Ανησυχίες

Πρώτα ανησύχησα. Διάβασα στον «Ριζοσπάστη» ότι ο Ρούμπιο, που έρχεται αύριο, «είναι ανεπιθύμητος» στην Αθήνα.

Ποιος το λέει; Το λένε οι «Κομματικές Οργανώσεις Αττικής του ΚΚΕ» (1/10).

Δηλαδή οι άλλες οργανώσεις εκτός Αττικής τι λένε; Καλώς να μας έλθει; Τι σόι κομμουνιστές είναι αυτοί;

Κι αν δεν τον θέλουν οι κομματικές οργανώσεις στην Αττική πού να τον πάμε τον υπουργό; Στη Μύκονο; Τέτοια εποχή είναι χάλια.

Την επομένη όμως ηρέμησα. Πάλι ο «Ριζοσπάστης» ενημέρωσε πως δεν είναι μόνο η Αττική, διότι

«σε όλη τη χώρα απλώνεται το μήνυμα ανεπιθύμητος ο Ρούμπιο» (2/10).

Πάλι καλά. Το σκέφτεστε να μη θέλει τον Ρούμπιο η Αττική αλλά να τον ψάχνει η Αιτωλοακαρνανία;

Τι να κάνει κι ο άνθρωπος; Να καταφύγει στο Καρπενήσι; Ή να κάνει ουρά στα διόδια;

Αν δεν τον θέλει όμως «όλη η χώρα» είναι άλλο πράγμα. Δεν θα είναι εύκολο να βγει από το αεροδρόμιο, δεν θα βρίσκει ταξί και θα μείνει αναγκαστικά στο ντιούτι-φρι.

Υπάρχουν βεβαίως μερικά κενά στην υποδοχή του αμερικανού ΥΠΕΞ.

Ενημερώθηκε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι τουλάχιστον οι οργανώσεις Αττικής του ΚΚΕ δεν θέλουν να δουν τον υπουργό στα μάτια τους; Και πώς αντέδρασε;

Ομολογώ ότι δεν το γνωρίζω. Δεν ξέρω καν αν το γνωρίζουν στην Ουάσιγκτον.

Διότι κατά τα άλλα τι μας έκαναν οι άνθρωποι και δεν θέλουμε τον υπουργό τους; Προφανώς το ΚΚΕ τραβάει ζόρι με τους Αμερικανούς από το 1947 που δεν άφησαν τη χώρα στα χέρια του Ζαχαριάδη.

Καμία αντίρρηση.

Αλλά από τότε έχουν περάσει σχεδόν ογδόντα χρόνια, η ίδια η «πατρίδα των Σοβιέτ» φούνταρε, ενώ ακόμη κι οι Ρώσοι ξεπέρασαν το κάζο.

Ασε που δεν θα είναι και εύκολο να  κλειδώσουμε τον υπουργό στο ντιούτι-φρι.

Γενικότερα, πάντως, επικρατεί η εντύπωση πως όλος ο πλανήτης νοιάζεται για τη γνώμη μας.

Και δικαίως νοιάζεται. Οι ενήμεροι συμπατριώτες μας ξέρουν όλα τα κόλπα για τα πάντα. Από το Ορμούζ έως τη Γάζα και από τον Ζελένσκι έως τον Μαζωνάκη.

Ευλόγως, λοιπόν, πήραν ανάποδες όταν άκουσαν ότι δίνουμε στη Βουλγαρία τα οστά του τσάρου Σαμουήλ που βρέθηκαν στη Φλώρινα.

Δεν ξέρω πόσοι είχαν ξανακούσει τον τσάρο της καρδιάς τους, αλλά είναι σίγουρα μια εθνική οπισθοχώρηση που έβγαλε πάλι τον Σαμαρά από τα ρούχα του και άλλαξε ο καιρός.

Πού πάτε λοιπόν; Καλά χωρίς το καλώδιο για την Κύπρο. Αλλά και χωρίς τα οστά του τσάρου;

Τι να σου πει μετά κι ο Ρούμπιο!

Keywords
Τυχαία Θέματα