Άμυνα στην τρέλα

Ο κόσμος ανησυχεί για το φάσμα της πολιτικής αστάθειας, που προβάλλει στον ορίζοντα. Οχι όλοι, βέβαια, κι ας είναι ο ορίζοντας κοινός για όλους. Ανησυχούν όμως όσοι έχουν τη δυνατότητα ή τα χρόνια, ώστε να αντιλαμβάνονται την αξία της πολιτικής σταθερότητας και της εύρυθμης λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, την αξία του άυλου αγαθού που το έλεγαν παλαιότερα «ομαλός πολιτικός βίος».

Όσοι ανήκουν στην κατηγορία αυτή ανησυχούν, είναι το 55% (αν δεν κάνω λάθος) που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις

να δηλώνει ότι θέλει κυβέρνηση από τις εκλογές και όχι ακυβερνησία. Ολοι αυτοί, σημειωτέον, δεν είναι ψηφοφόροι της κυβέρνησης. Πολλοί από αυτούς, ενδεχομένως οι περισσότεροι, μπορεί να υπήρξαν στο παρελθόν. Τώρα πάντως δεν είναι – ειδάλλως, οι μετρήσεις θα κατέγραφαν τη ΝΔ να προηγείται με τουλάχιστον 50% στην προτίμηση ψήφου.

Με βάση αυτά, λοιπόν, απορώ γιατί η κυβέρνηση δεν εξετάζει την άνοδο του ορίου για την είσοδο στη Βουλή από το 3%, όπου είναι σήμερα. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το όριο είναι στο 4%, ακόμη και στο 5%.

Γιατί όχι εμείς; Είναι μια μορφή άμυνας απέναντι στα ψώνια και τους ψυχοπαθείς που μαστίζουν τον κοινοβουλευτικό βίο, σε τελευταία ανάλυση. Επιπλέον, αν νομοθετηθεί τώρα, θα εφαρμοσθεί στις μεθεπόμενες εκλογές και, συνεπώς, δεν τίθεται θέμα αιφνιδιασμού. Αντιθέτως, προφυλάσσεται το δημοκρατικό πολίτευμα από ένα αδιέξοδο.

Υποθέτω ότι η κυβέρνηση φοβάται τις θυελλώδεις αντιδράσεις που θα προκληθούν από τα πιο μικρά και κατά κανόνα πιο θορυβώδη κόμματα. Και λοιπόν; Ας δυσαρεστηθούν, αρκετά τους έκανε το χατίρι η Δημοκρατία. Περισσότερο θα πρέπει να ενδιαφέρει την κυβέρνηση πώς θα απευθυνθεί στο 50% και κάτι παραπάνω, που θέλουν σταθερότητα, δηλαδή εκλογές που θα βγάζουν κυβερνήσεις.

Ξανά στο σανίδι

Επιτέλους, ξανά μαζί μας! Οχι σε μιούζικαλ, όπως είχα ελπίσει – δεν υπάρχουν πληροφορίες για συνεργασία με τον Νικόλα Φαραντούρη. Σημασία έχει ότι ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, ο Μεγάλος Πελέ του θεάτρου και της φιλοσοφίας, ο Τεό Λε Μανιφίκ, όπως τον γνωρίζουν στις σκηνές του εξωτερικού, επιστρέφει στο θεατρικό σανίδι!

Για να είμαι ακριβής, επέστρεψε, αλλά εγώ δεν το πήρα χαμπάρι. Ετσι, χάσαμε τις πρώτες παραστάσεις, που ήταν το περασμένο Σαββατοκύριακο, προλαβαίνουμε όμως να δώσουμε το βροντερό «παρών» σε τρεις ακόμη παραστάσεις του Μεγάλου Πελέ, στις 9, 10 και 11 Οκτωβρίου, στο θέατρο «Μπέλλος» στην Πλάκα.

Το έργο που ερμηνεύει λέγεται «Απολογία Σωκράτους», αγνώστου συγγραφέα. Οπως εξηγεί ο Μέγας Πελέ, πρόκειται για «την τελευταία δημόσια παράσταση του Σωκράτη […] Είναι η προσωπική, ευάλωτη ενός ανθρώπου που κατηγορήθηκε επειδή ενοχλούσε όσους ασκούσαν την εξουσία». Ωστόσο, δεν αναφέρει τον συγγραφέα. Εικάζω, ως εκ τούτου, ότι κατά πάσα πιθανότητα ο συγγραφέας δεν πρέπει να είναι ο Πλάτων.

Τον ανταγωνίζεται

Τελικά, αυτός είναι αντάξιος του Καραμήτρου σε θράσος και αγένεια ή, εν πάση περιπτώσει, τον ανταγωνίζεται για την πρωτιά με αξιώσεις. Ο λόγος για τον δήμαρχο Αθηναίων, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα πετάχτηκε αυτοπροσώπως μέχρι τη Μαδρίτη, για να απονείμει στον ισπανό πρωθυπουργό ένα μετάλλιο. (Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί αν δεν πήγαινε ο ίδιος, ο Σάντσεθ δεν υπήρχε περίπτωση να έλθει.)

Αποκαλύφθηκε, όμως, ότι προτού απονείμει το βραβείο, ο κ. Δούκας πέρασε από το αντικυβερνητικό συλλαλητήριο για το στεγαστικό, προκειμένου να εκφράσει τη συμπαράστασή του στον αγώνα τους. Με άλλα λόγια, και με τους δύο ο κ. Δούκας. Και με τον πρωθυπουργό της Ισπανίας και με τους επικριτές του.

Το εντυπωσιακό, εν προκειμένω, είναι ότι με τη στάση αυτή ο κ. Δούκας ακυρώνει τόσο τον Σάντσεθ, που δέχεται το βραβείο, όσο και τον εαυτό του, που του προσφέρει το βραβείο. Είναι σαν να λέει στον βραβευθέντα ότι δεν αξίζει το βραβείο και στον εαυτό του ότι δεν το εννοεί, το κάνει για τις δημόσιες σχέσεις (και για το ευχάριστο ταξιδάκι στην Ισπανία, υποθέτω). Και όμως, είναι ο ίδιος που το αποκαλύπτει, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει καμία συναίσθηση της προσβολής, τόσο για τον Σάντσεθ όσο και για τον εαυτό του. Αν είχε φιλότιμο, δηλαδή αίσθηση της τιμής, θα έπρεπε να ντρέπεται…