Μια εξουσιαστική μηχανή

Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Αlpha ήταν πολύ διαφωτιστική και για τον άλλοτε ηγεμόνα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και για το προσωπικό, το μεσσιανικό κόμμα του. Με λίγα λόγια, προσπάθησε να σβήσει όλο το παρελθόν του, ουσιαστικά αποκήρυξε την Αριστερά ακόμα κι αν την επικαλείται (δεν υπάρχει Αριστερά χωρίς αριστερούς) και ουσιαστικά αυτοπαρουσιάστηκε ως ηγέτης που διεκδικεί την επιστροφή στην εξουσία, υποσχόμενος χωρίς να μπορεί να αποδείξει τίποτα ότι η διοίκησή του θα είναι χρηστή, ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος

Δεν μου έκανε εντύπωση το άδειασμα του ΣΥΡΙΖΑ και όσων ελπίζουν ότι, με υπομονή και ταπείνωση, θα τους δεχτεί στο κόμμα του προκειμένου να μη μείνουν άνεργοι. Μου έκανε όμως εντύπωση το μεγαλοπρεπές άδειασμα των νεόκοπων στελεχών του και των πρόσφατων παρεμβάσεών τους, ιδίως των σκληρών φορολογικών μέτρων που εξήγγελλαν έως προχτές. Τίποτα δεν θα κάνει ο Τσίπρας. Τέρμα οι φόροι, μόνο μια τοσοδούλα «πατριωτική εισφορά» στους πολύ πλούσιους θα μπει, κι αυτή συναινετική. Πώς θα γίνει αυτό; Απλούστατα, επειδή «υπάρχει δημοσιονομικός χώρος ώστε να εφαρμοστούν πολιτικές ενίσχυσης της κοινωνίας χωρίς να φορολογηθούν ούτε τα χαμηλά, ούτε τα μεσαία, ούτε καν τα υψηλά εισοδήματα».

Τέτοιο άδειασμα στα νέα είδωλά μου, τη Μαριζέτα Αντωνοπούλου με το μαθηματικό ταλέντο στην κοστολόγηση μέτρων και τον Χάρη Αθανασιάδη, τον καθηγητή που μιλάει σαν δεσπότης, δεν μπορούσα ούτε κι εγώ, που ξέρω καλά πόσο αναλώσιμοι για τον Τσίπρα είναι οι άνθρωποι του κατά καιρούς περίγυρού του, να το φανταστώ. Δεν περιμένω βεβαίως ότι θα απομακρυνθούν από το προσκήνιο. Τέτοια πολιτικά πρόσωπα δεν καταλαβαίνουν από προσβολές. Θα κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία και θα συνεχίσουν να επενδύουν, ως αυλικοί, σε ένα καινούργιο επικοινωνιακό παραμύθι, που θα επινοηθεί για τις ανάγκες του επικοινωνιακού μπλα μπλα. Στο κάτω κάτω, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αν κατάφεραν να κάνουν όνομα και να σταθούν στην πολιτική ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Νίκος Φίλης, ο Αριστείδης Μπαλτάς, η Τασία Χριστοδουλοπούλου, τόσες και τόσοι άλλοι, γιατί να μην τα καταφέρουν και η Μαριζέτα Αντωνοπούλου, ο Χάρης Αθανασιάδης, ο περίφημος Νυφούδης και άλλοι επενδυτές του τίποτα, που συνωστίζονται γύρω από τον αρχηγό.

Κι αν αμφιβάλλει κανείς ότι η δύναμη του Αλέξη Τσίπρα είναι στο παραμύθι, ας ακούσει την πιο official φωνή του, τη Θεώνη Κουφονικολάκου, που στο τελευταίο προσωπικό της talk show τον παρουσιάζει περίπου ως μεγάλο μεταρρυθμιστή, κάτι μεταξύ Ελευθέριου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Καραμανλή. Eίναι βέβαιο, ο Τσίπρας μάς έσωσε από τα Μνημόνια, ο Τσίπρας μάς έσωσε κι από τον Βαρουφάκη, από τον Καμμένο, από την Κωνσταντοπούλου, από τον Φάμελλο, από όσους δεν θέλει να θυμάται.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό το τυχοδιωκτικό περιτύλιγμα είναι η ΕΛΑΣ, το προσωπικό κόμμα του νέου Τσίπρα, ο οποίος είναι ο ίδιος ο παλιός: μια εξουσιαστική μηχανή χωρίς αρχές, με ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης, έτοιμος να θυσιάσει οποιονδήποτε γύρω του προκειμένου αυτός να παραμένει στον αφρό.

Αν είχε κάνει αυτή την ανάλυση το ΠΑΣΟΚ, δεν θα κινδύνευε σήμερα με εξάχνωση. Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν οι πολιτικοί είναι, απλώς, γεννήματα μηχανισμών και δημοσίων σχέσεων.

Και μια ερώτηση, που προφανώς θα μείνει αναπάντητη: πού τα βρίσκει τα λεφτά ο Αλέξης Τσίπρας για τόσο πολύ παραμύθι;