Το διακύβευμα της Θεσσαλονίκης

Αντιμέτωπος με τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που επιθυμεί πολιτική αλλαγή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προετοιμάζει τις εξαγγελίες της ΔΕΘ, ελπίζοντας προφανώς ότι θα τον βοηθήσουν να μειώσει την απόσταση που τον χωρίζει από μια νέα αυτοδυναμία.

Εχει, ωστόσο, τουλάχιστον τρεις λόγους να αμφιβάλλει για τη βασιμότητα των ελπίδων του.

Ο πρώτος έγκειται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει προηγούμενο κατά το οποίο οι εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης

Ο δεύτερος προέκυψε από την κακή χρήση της αυτοδυναμίας που έγινε στη δεύτερη κυρίως τετραετία.

Ο τρίτος, τέλος, είναι ότι το ίδιο του το κόμμα ξέρει πλέον πόσο η αυτοδυναμία το έβλαψε,  κάνοντας κακό ταυτόχρονα τόσο στο κράτος δικαίου όσο και στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς.

Οσοι έκαναν το λάθος να θεωρήσουν ότι οι κατά καιρούς εκτροπές δεν θα είχαν μεγάλη σημασία, ας ανατρέξουν στις δημοσκοπήσεις καθώς και στις καυστικές εκθέσεις των διεθνών οργανισμών για να αντιληφθούν τι, πέραν της ακρίβειας και της απομείωσης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών, συνετέλεσε  στη συρρίκνωση της εκλογικής βάσης της ΝΔ και στην πτώση των ποσοστών της σε σύγκριση με τις τελευταίες εκλογές.

Ο Πρωθυπουργός θα προσπαθήσει ασφαλώς να κάνει στη Θεσσαλονίκη damage control, επιλέγοντας τις κοινωνικές ομάδες προς τις οποίες θα δείξει μεγαλύτερη γενναιοδωρία.

Θα δυσκολευτεί, όμως, να βρει δημοσιονομικό χώρο, αρκετό να χωρέσει παροχές προς ελεύθερους επαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίους επιχειρηματίες, που αισθάνονται ότι βρέθηκαν στην «απέξω» της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης.

Οι νεότεροι, άλλωστε, δεν είδαν να αλλάζουν πολλά πράγματα στο πελατειακό σύστημα της χώρας, ούτε στο παιδικό δωμάτιο στο οποίο φιλοξενούνται ακόμα, ούτε στην  πεποίθησή τους ότι προώρισται να ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους.

Εξίσου δύσκολο θα είναι να αλλάξουν γνώμη για το επιτελικό κράτος οι πυρόπληκτοι της Αττικοβοιωτίας που υπήρξαν τα πιο πρόσφατα θύματά του.

Οσο ικανοποιητικές και γρήγορες αν είναι οι αποζημιώσεις που θα λάβουν, το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής και της υποβάθμισης των πληγεισών περιοχών αναιρεί από μόνο του το κυβερνητικό αφήγημα περί ανάπτυξης που προβάλλεται ως το κατεξοχήν συστατικό στοιχείο της κυριαρχίας του κυβερνώντος κόμματος.

Είναι σίγουρο ότι το τελευταίο θα επιχειρήσει να ξορκίσει το ανεπανόρθωτο κακό, επικαλούμενο την πλανητική κλιματική αλλαγή. Πλην όμως, η αλλαγή αυτή ήταν ήδη σε εξέλιξη όταν ο αντιπολιτευόμενος τότε αρχηγός του έλεγε, υπό την επήρεια του άγους του Ματιού, ότι «θα ήμασταν ασυγχώρητοι αν δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε αυτά που μετά βεβαιότητας ξέρουμε ότι θα γίνουν».

Παραταύτα, ως Πρωθυπουργός, ουδέποτε επέδειξε την επιβαλλόμενη αυστηρότητα για να αξιολογήσει τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του. Ούτε καν όταν, με αφορμή το δυστύχημα των Τεμπών, αναγκάστηκε να παραδεχτεί την αποτυχία του ως προς τον περιορισμό των περιώνυμων διαχρονικών παθογενειών του κράτους.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα δεν κατέβαλε ιδιαίτερα υψηλό πολιτικό   κόστος. Ούτε για την αθέτηση των προεκλογικών δεσμεύσεών του, ούτε για τη συνακόλουθη υποστολή των μεταρρυθμιστικών του σημαιών.

Τώρα, όμως, κάτι ουσιώδες φαίνεται να αλλάζει. Οχι μόνον επειδή κλείνει στο τέλος του μήνα η στρόφιγγα του Ταμείου Ανάκαμψης. Ούτε επειδή σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο ο ορίζοντας της διεθνούς οικονομίας.

Αλλά κυρίως επειδή η συνεχιζόμενη δημοσκοπική άνοδος του κόμματος Τσίπρα, η προεξοφλούμενη εμφάνιση του κόμματος Σαμαρά στον διευρυνόμενο μετά την αποδυνάμωση του κόμματος Καρυστιανού ζωτικό χώρο της νέας Δεξιάς και η διαφαινόμενη επαναφορά του εκλογικού εκκρεμούς στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του διπολισμού μειώνουν δραστικά τη διασπορά των ψήφων διαμαρτυρίας και τη δυναμική της ΝΔ.

Εκτός εάν, πράγμα απίθανο, η αρνητική ψήφος απορροφηθεί εξ ολοκλήρου από την αποχή. Εξέλιξη που θα απόσβενε μεν τους κραδασμούς της αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων, ευνοώντας τη ΝΔ. Αλλά θα ήταν άκρως προβληματική έως επικίνδυνη για τη Δημοκρατία.