Διαφθορά και δημαγωγοί

Η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει! Αυτό είναι το φοβερό μάθημα που άφησαν πάνω στο σώμα της ανθρωπότητας οι ολοκληρωτισμοί του 20ού αιώνα. Τότε που επιχειρήθηκε η έκπτωση του ανθρώπου σε «tabula rasa», ώστε να κατασκευαστεί ο «νέος άνθρωπος».

Επρόκειτο για ένα, εκ των πραγμάτων, αδύνατο και ταυτόχρονα τερατώδες εγχείρημα, το οποίο ήταν αναμενόμενο να καταλήξει σε μαζικό φονικό παραλήρημα.

Έκτοτε, ουδείς δικαιούται να αγνοεί ότι κάθε πειρασμός για τη «βιομηχανική παραγωγή» ενός νέου, δήθεν «εκ φύσεως ηθικού» ανθρώπου, ο οποίος θα εξαλείψει το «κακό» από τη γη, αποτελεί την ενσάρκωση

Από την άλλη, ούτε η θρησκεία μπορεί να προσφέρει λύση σ’ αυτή τη ζωή, καθώς «…κραδαίνει τις υποσχέσεις της για ένα καλύτερο υπερπέραν». Ομως, «όσο δεν ανταμείβεται επίγεια η αρετή και η ηθική… (η θρησκεία) είναι φωνή εν τη ερήμω» (Φρόιντ, «Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας»).

Γι’ αυτό, μόνο η Δυτική Δημοκρατία – το πολίτευμα που έχει συνείδηση της ύβρεως – βρήκε την απάντηση που ανταποκρίνεται στο ανθρώπινο μέτρο: στη θέση των ολοκληρωτικών λύσεων περί αλλαγής της ανθρώπινης φύσης (της συντομότερης οδού για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης) θεσμοθετεί την προσωπική ευθύνη του καθενός για τις πράξεις του.

Και τη θεσμοθετεί ως θεμέλιο της ύπαρξης και του πολιτισμού της. Αλλά και ως τη μοναδική προστασία της κοινωνίας απέναντι στον «έμφυτο πειρασμό» των ανθρώπινων εκτροπών. Με συνέπεια η πολιτεία να μην ευθύνεται για τις παράνομες πράξεις των πολιτών της, αλλά για το αντίθετο ακριβώς: την αποκάλυψη και την τιμωρία τους, σύμφωνα με τον νόμο.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι δημαγωγοί, ως «μηχανικοί του χάους», προκειμένου να πλήξουν τη Δημοκρατία, αμφισβητούν το θεμέλιό της: την προσωπική ευθύνη των πολιτών για τις πράξεις τους. Ετσι, με το τέχνασμα της «συλλογικής ενοχής» ή της «συλλογικής αθωότητας», ουδείς μπορεί να κριθεί αθώος ή ένοχος με βάση τα έργα του, επιτρέποντας στους δημαγωγούς να τους ορίζουν κατά το δοκούν.

Το ζήσαμε, στην πιο εγκληματική του μορφή, όταν οι δημαγωγοί στην κυβέρνηση συγκάλυψαν τους δράστες του εγκλήματος στη Novartis, λόγω του πλήθους τους, και με μια δαιμονική κίνηση που παρέπεμπε στις πιο σκοτεινές μεθόδους των σταλινικών καθεστώτων κατασκεύασαν ως υποκατάστατους «ενόχους» τους πολιτικούς τους αντιπάλους!

Το ζήσαμε επίσης επί δεκαετίες, με την απονομή «συλλογικής αθωότητας» σε όλους τους δράστες των εγκλημάτων κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όταν ένα χωριό μπορούσε να εμφανίζει, για παράδειγμα, παραγωγή λαδιού ίση με τη μισή Ισπανία… Μια διαρπαγή που συνεχίστηκε με όλες τις μορφές, καταλήγοντας στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Το βλέπουμε και τώρα, στη δυσφορία των δημαγωγών απέναντι στις επιτυχίες των ελληνικών υπηρεσιών (της Αρχής κατά του Ξεπλύματος Χρήματος και του ελληνικού FBI), επειδή για πρώτη φορά αποκαλύπτουν τη διαρπαγή των κοινοτικών κονδυλίων και εξαρθρώνουν εγκληματικές συμμορίες στην επιχειρηματική δραστηριότητα. Και τις επιτυχίες της πολιτείας στην αποκάλυψη και καταπολέμηση της διαφθοράς οι δημαγωγοί τις καταγγέλλουν ως «απόδειξη της διαφθοράς»!

Πάντως, δεν ζήτησαν να τεθεί εκτός νόμου το ανθρώπινο «έμφυτο κακό».

Ούτε καν το ελληνικό FBI.

Ο Κώστας Κούρκουλος είναι δικηγόρος