Μια μέρα σαν πληγή

Οι μεγάλες πληγές, τα συλλογικά τραύματα, οι καταστάσεις που αναμοχλεύουν το συναίσθημα, τα γεγονότα που σε προκαλούν να επαναπροσδιορίσεις την έννοια της φρίκης, αποτιμώνται σε αριθμούς. Eδώ δεν ισχύει ότι οι άνθρωποι είναι πάνω από αριθμούς, αφού οι αριθμοί είναι που δίνουν τη διάσταση στην ανθρώπινη τραγωδία. Είναι το ένα, σχεδόν, εκατομμύριο Ελληνες που έχασαν την ζωή τους κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής και του Εμφυλίου· τα 12 εκατομμύρια Εβραίοι που αφανίστηκαν στο Ολοκαύτωμα· οι, μέσα σε δύο ώρες, 1.200 νεκροί, 251 όμηροι (εκ των οποίων οι 168 επέστρεψαν ζωντανοί

και οι υπόλοιποι 87 μέσα σε φέρετρα) του μακελειού της Χαμάς στο Ισραήλ, την 7η Οκτωβρίου. Βεβαίως, είναι και οι 75.000 νεκροί Παλαιστίνιοι από τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών, μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια που συμπληρώνονται σήμερα.

Από την αρχή, από τις πρώτες κιόλας μέρες, έδειξε ότι αυτή η ιστορία θα «διαβαστεί» κατά το δοκούν· ότι διασπάστηκε η νομοτελειακή σχέση μεταξύ αιτίας και αιτιατού. Πριν ακόμη πέσει η πρώτη ισραηλινή βόμβα, το μακελειό της Χαμάς είχε ξεχαστεί, ήταν σαν να μην έγινε ποτέ. Cherry picking το λένε. Και εδώ τα «επιλεγμένα κεράσια» είναι όσα υπηρετούν και υποστηρίζουν το αφήγημα του αντισημιτισμού, που κυκλοφορεί μεταμφιεσμένος σε αντισιωνισμό, ενώ ό,τι βρίσκεται εκτός του συγκεκριμένου κάδρου, αγνοείται όσο κι αν «ουρλιάζει». Αυτοί που κατέβαιναν από την αρχή στις πορείες υπέρ της Παλαιστίνης, έκαναν ότι δεν ήξεραν τι συνέβη την 7η Οκτωβρίου 2023. Και στη συνέχεια, έγινε μια συντονισμένη προσπάθεια να διαγραφεί από την πραγματικότητα· να μείνει μόνο η εντύπωση από τους βομβαρδισμούς στη Γάζα· να γίνει το καύσιμο για τις παντός είδους «φλοτίλες».

Οι Εβραίοι, σε όλον τον κόσμο, άρχισαν να (ξανα)ζούν συνθήκες πογκρόμ. Από τις πρώτες ημέρες είδαμε σε ευρωπαϊκές πόλεις να μαρκάρονται με μπογιές τα σπίτια τους· και σε ελληνικές, να βγαίνουν τα βράδια παγανιά «τάγματα εφόδου» προς εντοπισμό τους· να εκδιώκονται από τα πανεπιστήμια έως τα εστιατόρια· να τους απαγορεύεται η αποβίβαση σε νησιά· να τραμπουκίζονται οι ίδιοι και να μπαχαλεύονται οι επιχειρήσεις τους.

Το ανατριχιαστικό «Εξω οι Εβραίοι» είναι πάλι εδώ. Και το πιο συγκλονιστικό, για εμένα, σχετικό περιστατικό ήταν ότι μια παρέα Εβραίων, αφού πρώτα δήλωσαν σε ταβέρνα στην Κρήτη την καταγωγή τους, ρώτησαν τον μαγαζάτορα αν είχε πρόβλημα να καθίσουν – για να σκεφτούμε λίγο την τραγικότητα της καλλιεργημένης συλλογικής ενοχής για κάτι στο οποίο δεν έχεις συμμετάσχει…

Βεβαίως, και οι βομβαρδισμοί των αμάχων από το Ισραήλ είναι πολεμική θηριωδία. Και όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές δεν υπάρχουν ισολογισμοί. Αυτή είναι η συνθήκη του κάθε πολέμου. Ούτε ισχύει εδώ το «ποιος άρχισε πρώτος», δεν πρόκειται περί διαμάχης μεταξύ ανηλίκων. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί, όταν γίνονται και από τις δύο πλευρές εγκλήματα, να αγνοείς το ένα και να διαμαρτύρεσαι μόνο για το άλλο.

Σε πόσο πρώιμο στάδιο πρέπει να είναι η συνείδηση ενός ανθρώπου ώστε, θέλοντας να υποστηρίξει το δίκιο της Παλαιστίνης, να κλείνει τα μάτια στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου; Και έχω την εντύπωση ότι, ακόμη κι αν αντέξουν να δουν, κάποιοι, το βίντεο από εκείνη την ημέρα – διότι δύσκολα αντέχεται – θα εξακολουθούν να φωνάζουν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» με τα πρόσωπά τους παραμορφωμένα από το μίσος εναντίον των Εβραίων. Και γιατί «From the river to the sea», που σημαίνει αφανισμό των Ισραηλινών από την περιοχή, και όχι «Ειρήνη»;

Επέτειος

Ελπίζω ένα κάλεσμα που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο για «μαζική κινητοποίηση στις 7 Οκτωβρίου με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από την εισβολή στη Γάζα του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ» να είναι φάρσα, τρολάρισμα. Δεν μπορώ να φανταστώ ανθρώπους να χορεύουν πάνω από τα πτώματα στραγγαλισμένων μωρών. Ενώ αξίζουν συγχαρητήρια στον Γιουβάλ Αμπράχαμ και στη Ραχέλ Σορ – ισραηλινοί κι οι δύο –  σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ ΝΑΖΑ, που καταγγέλλει τους βομβαρδισμούς στην Παλαιστίνη, οι οποίοι δεν επιτρέπουν την προβολή του τη σημερινή ημέρα.