και θα προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, αυτό που είναι και το ζητούμενο. Οταν το επίδομα είναι σταθερό και όχι έκτακτο, πολλά μπορούν να αλλάξουν.

Τα 150 ευρώ ως επίδομα μιας και μόνο φοράς για ένα παιδί είναι ένα ΤΙΠΟΤΑ και δεν φτάνει ούτε για ζήτω! Γι’ αυτό χρειάζονται ριζικά μέτρα σε σταθερή τροχιά και όχι «πάρτε 150 ευρώ και γεια σας».

Το 2025 γεννήθηκαν μόλις 65.594 μωρά. Πόσο θα πέσει έξω το κράτος με ένα σταθερό μηνιαίο εισόδημα για κάποιο διάστημα σ’ αυτές τις οικογένειες;

Γιατί αν δεν αντιμετωπιστεί αυτό το τεράστιο αγκάθι, σε λίγα χρόνια η συρρίκνωση του κράτους θα είναι τρομακτική. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε. Τόσο απλά…