Επαναστατικός τουρισμός

Τα χρόνια που ο Αλέξης Τσίπρας έμαθε τον επαναστατικό τουρισμό ήταν πολύ γοητευτικό για νεαρούς που μάθαιναν την αλφαβήτα των κινημάτων να γυρνάνε με φτηνό εισιτήριο τον δυτικό κόσμο, να στοιχίζονται σε πολυεθνικά μπλόκα σε διάφορες πόλεις, να διαδηλώνουν και οι πιο ζωηροί να τα σπάνε, επειδή έτσι φαντασιώνονταν ότι θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός.

Η Γένοβα, στην οποία τον Ιούλιο του 2001 κατευθυνόταν ο νεαρός τότε γραμματέας της νεολαίας του Συνασπισμού, ήταν ένα σύμβολο: αν

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν στάθηκε τυχερός. Η ιταλική αστυνομία τον γύρισε πίσω. Στη συνέχεια, πάντως, του δόθηκαν πολλές ευκαιρίες και να κάνει επαναστατικό τουρισμό και να καταστρέψει τον καπιταλισμό.

Πίστεψε ότι μπορούσε να το πετύχει ξεκινώντας από την Ελλάδα – και, όντως, με τη βοήθεια πολλών ομοϊδεατών του, κάποιων τυχοδιωκτών με ευπροσάρμοστη ιδεολογία και του συνεταίρου του Πάνου Καμμένου, παραλίγο να στείλει τη χώρα πίσω στη λίθινη εποχή. Τη γλιτώσαμε, όχι με λίγα τραύματα. Αλλά ο ίδιος παραμένει παρών – και παρότι διατέλεσε μέχρι και πρωθυπουργός φαίνεται ότι η φαντασία του είναι καθηλωμένη στο πεζοδρόμιο και στις συγκρούσεις με τις αστυνομίες. Οταν βεβαίως οι αστυνομίες δεν είναι υπό τας διαταγάς του – αν διατάζει αυτός, όπως θυμόμαστε, απλώς κλείνουν τους δρόμους στο τετράγωνο όπου εδρεύει και δέρνουν όσους διαδηλωτές έχουν άλλη στάση.

Εν πάση περιπτώσει, ο Τσίπρας αποφάσισε να ξανακάνει επαναστατικό τουρισμό κι αυτή τη φορά διάλεξε προορισμό πολυτελείας: το Παρίσι. Πιθανόν, τον συγκίνησαν οι λεηλασίες στα μαγαζιά, τις περασμένες εβδομάδες – ο εγωιστικός μηδενισμός ανατροπέων, που αντί να έχουν σκεφτεί τι θα φέρουν, απλώς επωφελούνται από την καταστροφή. Κατέφθασε, λοιπόν, σε μια χώρα που σπαράσσεται ενόψει των επερχόμενων εκλογών για να διεκδικήσει, μαζί με άλλους διαδηλωτές, τι; Την κατάρρευση της οικονομίας; Το χάος; Την άρνηση των δημοσιονομικών δεδομένων; Τον βαθύ διχασμό της γαλλικής κοινωνίας; Την απειλή των Ακρων;

Παραβλέπω τα ακριβά ρούχα και αξεσουάρ του ινφλουένσερ-προέδρου ιδιωτικού κόμματος στο Παρίσι – λες κι είναι η αρσενική Εμιλι in Paris. Παραβλέπω και τους όποιους συμβολισμούς – ένας πολιτικός που έχει διατελέσει πρωθυπουργός μιας χώρας η οποία, υπό την ηγεσία του, εφάρμοσε αυστηρό μνημόνιο, δεν νομίζω ότι έχει περιθώριο επίκλησης συμβολισμών ανατροπής. Μένω μόνο στην κίνησή του. Τι δουλειά έχει σε διαδηλώσεις στο Παρίσι; Ποιους στηρίζει; Σε ποιους συμπαραστέκεται;

Τα πραγματικά αιτήματα των διαδηλωτών – αυξήσεις στους μισθούς, καλύτερα σχολεία, ισχυρότερες δημόσιες υπηρεσίες, δικαιότερη φορολογία – δεν είναι επαναστατικά· αλλά δυστυχώς είναι αιτήματα που απαιτούν διαπραγμάτευση, εφαρμόσιμες πολιτικές και διαθέσιμα χρήματα – όχι λεφτόδεντρα.

Αλλά στο Παρίσι, όπως την περασμένη δεκαετία στην Ελλάδα, η πίεση που συνεχίζεται απαιτεί λεφτόδεντρα. Κάπως έτσι μια κοινωνική διεκδίκηση έχει μετατραπεί σε κρίση δημόσιας τάξης, επισκιάζοντας τα ίδια τα προβλήματα που προκάλεσαν την κινητοποίηση. Και ποιος ωφελείται; Οσοι επενδύουν πολιτικά στον φόβο και στην ανασφάλεια. Ωφελείται ο Μελανσόν, που διαβάζω ότι συνεχίζει να βδελύσσεται τον Τσίπρα, επειδή δεν ξέχασε τι έκανε για να κρατήσει την εξουσία· και βέβαια ωφελείται η Μαρίν Λε Πεν, που δεν χρειάζεται να οργανώσει την αναταραχή για να επιχειρήσει να επωφεληθεί από τις συνέπειές της.

Ολα αυτά, όμως, δεν αφορούν τον ηγέτη του επαναστατικού τουρισμού. Αυτός απλώς ξαναζεί τη χαμένη νεότητα με τα μυαλά στα κάγκελα. Και επενδύει ξανά σε λεφτόδεντρα.

Η έκδοση της άδειας και της NAVTEX για την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης και Κύπρου είναι μια εξέλιξη που αξίζει να χαιρετιστεί. Η ελληνική κυβέρνηση δείχνει ότι δεν αντιμετωπίζει την ενεργειακή διασύνδεση ως μια τεχνική εκκρεμότητα που μπορεί να αναβάλλεται επ’ αόριστον. Κι ούτε εξαρτά την εξέλιξη του έργου από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο εβδομαδιαίο μήνυμά του, υπογράμμισε το ουσιώδες: η Ελλάδα και η Κύπρος είναι οι χώρες που αδειοδοτούν τις σχετικές έρευνες. Το έργο είναι ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, με γαλλική συμμετοχή. Και η σημασία του υπερβαίνει κατά πολύ την ηλεκτρική ενέργεια.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί συχνά εμποδίζουν την ανάπτυξη, η διασυνδεσιμότητα είναι και ζήτημα ασφάλειας. Οι υποδομές δημιουργούν σχέσεις συνεργασίας, οικονομικές δυνατότητες και κοινά συμφέροντα. Κι η πρόοδός τους δεν μπορεί να εξαρτάται από τη συναίνεση τρίτων που αμφισβητούν τις αρμοδιότητες των εμπλεκόμενων κρατών. Προφανώς, οι φωνές που μιλάνε για εθνική μειοδοσία και άλλα σχετικά θα συνεχίσουν να ηχούν. Ηχούν μονότονα σε όλη τη Μεταπολίτευση: αναλώνονται σε τουρκοφαγία και απαιτούν πολεμική ένταση. Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μία: ισχυρή Ελλάδα, διπλωματικά και στρατιωτικά, υπεράσπιση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων και μακροπρόθεσμη στρατηγική φιλίας και καλής γειτονίας. Ετσι προοδεύουν τα έθνη.