Όταν ο μπαμπάκας γίνεται… πλήρης ημερών!

Ήξερα ότι θα τη ζήσω αυτή τη στιγμή. Τα τελευταία χρόνια πιο συχνά πήγαινε ο μπαμπάς (τη λέξη πατέρας δεν θα την ακούσετε από μένα) στο νοσοκομείο παρά στο σούπερ μάρκετ ή στην τράπεζα.

Ωστόσο, όσο και να το περιμένεις, πάντα θα είσαι απροετοίμαστος όταν συμβεί. Έτσι και συνέβη σε μένα, με τον μπαμπά να πεθαίνει πολύ μεγάλος, σχεδόν στα 90 του!

Δεν ήθελα να γράψω κάτι για τον μπαμπάκα μου, ποτέ δεν μου άρεσε να προβάλω ή να εξιστορώ την προσωπική μου ζωή. Ποιον ενδιαφέρει άλλωστε; Αλλά

Έχω γράψει εκατοντάδες άρθρα για πρωταγωνιστές της μίας ημέρας, για άσχετους, για απατεώνες, για πρόσωπα που δεν γνώριζα, για τυχαίους και δεν θα γράψω για τον μπαμπά μου; Αυτή η σκέψη με βασάνιζε συνέχεια και, τελικά, υπέκυψα…

Τι θα μπορούσε, όμως, να πει ένα παιδί για τον μπαμπά του; Είναι δυνατόν να είναι αντικειμενικό και να εξιστορήσει μία ανθρώπινη ζωή χωρίς να γράψει ύμνους για τον άνθρωπο που τον μεγάλωσε;

Άλλο είναι τελικά το πρόβλημα μου. Ότι η εικόνα των 2-3 τελευταίων ετών, η εικόνα της πτώσης, της άνοιας, της αρρώστιας, της αδυναμίας τείνει να επισκιάσει τουλάχιστον 80 σημαντικά χρόνια.

Κι όταν λέω, σημαντικά χρόνια δεν αναφέρομαι στην επαγγελματική του πορεία. Αν ήταν καλός ή κακός δημοσιογράφος μπορούν να το κρίνουν άλλοι, δεν θα το κάνω εγώ.

Εγώ μπορώ να μιλήσω για το πώς ήταν σαν πατέρας, αλλά και πως τον έβλεπα στην κοινωνική του ζωή, πως ήταν σαν άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Αυτό, λοιπόν, που θα ξεχωρίσω –επειδή για αυτό νιώθω υπερήφανος – είναι ότι ο μπαμπάς μου ήταν ωραίος τύπος!

Τι σημαίνει ωραίος τύπος και γιατί είναι σημαντικό να είσαι ωραίος τύπος; Την απάντηση μπορούν να τη δώσουν όσοι τον έζησαν. Ήταν πάντα πρώτος στους φίλους, στην παρέα, παραμερίζοντας κάποιες φορές ακόμα και την οικογένειά του!

Δεν θα έλεγε ποτέ όχι σε ένα ποτήρι κρασί, ένα ουζάκι το μεσημέρι, ένα ουϊσκάκι το βράδυ. Πάντα επιζητούσε την ανθρώπινη παρουσία, τους φίλους, την πλάκα. Όσοι ήταν κοντά του, περνούσαν ωραία, είχε κάτι καλό να πει, κάτι ενδιαφέρον, δεν ήταν ποτέ αδιάφορος.

Διευθυντής ειδήσεων στην ΕΡΤ, αντί να τον τρέμουν, όλοι και όλες τον αγαπούσαν. Είχε φτάσει στο σημείο να είναι ο προσωπικός τους γιατρός, φέρνοντας φάρμακα και δίνοντας συμβουλές σε όλο το προσωπικό! Σε σημείο μάλιστα που μέσα στη λήθη των χρόνων, κάποιες να πιστεύουν ότι είχε σπουδάσει και ιατρική!

Ήταν και πειραχτήρι! Πάντα τσιγκλούσε τους ανθρώπους που ήταν κοντά του, δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω, κάτι που έχω πάρει κι εγώ. Ακόμα και στα τελευταία του, πείραζε τις εγγονές του, τη Ζετούλα και το Εβελινάκι, αποκαλώντας τη μαμά μου, τη γυναίκα του, Περιστέρα, με τις κόρες μου να ξεκαρδίζονται στα λόγια. Ίσως να ήταν αυτό και το μοναδικό που θα θυμούνται από τον παππού Αρίστο…

Ο ωραίος αυτός τύπος, είχε και κάποια άλλα… καλά, που καλώς ή κακώς το DNA τα μετέφερε και σε μένα. Πάντα υπερήφανος, δεν ζητούσε τίποτα, ούτε και για τα παιδιά του! Με εξαίρεση την πρώτη φορά, ποτέ δεν αναμίχθηκε ξανά στην δημοσιογραφική μου πορεία, αν και θα μπορούσε και να ζητήσει πράγματα και να επηρεάσει καταστάσεις!

Δεν μπερδευόταν στη ζωή μου, δεν σχολίαζε τις επιλογές μου, τα δεχόταν όλα με μια σιγουριά που μπορεί να ξένιζε εκ πρώτης όψης, αλλά είχε μία κρυμμένη σοφία από πίσω. Ακόμα και τις στιγμές που ξεπέρασα με το παραπάνω τα όρια – έχοντας για παράδειγμα τρακάρει το αυτοκίνητό του τρεις φορές, σε λιγότερο από ένα χρόνο – δεν το έκανε και τεράστιο θέμα και μου το ξαναέδινε! Μετά από κάποιες κατσάδες, βέβαια…

Δεν ήταν ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου. Μάλλον εγώ είμαι καλύτερος μπαμπάς με τις κόρες μου, από ότι ήταν αυτός με τους γιους του. Άλλες εποχές εξάλλου… Αλλά, τι σημασία έχει! Ήταν ο μπαμπάκας μου… Και πάντα θα είναι ο μπαμπάκας μου…