Η κρίση είναι μόνον του ενός

Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 17,83% και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση με 47 έδρες στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Aυτά τα τυπικά ως προς τον τότε δεύτερο. Η λαϊκή εντολή είπε επίσης πως η ΝΔ θα είναι αυτοδύναμη και πρώτη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη Πρωθυπουργό.

Σήμερα, παρά την τεράστια φθορά, τα αναπάντητα ερωτήματα πάνω σε εκκρεμή σκάνδαλα όπως ο ΟΠΕΚEΠΕ και οι παρακολουθήσεις με το Predator, τα σισύφεια κοινωνικά θέματα όπως η ακρίβεια, το κυβερνών κόμμα παραμένει πρώτο. Πολύ περισσότερο είναι αμετάβλητο ως προς τον κορμό της ΚΟ του. Πλην Μάριου Σαλμά και βέβαια Σαμαρά. Και με μεγάλο μέρος του ακροατηρίου του να μην κοιτάζει (ακόμη) αλλού. Αμετάβλητο και ακούνητο είναι και το ΚΚΕ και βέβαια η δική του ΚΟ. Από κει και πέρα, οι ανακατατάξεις στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνδέονται με την κινητικότητα στην όλη Κεντροαριστερά. Και με το παράδοξο, φορείς που είναι εκτός Κοινοβουλίου και δημιουργήθηκαν με ακριβώς αυτό τον γνώμονα (να μην εκφράζουν σήμερα κάτι κοινοβουλευτικά αλλά μόνον κοινωνικά νέο) να επικαθορίζουν την ίδια την λειτουργία της Εθνικής Αντιπροσωπείας και τις αντιστοιχήσεις της με τις εκλογικές επιδόσεις των τελευταίων καλπών.

Προσθέστε σε αυτό πως από το 1952 και μετά η Βουλή για πρώτη φορά δεν έχει 300 βουλευτές αλλά και πως σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις η δεξαμενή των αναποφάσιστων είναι ευρεία και θα έχετε ένα είδος πολιτικού γρίφου που ξεπερνάει τη συμβατική διαπίστωση πως έχουμε κρίση του κομματικού φαινομένου. Ομως θα επιμείνουμε πως η πολιτική κρίση αφορά κυρίως την Κεντροαριστερά και μια τρέχουσα αντιπαράθεση στο εσωτερικό της που περισσότερο συνδέεται με μια κρίση κυβερνησιμότητας και της σχέσης της με τους πολίτες. Η άδοξη και άχαρη εικόνα των μετακινήσεων και διασπάσεων είναι μόνον το σύμπτωμα αυτού.

Μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ που το 2023 ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και τις παράγωγες κρίσεις του. Και για το ΠΑΣΟΚ που δείχνει αδυναμία να καλύψει το εύρος του χώρου. Γιατί όμως η κρίση δεν διαπερνά όλο το πολιτικό σκηνικό αλλά μόνον αυτή την περιοχή; Γιατί το μπλοκ του συστημισμού έχει μειωθεί και καλύπτεται σε μεγάλο μέρος του από την κυβερνώσα παράταξη. Ο δικομματισμός που σήμερα δεν είναι ολοκληρωμένος, έχει και αυτό το διακριτό στοιχείο: Μοιράζει την κυβερνησιμότητα μεταξύ δύο πόλων. Σήμερα αυτή οριοθετείται στη ΝΔ. Πράγμα που σημαίνει πως μόνον με σοβαρή ρηγμάτωση στο κοινό της ΝΔ και με θεσμική προσέλκυση του Κέντρου μπορεί να αλλάξει ο συσχετισμός. Και εδώ είναι το ακόμη πιο παράδοξο των ημερών. Ενα κόμμα Σαμαρά μπορεί να αποβεί πιο επιζήμιο για τη ΝΔ από την άχαρη κινητικότητα στα αριστερά του Κέντρου.

Σε ηλεκτρική καρέκλα κάθεται ο σοβαρός Σωκράτης Φάμελλος. Να μην είναι ο χώρος του ανταγωνιστικός της ΕΛΑΣ του Τσίπρα αλλά και να μην αφομοιωθεί ως νέα συνιστώσα του. Πάνω σε αυτή τη λεπτή ισορροπία εξελίχθηκε και η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, όπου η απόφαση που πάρθηκε χωράει και τα δύο. Τη μεταβίβαση της βάσης στον πρώην πρωθυπουργό, χωρίς ρευστοποίηση της κορυφής. Προσωρινά. Είχε όμως τόσο διασταλτική ερμηνεία η απόφαση αυτή που ανάγκασε τον Νίκο Παππά μόλις χθες σε δημόσια παρουσία του να ζητά να εξειδικεύσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πώς εννοεί τη στρατηγική του.

Δέκα χρόνια πέρασαν από το φευγιό του κινηματογραφιστή και ψυχή του συναυλιακού χώρου Gagarin Νίκου Τριανταφυλλίδη. Ο λοξός, βαθύς, ευαίσθητος σκηνοθέτης, μαθητής όπως έλεγε του Νίκου Νικολαΐδη – που λάτρεψε τις πορνοστάρ, τους λαϊκούς παλαιστές, τους λαϊκούς τραγουδιστές, τους μάγους και τους σταρ της βιντεοκασέτας, τις μουσικές (τον Σινάτρα, την Τζένη Βάνου, τον Phil Ochs) άφησε ανάμεσα σε πολλά άλλα μια πλούσια κληρονομιά του πρώτου κύκλου της σειράς στην κρατική τηλεόραση με τίτλο «Στέκια αγοραίου πολιτισμού» με τη συνέργεια της Μαρίνας Δανέζη. Σήμερα βλέποντας αυτές τις αποτυπώσεις αστικής λαογραφίας και ανθρωπογεωγραφίας εκπλήσσεσαι πόσο έχει αλλάξει η Αθήνα και τι σημασία έχει η διάσωσή της – έστω ως εικόνα –  από τον Νίκο.