«Επώνυμος» πολτός

Είναι απορίας άξιον πως δεν βρίσκονται πέντε – ή και λιγότεροι – άνθρωποι με μυαλό, ώστε συμβουλεύοντας τους πολιτικούς τους αρχηγούς, και όχι μόνον, προκειμένου τα κόμματα της αντιπολίτευσης να πάψουν να λογαριάζουν ως αιτίες της κακοδαιμονίας τους και των χαμηλών δημοσκοπικών αποτελεσμάτων τους όσα επικαλούνται καθημερινά. Πως όσα επαγγέλλονται – το πρόγραμμά τους δηλαδή – δεν φτάνουν στα «αφτιά» της κοινωνίας – διαφορετικά θα είχαν εξασφαλισμένη την πρωτιά –, πως ο «πόλεμος» ανάμεσά τους γίνεται με χτυπήματα κάτω από τη μέση, ή πως τα δημοσκοπικά αποτελέσματα είναι προϊόν μιας αθέατης συνωμοσίας

Τι κρίμα, να έχουν την απάντηση έτοιμη στα χέρια τους και να την ψάχνουν – μήπως εσκεμμένα; – σε περιοχές τόσο δαιδαλώδεις, ώστε ο καθένας που τους ακούει να αμφιβάλλει ακόμη και για την οφθαλμοφανέστερη πραγματικότητα. Το αξιοπερίεργο είναι πως, αν και συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, πιστεύουν πως τα αποτελέσματα θα είναι τελείως διαφορετικά, όπως θα ήταν αν είχαν αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει και είχαν αλλάξει «γραμμή πλεύσης».

Ωστόσο δεν μπορεί να το σκέφτεται ο καθένας, αν και δεν είναι άμεσα ενδιαφερόμενος, και να μην το σκέφτονται οι ίδιοι, ενώ κόπτονται για τη βελτίωση της θέσης τους, πως η «κακοδαιμονία» τους χρεώνεται αποκλειστικά στο γεγονός πως όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, μέσω των εκπροσώπων τους, μιλάνε χρησιμοποιώντας τις ίδιες ακριβώς λέξεις, σε βαθμό που να αισθάνεσαι τις διαφορές ανάμεσά τους σχεδόν ανύπαρκτες.

Διαφορές που αν τις μετέρχονται ως πραγματικές, αν και ανύπαρκτες, είναι γιατί η επίκλησή τους τούς εξυπηρετεί στις καθαρά επαγγελματικές τους επιδιώξεις. Δεν έχουμε παρά να προσέξουμε τα μετακινούμενα πολιτικά στελέχη, σε οποιοδήποτε κόμμα κι αν κατευθύνονται, ή από οποιοδήποτε κόμμα κι αν προέρχονται, ότι η μετακίνησή τους γίνεται ώστε τις λέξεις «ειλικρίνεια», «συνέπεια», «αξιοπρέπεια» (ενώ έχουν ήδη τα μάλα τσαλαπατηθεί) θα μπορούν να τις υπερασπιστούν αποτελεσματικότερα από το καινούργιο τους μετερίζι.

Και μάλιστα με τόσο αλαζονικό ύφος διατυπωμένες οι σχετικές λέξεις, όπως ακριβώς θα εκστομίζονταν αν επρόκειτο να καταχωριστούν μέσα σε ένα εξαιρετικά ευδιάκριτο πλαίσιο, ώστε όχι μόνο έπειτα από μέρες, αλλά και έπειτα από χρόνια ακόμη, θα μπορούσε να τις ανακαλέσει κανείς, και μάλιστα να τις ανακαλέσει ενώ έχει θυμηθεί ποιος ακριβώς τις είχε πει.

Αλλοτε πάλι, να του είναι τόσο ξένα όσα λένε ώστε να συμπεραίνει κανείς πως αν έχουν υπολογίσει σε κάτι, είναι ότι έπειτα από λίγες ώρες κανείς δεν θα θυμάται ποιος και τι είπε ή, αν υπάρξει κάποιος που θα θυμηθεί, οι ίδιοι θα μπορούν να ισχυριστούν πως κάτι άλλο εννοούσαν. Στην πραγματικότητα όμως, με όλες αυτές τις πανομοιότυπες λέξεις, τις προφερμένες μάλιστα κατά τρόπο αξιωματικό, να έχει σχηματιστεί ένας σωρός από μπάζα τόσο πιο καταστροφικός καθώς διεκδικούσε, κάποια στιγμή, να εκτιμηθεί ως επώνυμη κατάθεση, αφού ήταν συγκεκριμένοι άνθρωποι που την επιχειρούσαν.

Βέβαια, όσο και αν η πολιτική δεν δουλεύει με «την προοπτική της αιωνιότητας», η έλλειψη αυτή δεν τους δίνει ούτε την ευχέρεια ούτε το άλλοθι να συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει ακόμη και η πιο κοντόπνοη μνήμη.

Επομένως να μπορούμε να αναρωτηθούμε σήμερα για πόσα χρόνια ακόμα η εξαγγελία γιατί τη «φορολόγηση των πλουσίων» ως ένα μέτρο αντιμετώπισης του δημοσιονομικού ελλείμματος, θα εξακολουθεί να αποτελεί μια σχεδόν συστατική προϋπόθεση της αντιπολιτευτικής φαρέτρας; Αφού γνωρίζουν πολύ καλά όσοι τη μετέρχονται πως, ακόμη κι όταν είχαν την εξουσία να την υλοποιήσουν, δεν διανοήθηκαν καν να την επιχειρήσουν.

Δεν μπορεί να μιλάει κανείς, κυρίως ένα αντιπολιτευόμενο κόμμα, σαν να ζούμε σε μια προεπαναστατική εποχή, ή μάλλον σε μια εποχή με την επανάσταση επί χείρας, ώστε το φυσιολογικότερο που αναμφισβήτητα θα προκύψει, ενώ η επανάσταση θα έχει συντελεστεί, θα είναι «η φορολόγηση των πλουσίων».