Δεξαμενές και καταλύτες

Το χρονοδιάγραμμα δεν επιτρέπει πλέον πολλές εναλλακτικές και η κλεψύδρα για όλους αδειάζει. Η κυβέρνηση έχει μπροστά της τρεις ή δέκα μήνες για να διαμορφώσει το δικό της σκηνικό και μετά – όπως το διατυπώνουν από κάθε πλευρά του πολιτικού άξονα – να μιλήσει ο λαός. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Και το πλεονέκτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι αποκλειστικά εκείνος θα αποφασίσει ποιον από τους δύο δρόμους θα ακολουθήσει η κυβέρνηση και μαζί της όλο το πολιτικό σύστημα – που εξακολουθεί να παραμένει σε φάση ρευστότητας. Εως το τέλος Αυγούστου οι αποφάσεις θα έχουν ληφθεί και το μόνο ζητούμενο που θα απομένει είναι πόσοι θα φτάσουν στην κάλπη. Είναι κι αυτό ένα κριτήριο που συνυπολογίζουν στο Μέγαρο Μαξίμου.

Στην αριστερή πλευρά η ανατροπή δείχνει ριζική. Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις νέες δημοσκοπήσεις, βάζει ημερομηνία λήξης σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά – σε σημείο που οι περισσότεροι να αμφιβάλλουν εάν τα δύο κόμματα θα συμμετάσχουν στις εκλογές, τουλάχιστον με τη σημερινή μορφή τους. Για τα στελέχη τους, οι μήνες που ακολουθούν συνοδεύονται από στοιχήματα προσωπικής πολιτικής επιβίωσης – και μια πρόσκληση από τον Τσίπρα κάθε άλλο παρά δεδομένη θεωρείται. Οπως το διατύπωσε και ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο «Μακιαβέλι» Τσίπρας «θα τους καθαρίσει όλους σαν αβγά». Με τη δική του αριθμητική, «τα τρία τέταρτα από αυτούς δεν πρόκειται να τα πάρει μαζί του. Τέσσερις – πέντε θα πάρει το πολύ.

Γιατί αν πάρει πολλούς, το σχήμα θα γίνει ξανά ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ και θα ξαναπατώσει… Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολιτικά μελλοθάνατοι, γιατί δεν μπορούν να μπουν στη Βουλή χωρίς τον Τσίπρα. Το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι…». Το πρόβλημα για τους παροικούντες στην αριστερή όχθη είναι ότι τις ίδιες αριθμητικές πράξεις κάνουν πολλοί, πέραν του Γεωργιάδη. Ο υπουργός Υγείας τροφοδοτεί τις δικές τους ανησυχίες, επιδιώκοντας μια πρόγνωση από την πλευρά του για τον μελλοντικό πολιτικό και κοινοβουλευτικό χάρτη.

Υπό αυτές στις συνθήκες, ένα δεύτερο ζητούμενο για τη μετεκλογική σκηνή έχει να κάνει με τη μάχη του Κέντρου και τις αντοχές της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης σχεδόν αναγκαστικά θα επιδιώξουν να εμφανιστούν ως γνήσιοι εκφραστές των κεντρώων και να στεγανοποιήσουν τις δεξαμενές τους, καθώς προεξοφλείται ότι το δίπολο Δεξιά – Αριστερά δεν θα αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για το νέο ισοζύγιο εξουσίας.

Στη Χαριλάου Τρικούπη αντιλαμβάνονται ότι η πίεση έρχεται από δύο κατευθύνσεις, καθώς το ΠΑΣΟΚ πρέπει να διατηρήσει μια δυναμική και στο κεντροαριστερό ακροατήριο. Αλλά, ξαφνικά, πολλοί διαπιστώνουν ότι ο καταλύτης των εκλογών μπορεί να προκύψει μέσα από τις διεργασίες στη δεξιά πλευρά του χάρτη. Ενα κόμμα από τον Αντώνη Σαμαρά με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, ακόμη κι αν ο πήχης βρεθεί χαμηλότερα από τις προσδοκίες του πρώην πρωθυπουργού, θα μπορούσε να αποδειχθεί ο μεγάλος ρυθμιστής της επόμενης ημέρας –ψαλιδίζοντας και τις κυβερνητικές φιλοδοξίες.

Ενα κόμμα Σαμαρά, όπως αναγνωρίζουν και στο κυβερνητικό επιτελείο, θα ανοίξει πληγές στη ΝΔ, αυξάνοντας τις διαρροές από τις γαλάζιες δεξαμενές και προβάλλοντας ως επιλογή για δυσαρεστημένους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος – πρωτίστως τους καραμανλικούς – που θα επέλεγαν την ημέρα της κάλπης τον καναπέ τους. Ακόμη περισσότερο, το ποσοστό ενός κόμματος Σαμαρά θα μπορούσε να αποδειχθεί κρίσιμο για την προοπτική μιας διαδοχικής εκλογικής αναμέτρησης, αλλά να κρίνει ακόμη και τον επικεφαλής της επόμενης κυβέρνησης.

Οι δύο δρόμοι που έχει μπροστά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης για το βάθος του εκλογικού ορίζοντα είναι προφανές ότι δεν αποσυνδέονται από τις κινήσεις Σαμαρά. Αλλά παραμένει ανοικτό για το Μαξίμου ποια τακτική θα ακολουθήσει η ΝΔ απέναντί του, εφόσον το νέο κόμμα αποκτήσει σάρκα και οστά. Η γραμμή της μετωπικής σύγκρουσης με τον «προδότη» και «ακροδεξιό» φαίνεται να προκρίνεται, αλλά υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν ότι αυτή η πολεμική μπορεί να ενισχύσει αντί να περιορίσει τον πρώην πρωθυπουργό. Ιδίως εάν δεν εκπέμψουν το ίδιο σήμα και οι καραμανλικοί. Ο Γεωργιάδης ανήκει στη δεύτερη ομάδα.