Οι αποσκευές του Ρούμπιο

Πρέπει να ήταν γύρω στον Μάιο όταν η άφιξη του αμερικανού προέδρου Τραμπ στην Αθήνα πριν πάει στην Αγκυρα για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στις αρχές Ιουλίου αντιμετωπιζόταν ως περίπου βέβαιη – και μάλιστα συνοδευόμενος από τους συναρμόδιους υπουργούς Εξωτερικών και Πολέμου. Τελικά, ο Τραμπ δεν ήρθε τότε στην Ελλάδα.

Ομως τώρα, η Αθήνα στρώνει κόκκινα χαλιά για τον υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο. Και αυτό, ιδίως σήμερα, κάθε άλλο παρά μικρή υπόθεση είναι – το αντίθετο μάλιστα, αν και όχι για τους λόγους που πολλοί ίσως πιστεύουν.

Οπως κάθε πολιτικός, έτσι και ο Μάρκο Ρούμπιο έχει παρελθόν πριν φτάσει σε ένα από τα σημαντικότερα αξιώματα στον κόσμο. Και πολλά από αυτό το παρελθόν δείχνουν το γιατί η Αθήνα θα πρέπει και τώρα και πάντοτε, ούτως ή άλλως, να τον υποδέχεται με ανοικτές αγκάλες.

Σήμερα όμως πρέπει να καταστεί σαφές το εξής, αν και ασφαλώς όχι για να εκφράσει οποιαδήποτε επιφύλαξη, σε καμία περίπτωση, μα επειδή έχει σημασία να υπάρχει στοιχειώδης συνείδηση της πραγματικότητας ειδικά σε τέτοιες εποχές απόλυτης ρευστότητας και μάλιστα μέσω πολλαπλών μετώπων εμπόλεμης βίας.

Πρόκειται για πραγματικότητα που αναλύεται σε δύο κύρια επίπεδα: πρώτον, δεν είναι ο Ρούμπιο για τον οποίο θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί η Αθήνα. Είναι για τον υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο οποίος είναι κάποιος που ασφαλώς και θυμίζει τον Ρούμπιο προ του θώκου του, όμως, επίσης ασφαλώς, είναι πλέον και ένας άλλος άνθρωπος – για την ακρίβεια δε, πολλοί. Οπως, άλλωστε, οφείλει πλέον εκ του ρόλου του να είναι.

Σήμερα, ο Ρούμπιο είναι ο εκφραστής της εξωτερικής πολιτικής της ισχυρότερης χώρας του κόσμου και της βαρύτερης διαχρονικής συμμάχου της Ελλάδας. Είναι ασφαλώς και ο συνδιαμορφωτής της πολιτικής της, ο δεύτερος σε σημασία, αν και με πλήθος άλλους που επίσης μετράνε έστω και έπειτα από αυτόν, μα, ασφαλώς αμέσως κάτω από ένα πρόεδρο ο οποίος είναι δεδομένο ότι είναι ο ίδιος ο βασικός παραγωγός πολιτικής σε πλήθος θεμάτων στα οποία περιλαμβάνονται και τα όσα ο Ρούμπιο έχει στην ατζέντα της Αθήνας. Εναν πρόεδρο από τον οποίο περνούν περίπου τα πάντα, τουλάχιστον από αυτά που πραγματικά έχουν σημασία.

Ετσι, υπό μία έννοια, ναι μεν ο Τραμπ δεν ήρθε διά φυσικής παρουσίας, αλλά ας μην κάνει κανείς το σφάλμα να αντιληφθεί το ταξίδι του ως… περιορισμένης σημασίας επειδή εν τέλει ο Τραμπ δεν ήρθε τότε στην Αθήνα. Επειδή τώρα μαζί του «έρχεται» και ο Τραμπ, εν μέσω μιας εξαιρετικά δυσανάγνωστης εποχής. Επειδή το μοναδικό που υπάρχει στις αποσκευές του Ρούμπιο είναι οι εντολές του προέδρου του. Και είναι με βεβαιότητα τόσο πλήρεις, τόσο εφ’ όλης της ύλης και τόσο απαραβίαστες, ώστε οι αποσκευές αυτές δεν χωρούν ούτε καρφίτσα: ουδέν υφίσταται περιθώριο παρεκκλίσεων.

Αυτό καθιστά ήδη την επίσκεψή του εξαιρετικά σημαντική. Η σημασία της, όμως, κυριολεκτικά εκτοξεύεται από το γεγονός ότι μεταξύ των πρωτοφανών πολλαπλών κρίσεων για τον μεταπολεμικό κόσμο, κυρίαρχη είναι εν προκειμένω όχι μόνον η πάγια ελληνοτουρκική, με την Αγκυρα να έχει εκνευριστεί φανερά από αυτή την επίσκεψη, αλλά και η εσωτερική ευρωατλαντική σύγκρουση, που για την Ελλάδα συνιστά περίπου όρο επιβίωσης το να μείνει απ’ έξω από το μάτι του κυκλώνα της – κατ’ ελάχιστον. Μα που αν τελικά αναγκαζόταν να επιλέξει, ασυζητητί, θα έπρεπε να επέλεγε την ατλαντική της διάσταση, ειδικά υπό τις σημερινές συνθήκες. Αυτό, ειδικά τώρα, κάνει τη διαφορά.

Πριν αναχωρήσει από την Ουάσιγκτον, ο Μάρκο Ρούμπιο χαρακτήρισε την Ελλάδα «πολύ σημαντικό σύμμαχο» των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ έδωσε έμφαση στην οικονομική και τη στρατιωτική σχέση των δύο χωρών. Ισχυρές είναι οι ενδείξεις ότι εν προκειμένω δεν πρόκειται απλώς για συνήθεις διπλωματικούς βερμπαλισμούς, κενούς περιεχομένου. Μα για καθοριστική ουσία.