Ηττημένοι νικητές

Ενίοτε στην πολιτική, και όχι μόνον, υπάρχουν νίκες σαν ήττες και ήττες που μπορεί να καταγραφούν και ως νίκες. Το γνωρίζουν και στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου η ανησυχία για μια εκλογική επικράτηση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως «πύρρειος νίκη» υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Εάν ο πήχης του 30% ή, ακόμη χειρότερα, ένα ποσοστό στο όριο του εκλογικού αποτελέσματος των ευρωεκλογών αποτελεί εκλογικό στόχο, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα βασικά εκλογικά σενάρια απέχουν παρασάγγας από τον στόχο της τρίτης αυτοδυναμίας που δημοσίως προβάλλεται.

Εάν ο ορίζοντας της αυτοδυναμίας παραμείνει μακριά, στο κυβερνητικό επιτελείο ξορκίζουν κάθε αποτέλεσμα που θα μπορούσε να θέσει υπό αμφισβήτηση την εικόνα πολιτικής κυριαρχίας της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, άλλωστε, έχει ήδη διαμηνύσει ότι με ένα ποσοστό κάτω από το 25% και συνεπώς την απώλεια του εκλογικού μπόνους η ΝΔ δεν μπορεί να έχει τον πρώτο λόγο ούτε καν για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης, πρωτίστως για το πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Το μήνυμα πίσω από τις παρασκηνιακές συζητήσεις που φουντώνουν εντός κι εκτός των κυβερνητικών τειχών είναι ότι η αναμέτρηση στη ΔΕΘ δεν έχει διαμορφώσει μια νέα κατάσταση, εάν σε αυτό επένδυαν στο Μαξίμου. Η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός είναι ξεκάθαρο και από τις πρώτες μετρήσεις ότι δεν έκαναν κάποιο λάθος, ούτε γύρισαν πληγωμένοι από τη Θεσσαλονίκη. Αλλά δεν δημιούργησαν και κάποιο κύμα προσδοκιών που θα μπορούσε να προσδώσει νέα δυναμική στην αφετηρία τής σχεδόν οκτάμηνης προεκλογικής περιόδου.

Σε αυτό το σκηνικό, ο άγνωστος Χ για την πορεία των πραγμάτων είναι ο Αντώνης Σαμαράς – και μαζί του ένας βαρύς, πολιτικά και οικονομικά, χειμώνας. Μια αξιοσημείωτη διείσδυση από το, υπό συγκρότηση, κόμμα του πρώην πρωθυπουργού στις δεξαμενές της ΝΔ θα μπορούσε όντως να ανατρέψει τους εκλογικούς σχεδιασμούς του Μαξίμου, εάν ο πυρήνας των συντηρητικών, παραδοσιακών ψηφοφόρων βρει το άλλοθι μιας διάσπασης χωρίς τις ενοχές ότι ξέφυγε από τα παραταξιακά όρια. Την ίδια ώρα, μάλιστα, που η μετωπική Μητσοτάκη – Σαμαρά και η συνακόλουθη τοξικότητα στους ορόφους της δεξιάς πολυκατοικίας είναι πιθανόν να συγκρατήσουν αρκετούς δυσαρεστημένους ψηφοφόρους στον καναπέ τους την Κυριακή της κάλπης. Σε απλά μαθηματικά, ό,τι αφαιρέσει ο Σαμαράς από τον Μητσοτάκη είναι απώλεια για τον Μητσοτάκη – και το μέγεθος της απώλειας είναι εκείνο που θα μπορούσε να μετατρέψει μια εκλογική πρωτιά σε πολιτική ήττα.

Με αντίστοιχους όρους έχει ξεκινήσει και η νέα σύγκρουση του Αλέξη Τσίπρα με τον Νίκο Ανδρουλάκη στην άλλη πλευρά του πολιτικού άξονα. Και οι δύο γνωρίζουν καλά ότι ο τρίτος είναι διπλά χαμένος, ενώ κάθε αποτέλεσμα κάτω από τον πήχη των εκλογών του 2023 θα αποτελέσει μια καταστροφική εξέλιξη και για τους κομματικούς μηχανισμούς τους. Με τη γλώσσα των αριθμών, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να βρει επιχειρήματα εάν η κάλπη τού προσφέρει τα ηνία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά για τον Τσίπρα η πιθανότητα να μην εξασφαλίσει ούτε τη δεύτερη θέση θα μπορούσε να προσθέσει ερωτήματα για τον δικό του πολιτικό κύκλο.

Σε ένα προεκλογικό οκτάμηνο που η κυβέρνηση και η κεντρική πολιτική σκηνή κινδυνεύουν να μείνουν από ρεύμα, στο Μαξίμου σχεδόν αναγκαστικά θα προσθέσουν στο εσωτερικό οπλοστάσιο και την εξωτερική ατζέντα. Ο Γιώργος Φλωρίδης δεν είναι ο μόνος που προστρέχει στον εξ Ανατολών κίνδυνο για να δημιουργήσει αναχώματα. Και ο Οκτώβριος μπορεί να τρέξει με γεγονότα στα εθνικά ζητήματα που θα υπερκαλύψουν άλλες αγωνίες. Εφόσον το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο και το Ισραήλ αρχίσει να ξετυλίγεται και ο Ερντογάν προχωρήσει με τον νόμο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ο Μητσοτάκης θα περιμένει τον Μακρόν και τον Νετανιάχου να συμμετάσχουν στο σχέδιο αντίδρασης. Περισσότερο κρίσιμη, ωστόσο, θεωρείται η στάση της Ουάσιγκτον – και η αναμενόμενη επίσκεψη του αμερικανού ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα μέσα στον Οκτώβριο μπορεί να συνοδεύεται με μηνύματα και προς την Αγκυρα. Το πρόβλημα είναι εάν και ο Τραμπ, με τη σύγκρουση στο Ιράν να δείχνει αδιέξοδη και τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ να ακολουθούν, προστεθεί στη λίστα με τους ηττημένους νικητές.