Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ

Οι ομοιότητες μεταξύ τους είναι προφανείς. Είναι κι οι δύο νέοι, προοδευτικοί και μουσουλμάνοι. Εκαναν προεκλογικές καμπάνιες εστιασμένες στις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων και παρότι εκατομμύρια δολάρια έπεσαν ενάντια στις υποψηφιότητές τους, κατόρθωσαν να ενισχύσουν την αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος με τις νίκες τους. Κι όμως, σύμφωνα με τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, είναι άδικο να αποκαλεί κανείς τον Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ «μίνι Μαμντάνι». Γιατί, όπως είπε, «μπορεί να σηκώσει πολύ περισσότερα» απ’ ό,τι ο ίδιος. Είναι, εξήγησε, ο τύπος του πολιτικού που έχει τα

Μια επικράτησή του θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια των Δημοκρατικών να ανακτήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας. Η μάχη των προκριματικών τους εκεί ήταν ακριβή, ανταγωνιστική, γεμάτη πικρές αντιπαραθέσεις – και, για όλα αυτά, ενδεικτική του πόσο βαθύς είναι ο διχασμός τους. Αυτός άρεσε στους νέους, στους φιλελεύθερους με πανεπιστημιακή εκπαίδευση, σε «πλούσιες» κομητείες, αλλά και όπου υπάρχουν αραβικές κοινότητες. Η εσωκομματική του αντίπαλος τα πήγε καλά σε περιοχές με Αφροαμερικανούς και ψηφοφόρους της εργατικής τάξης. Την πέρασε 25 μονάδες σε όσους έφτασαν στα εκλογικά τμήματα για να ρίξουν την ψήφο τους.

Ωστόσο, συνολικά η ψαλίδα ανάμεσά τους ήταν 0,95%. Γεννήθηκε σε ένα προάστιο του Ντιτρόιτ από αιγύπτιους μετανάστες. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Εκανε διδακτορικό στην Οξφόρδη με υποτροφία κι έπειτα πήρε πτυχίο Ιατρικής από το Κολούμπια, όπου δίδαξε ως αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα επιδημιολογίας για ένα χρόνο.

Αφού το Ντιτρόιτ κήρυξε πτώχευση, προσελήφθη για να διευθύνει, και να ξαναχτίσει, τη δημόσια υπηρεσία Υγείας της πόλης. Ηταν μόλις 30 ετών τότε. Το 2018 κατέβηκε για κυβερνήτης του Μίσιγκαν – και πάλι με μια ανοιχτά κεντροαριστερή ατζέντα. Βγήκε δεύτερος (από τους τρεις) στις προκριματικές του κόμματός του, συγκεντρώνοντας 342.179 σταυρούς. Δεν είναι μέλος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής. Εχει αυτοσυστηθεί ως καπιταλιστής που ξέρει τι είναι ο καπιταλισμός και θέλει να δουλεύει καλύτερα. Ελπίζει να έχει τη στήριξη του Ομπάμα – με τον οποίο μίλησε στο τηλέφωνο μόλις εξασφάλισε το χρίσμα – επειδή «μερικές φορές πραγματικά χρειάζεται να συναντάς τους ήρωές σου», όπως ανέφερε.

Αν εκλεγεί τον Νοέμβριο, θα γίνει ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής των ΗΠΑ. Ρεπουμπλικανοί κάθε βαθμίδας τον καδράρουν σαν «κομμουνιστή» και «αντιαμερικανό», προσδοκώντας έτσι να συσπειρώσουν τη βάση τους απέναντί του. Το FOX News έχει ήδη φροντίσει να πληροφορήσει τους τηλεθεατές πως o 41χρονος τάσσεται υπέρ της υψηλότερης φορολογίας (που φυσικά θα καταστρέψει την οικονομία, όπως κραυγάζουν από το Μεγάλο Παλιό Κόμμα σε κάθε ευκαιρία) προκειμένου να χρηματοδοτήσει το Medicare for all. O Βανς τον χαρακτήρισε «τρελό», αφού πρώτα εκείνος τον είχε αποκαλέσει «το αγόρι του Πίτερ Tιλ», του δισεκατομμυριούχου συνιδρυτή του PayPal. Ο πλανητάρχης επαναλαμβάνει μονότονα το πλήρες όνομά του, Αμπντουλραχμάν Μοχάμεντ Ελ-Σαγέντ – μάλλον επειδή θεωρεί ότι ακούγεται εξτρεμιστικό. Κι όχι μόνο.

Πόσταρε μια φωτογραφία του με τη Μελάνια δίπλα σε μια εκείνου και της συζύγου του με μαντίλα, βάζοντας λεζάντα «δύο πολύ διαφορετικές Αμερικές». Πάντως, ο πρόεδρος τού έδωσε έτσι την τέλεια πάσα για να πει στο CNN πως έχει δίκιο και να αναρωτηθεί: «τώρα ζείτε στο όραμα του Ντόναλντ Τραμπ. Μπορείτε να πληρώσετε τη βενζίνη σας;

Μπορείτε να πληρώσετε τα τρόφιμά σας;». Η εκστρατεία που έκανε κατά της επιρροής των μεγάλων δωρητών στην αμερικανική πολιτική και των φιλοϊσραηλινών οργανώσεων ενίσχυσε την καχυποψία ορισμένων εκλογικών ακροατηρίων κι ενόχλησε. Μέχρι κι η Στίβενς, η κεντρώα ανθυποψήφιά του, τον κατηγόρησε ότι χρησιμοποιεί τους Αμερικανοεβραίους σαν αποδιοπομπαίους τράγους. Μοιάζει ο ιδανικός μπαμπούλας για το τραμπικό κόμμα. Ταυτόχρονα, τρομάζει, ή έστω δεν γοητεύει, και αρκετούς ψηφοφόρους των Δημοκρατικών.

Για παράδειγμα, ένα από τα μεγάλα του στοιχήματα είναι να πείσει τους Αφροαμερικανούς. Αυτοί, σημειώνουν πολιτικοί αναλυτές, σε μέρη όπως το Ντιτρόιτ εκλαμβάνουν τις επιθέσεις που εξαπολύει στο κομματικό κατεστημένο σαν εχθρικές προς τους μαύρους ηγέτες κινήσεις. O ίδιος, σύμφωνα με το περιοδικό New Yorker, πιστεύει πως μια επιθετική, μαχητική κι ενίοτε διχαστική προσέγγιση θα δουλέψει σε μια «μωβ» (επειδή βάφεται πότε μπλε και πότε κόκκινη) πολιτεία. «Αν το τέλεια μη προσβλητικό ήταν αυτό που κερδίζει στο Μίσιγκαν, ο Τραμπ δεν θα το κέρδιζε ποτέ», έχει αποφανθεί. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει τρεις μήνες να ενωθεί και να τον βοηθήσει να αποδείξει τη θεωρία του.