Κρείττον το σιγάν

Η απόφαση  του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου «Μαρινάκης κατά Ελλάδας» δεν πήρε τη δημοσιότητα που θα περίμενε κάποιος, αν αναλογιστεί τη δημοσιότητα που παίρνει η κάθε εξωφρενική και αστήρικτη κατηγορία κατά του κ. Βαγγέλη Μαρινάκη, αλλά και αυτή η δημοσιότητα που πήρε είναι σε λάθος βάση. Οι τίτλοι μιλούν για «δικαίωση» του κ. Μαρινάκη, αλλά η δικαίωσή του δεν ήρθε με αυτήν την απόφαση. Για την υπόθεση για την οποία κατασυκοφαντήθηκε και με την οποία αποδείχθηκε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι δεν είχε την παραμικρή σχέση, έχει απαλλαγεί αμετάκλητα εδώ και καιρό από την Ελληνική

Η σημασία της απόφασης του ΕΔΔΑ είναι άλλη. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα καταδικάζεται για παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας εξαιτίας δηλώσεων πολιτικών. Είναι όμως η πρώτη φορά που από την απόφαση προκύπτει ευθέως τόσο η πολιτική διάσταση μιας υπόθεσης, όσο και η έκταση και η ένταση της ανάμειξης των πολιτικών στην απονομή της δικαιοσύνης. Το πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το δικαστήριο δέχθηκε το έντονο πολιτικό υπόβαθρο της υπόθεσης, δεν απάλλαξε όμως τους κρατικούς αξιωματούχους από την υποχρέωση του σεβασμού του τεκμηρίου αθωότητας, το οποίο μάλιστα όφειλαν να σεβαστούν, όπως είναι αυτονόητο, ανεξαρτήτως της έκβασης της υπόθεσης, η οποία τελικά οδήγησε στην πανηγυρική απαλλαγή του κ. Βαγγέλη Μαρινάκη από κάθε κατηγορία. Το δεύτερο – και πιο κρίσιμο – είναι η έμμεση αλλά σαφής ανάδειξη μιας συνωμοσίας. Δεν καταδικάστηκαν οι δηλώσεις κάποιου μεμονωμένου κρατικού αξιωματούχου, αλλά του τότε πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, του τότε υπουργού Εθνικής Αμυνας κ. Καμμένου, που ήταν ταυτόχρονα αρχηγός του δεύτερου κόμματος που στήριζε την κυβέρνηση και του τότε «αρμόδιου» υπουργού Δικαιοσύνης κ. Κοντονή, οι δηλώσεις του οποίου μάλιστα μπορούσαν, κατά το δικαστήριο, να εκληφθούν ως υπόδειξη «για τον τρόπο με τον οποίο η Δικαιοσύνη όφειλε να χειριστεί μια ιδιαίτερα ευαίσθητη εκκρεμή υπόθεση». Δηλαδή η απόφαση καταδεικνύει σύσσωμο τον μηχανισμό της πολιτικής εξουσίας να στρέφεται παράνομα κατά ενός πολίτη και να επιχειρεί να επηρεάσει τη Δικαιοσύνη εις βάρος του, για πολιτικούς λόγους.

Φυσικά, η στάση αυτή της πολιτικής εξουσίας τροφοδότησε – και εξακολουθεί να τροφοδοτεί – μια εκστρατεία λάσπης, η οποία καθόλου δεν διακόπηκε με την εναλλαγή στην εξουσία, αλλά «κληρονομήθηκε» από την επόμενη κυβέρνηση η οποία ανερυθρίαστα εξακολούθησε να την εκμεταλλεύεται «επικοινωνιακά» εις βάρος του κ. Μαρινάκη. Και όταν πια, έπειτα από καφκική ταλαιπωρία, αυτός απαλλάχθηκε πλήρως, την ίδια μέρα κυριολεκτικά ξεκίνησε μια νέα συκοφαντική «επικοινωνιακή» εκστρατεία εναντίον του, στηριζόμενη σε εξίσου έωλες – για να μην πω εξωφρενικές – κατηγορίες. Αυτή, όμως, είναι η σημασία της απόφασης που εδώ σχολιάζεται. Οτι οι συνωμοσίες, οι προσπάθειες επηρεασμού της Δικαιοσύνης, η χρήση της κτηνώδους δύναμης πολυπλόκαμων και πολυδάπανων εξουσιαστικών μηχανισμών προπαγάνδας, κάποια μέρα αποκαλύπτονται. Και αποκαλύπτονται και οι συνωμότες. Αυτό ας κρατήσουν από την απόφαση του ΕΔΔΑ οι πολιτικοί, κι ας αντιληφθούν ότι είναι καλύτερα να μη μιλάνε πολύ. Γιατί τα όσα λένε μπορεί να τους δίνουν πρόσκαιρα «επικοινωνιακά» κέρδη και να υποδαυλίζουν την τοξικότητα, τη χυδαιότητα, τον λαϊκισμό και την πόλωση που θεωρούν ότι τους συμφέρει πολιτικά, αλλά καταγράφονται και κάποια στιγμή κρίνονται, ακριβώς από τη Δικαιοσύνη την οποία προσπαθούν να επηρεάσουν. Την Ελληνική ή – αν χρειαστεί – την Ευρωπαϊκή.

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι δικηγόρος