Αν ο Σπίλμπεργκ έχει δίκιο

Το 1975 ο Στίβεν Σπίλμπεργκ άδειασε τις παραλίες με τα «Σαγόνια του καρχαρία». Ο τρόμος που έσπειρε η ταινία έλαβε διαστάσεις συνδρόμου.

Και αυτό το πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες καρχαρίες ανά τον κόσμο. Δύο χρόνια μετά, ο Σπίλμπεργκ, μας περιέγραψε τις «Στενές επαφές τρίτου τύπου».

Ηρθαν οι εξωγήινοι και τα βρήκαμε μαζί τους χάρη στη μουσική. Η ταινία ξέπλυνε τη γραφικότητα από τους κυνηγούς UFO. Ομως οι άνθρωποι,

Και το 1982, ο ίδιος δημιουργός, κατέβασε στη Γη έναν εξωγήινο, δημιουργώντας παγκόσμιο κύμα συγκίνησης, με δάκρυα να μουσκεύουν τα λούτρινα κουκλάκια του Ε.Τ. Ηταν και μία απάντηση στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής. Αυτό που έρχεται από μακριά και μας φαίνεται ακατανόητο, δεν είναι απαραίτητα εχθρός. Στις μέρες μας ο Σπίλμπεργκ μαζεύει όλο το χαρτί από τα κινηματογραφικά ταμεία με την «Ημέρα Αποκάλυψης».

Το σενάριο κεντήθηκε πάνω στον αστικό μύθο του Roswell, στο Νέο Μεξικό. Η θεωρία συνωμοσίας υπαγορεύει τη συντριβή εξωγήινου σκάφους, τη σύλληψη του πληρώματος και την αντιγραφή της τεχνολογίας από τους Αμερικανούς. Οι ήρωες της ταινίας θέλουν να αποκαλύψουν την αλήθεια στην ανθρωπότητα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να τους εμποδίσει. Και έτσι ο Σπίλμπεργκ κάθεται στην κεφαλή ενός τραπεζιού όπου διεξάγονται δύο συζητήσεις.

H μία αφορά τη διαχείριση της αλήθειας από τις κυβερνήσεις. Η άλλη την, πάντα γοητευτική, παραφιλολογία για την άφιξη εξωγήινων. Στο τέλος της ταινίας φεύγεις από την αίθουσα και στο στόμα σου τα υπολείμματα του ποπ κορν αλατίζουν ένα ερώτημα: τι θα συνέβαινε αν ο Σπίλμπεργκ έχει δίκιο; Αποκαλύπτεται, λοιπόν, ότι η αμερικανική κυβέρνηση έκρυβε την αλήθεια εδώ και δεκαετίες.

Και το έκανε τόσο πετυχημένα, ώστε εκατοντάδες άνθρωποι δεν άνοιξαν το στόμα τους για το πιο συνταρακτικό νέο στην ανθρώπινη ιστορία. Ειδικά αυτό θα ήταν αδύνατο να συμβεί, αλλά ας το δεχθούμε προς χάρη της υπόθεσης.

Πώς θα δεχόταν η ανθρωπότητα την αποκάλυψη; Πρώτα – πρώτα ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν θα το πίστευε. Θα τους έδειχνες τον εξωγήινο και θα σου έλεγαν ότι είναι ΑΙ, αποτέλεσμα μίας επιχείρησης αποπροσανατολισμού της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Αλλά και οι πολλοί, δεν θα έπεφταν στα γόνατα, ούτε θα άρχιζαν το πλιάτσικο στα καταστήματα.

Ομως δεν θα ήξεραν πού να πρωτοκοιτάξουν. Το τσουνάμι της ποπ κουλτούρας, με memes και τις αναρτήσεις στα social θα τα σκέπαζε όλα. Οι μεγάλες θρησκείες δεν θα κατέρρεαν. Οι καθολικοί, ως πιο πραγματιστές, το έχουν ξεκαθαρίσει: αν υπάρχουν εξωγήινοι, τότε είναι αδέρφια μας, τους έφτιαξε ο ίδιος Θεός. Και όσο οι εξωγήινοι δεν θα μας λένε τη δική τους εκδοχή για τη Δημιουργία, όλα θα στέκονται στη θέση τους.

Βέβαια θα ξεπηδήσουν σέχτες, διάφοροι παλαβοί θα οργανώσουν ομαδικές αυτοκτονίες και κάποιοι θα μετρούν τις μέρες για τη Δευτέρα Παρουσία. Οι αγορές; Εξαρτάται από τα νέα. Αν αποκαλυφθεί ότι υπάρχουν νέες, εξωγήινες, τεχνολογίες που ακυρώνουν τις παλιές, θα δούμε δράματα. Και επιστήμονες να καίνε τα βιβλία τους γιατί θα πρέπει να γράψουν καινούργια. Πολιτικά θα υπάρχει παγκόσμιο ζήτημα εμπιστοσύνης.

Ωστόσο θα αποκτούσαμε και μία καινούργια ταυτότητα. Μπροστά στην ύπαρξη του «άλλου», οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων ίσως άρχιζαν να μοιάζουν ασήμαντες. Θα αναγκαζόμασταν να σκεφτούμε ως γήινοι. Αλλά επειδή είμαστε άνθρωποι θα διχαζόμασταν ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν επαφή και σε εκείνους που θα θέλουν πόλεμο.

Η ταινία κόβει εισιτήρια. Αλλά δεν προκαλεί συζητήσεις. Δεν γίνεται μόδα, ούτε καν παγκόσμιο hashtag στην κοινωνική δικτύωση. Ναι, σήμερα ούτε ο «καρχαρίας» θα σκορπούσε τρόμο. Θα άναβαν τα φώτα στην αίθουσα και τα μυαλά θα άρχισαν να διαγράφουν σκηνές προκειμένου να κάνουν χώρο για το επόμενο viral βίντεο στο κινητό. Γιατί αν συγκρίνεις τους ανθρώπους των ’70ς με τους σημερινούς, είναι σαν να βάζεις χωριατόπαιδα δίπλα σε κατοίκους μητροπολιτικού κέντρου. Ηταν πιο απλοί από τους σημερινούς. Αφηναν το παιδί μέσα τους να ζήσει λίγο παραπάνω.