Αγάπησα έναν λαγοκέφαλο

Αλήθεια είναι. Τον αγάπησα τον λαγοκέφαλο. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα, τον αγάπησα. Θες ο πανικός που έσπειρε; Θες οι χειλάρες του που μόνο ετοιμότητα και πολεμoχαρή διάθεση προμηνύουν; Θες τα βίντεο που τον έδειχναν να ροκανίζει με το πελώριο δόντι του τενεκεδάκια αναψυκτικών από βωξίτη, θυμίζοντας τη φράση με τη μύγα που θα φάει σίδερο και το κουνούπι που θα φάει ατσάλι; Πώς

να μην τον αγαπήσεις;

Η υποδοχή που του επεφύλαξε το κοινό; Απαράμιλλη. Μόνο από την «Οδύσσεια» του Νόλαν εκτοπίστηκε από τις πρώτες θέσεις στη δημοφιλία αυτό το εξωτικό ψάρι που λυμαίνεται τις ελληνικές θάλασσες και σπέρνει τον τρόμο στους εν Ελλάδι λουομένους.

Η στιγμή, όμως, που αποφάσισα ότι λατρεύω αυτό το ξενικό ψάρι (από ινδικό ωκεανό έμαθα πως προέρχεται), ήταν όταν επικηρύχθηκε από το (επιτελικό – που όλα τα ξέρει, όλα τα επισυνδέει και λύσεις για όλα κατέχει) κράτος. Οταν το κράτος μας ανακοίνωσε ότι επικηρύχθηκε η μοχθηρή ψαρούκλα για 5,33 ευρώ το κιλό ως αμοιβή για τους επαγγελματίες αλιείς. Εμ, να έρχεσαι από το εξωτερικό, να κάνεις κατάληψη, να παίζεις σε όλα τα δελτία ειδήσεων λες και είσαι τρομοκράτης, να είσαι πρώτο θέμα παντού και να σε επικηρύσσουν κιόλας; Αφταστο (για ψάρι).

Σκέφτηκα βέβαια ότι μπορεί να δούμε άλλα έργα και επαγγελματίες αλιείς, να αρχίσουν να εκτρέφουν λαγοκέφαλους και να τους πηγαίνουν στα αστυνομικά τμήματα (ή όπου τους πάνε) και να εισπράττουν τα 5,33 ευρώ το κιλό, αλλά οι λαγοκέφαλοι να είναι εκτροφής και όχι ελευθέρας βοσκής και να έχουμε άλλα σκάνδαλα μετά. Οπως γινόταν στην Ινδία, επί Βρετανικής Αυτοκρατορίας, που για να μειωθούν οι κόμπρες θεσπίστηκε – καλή ώρα – οικονομικό πριμ για το κυνήγι τους και οι Ινδοί άρχισαν να τις εκτρέφουν για να βγάλουν κατιτίς παραπάνω. Αυτό στην Οικονομική Ανάλυση του Δικαίου έκτοτε το λένε «cobra effect». Ή ας πούμε να γεμίσουν τη σακούλα οι ψαράδες με σαρδέλες – που όπως έλεγε η γιαγιά μου: ούτε οι γάτες δεν τις τρώνε – και να βάζουν και λαγοκέφαλους από πάνω για να ανέβει η τιμή στο ζύγι. Σατανικό; Αρχαίο κόλπο. Το κάνανε – λέγεται – οι Κορίνθιοι έμποροι στην αρχαιότητα: πηγαίνοντας στη Μασσαλία γέμιζαν τα πιθάρια με φθηνά αποξηραμένα σύκα και έβαζαν από πάνω σταφίδα ξεγελώντας τους Γαλάτες. Σήμερα στη Γαλλία έχουν, λόγω αυτού, τη φράση «mi figue mi raisin» δηλαδή μισό σύκο, μισό σταφύλι για κάτι που είναι μισό αληθές, μισό απατηλό. Αυτά, που λέτε. Τον αγάπησα τον λαγοκέφαλο.

Keywords