Ιράκ: 10 χρόνια μετά

Ο βομβαρδισμός της Βαγδάτης πριν από δέκα χρόνια σηματοδότησε την αρχή ενός ακόμα παράλογου αμερικανικού πολέμου, ο οποίος έγινε για λόγους που αποδείχθηκε ότι δεν υπάρχουν και καθοδηγήθηκε από άμυαλους, διαταραγμένους και χειραγωγημένους, σχολιάζει ο γνωστός δημοσιογράφος Seymour M. Hersh, στο New Yorker.

Γνωρίζουμε την ιστορία. Μερικές εβδομάδες αφότου ο ιρακινός στρατός διαλύθηκε χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση, η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο γρήγορα.

Έως τα μέσα του 2004, με τις προεδρικές εκλογές να έχουν δρομολογηθεί, ήταν σαφές σε πολλούς ότι είχαμε εμπλακεί σε έναν ανταρτοπόλεμο που θα εξελισσόταν άσχημα και θα στοίχιζε τις ζωές χιλιάδων Αμερικανών, και πολύ περισσότερων Ιρακινών. Και όμως, ο Τζορτζ Μπους, ο άνθρωπος που μας έφερε εκεί, επανεκλέγη εκείνο τον Νοέμβριο.
Έτσι, το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τι συμβαίνει με το Σύνταγμά μας; Πώς θα μπορούσε μια μικρή ομάδα σκληροπυρηνικών συντηρητικών γύρω από τον Πρόεδρο Μπους, συμπεριλαμβανομένου του Ντικ Τσένι, του Ντόναλντ Ράμσφελντ και μερικών νεοσυντηρητικών, να μας ρίξει τόσο γρήγορα στον γκρεμό; Αυτό δεν αφορούσε μόνο έναν πόλεμο που έγινε για ψευδείς λόγους, αλλά και ένα σύστημα βασανιστηρίων και επ ‘αόριστον κράτησης που, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ήταν ενάντια στους νόμους και τις αξίες μας (και μόνο εν μέρει ελέγχεται από το Ανώτατο Δικαστήριο). Δεν αρκεί να τα ρίξουμε στο φόβο, το θυμό και τη σύγχυση που προκάλεσαν οι επιθέσεις της 9/11. Τι απέγινε στον Τύπο μας, που υποτίθεται είναι ανεξάρτητος και προσηλωμένος στην Πρώτη Τροπολογία και τις αξίες της υπόλοιπης Διακήρυξης των Δικαιωμάτων; Τι απέγινε η εποπτεία του Κογκρέσου -γελοία κατά τη διάρκεια του πολέμου και ακόμη πιο γελοίο σήμερα, καθώς η Αμερική βρίσκεται στο δωδέκατο έτος του παγκόσμιου πολέμου της εναντίον της τρομοκρατίας; Τόσο εύθραυστο είναι το σύνταγμά μας;
Το κυρίαρχο ερώτημα που σημάδεψε τα σκάνδαλα του Watergate και των Κόντρας στο Ιράν -τι γνώρισε ο πρόεδρος και πότε το έμαθε;- δεν χρειάζεται πλέον να τεθεί. Έχουμε έναν πρόεδρο, ο οποίος βρήκε έναν τρόπο, τον περασμένο Μάιο, για να αφήσει τον κόσμο-και, το σημαντικότερο, τους αμφιταλαντευόμενους ανεξάρτητους κατά τους μήνες πριν από τις περσινές εκλογές- να μάθει μέσω των New York Times, ότι συμμετείχε προσωπικά σε συζητήσεις σχετικά με το ποιος τρομοκράτης, πραγματικός ή ύποπτος, επρόκειτο να δολοφονηθεί. Οι Times ανέφεραν ότι ο Τζον Μπρέναν, ανώτερος σύμβουλος του προέδρου τότε και νυν διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, εξήγησε πως οι ύποπτοι πέρασαν από μια λίστα ελέγχου που περιελάμβανε «την αδυναμία σύλληψης, τη βεβαιότητα της βάσης πληροφοριών, την επικείμενη απειλή, και άλλα σχετικά». Η ερώτηση σχετικά με όλα αυτά που δεν έχει τεθεί ακόμα -στις συνεντεύξεις Τύπου του προέδρου ή κατά την ακρόαση για την έγκριση του Μπρέναν, είναι η εξής: Πόσοι ύποπτοι έχουν αφαιρεθεί από τη λίστα σας λόγω των αναξιόπιστων πληροφοριών ή του συμπεράσματος ότι η «επικείμενη» απειλή δεν ήταν πλέον τόσο επικείμενη; Η απάντηση, σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα, είναι ελάχιστοι -εάν υπάρχουν. Εν τω μεταξύ, δημιουργούμε όλο και περισσότερους τρομοκράτες με τις επιθέσει των drones και των Predator.

Ένα δεύτερο ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί είναι το εξής: Πόσοι από τους άνδρες και τις γυναίκες που παρακολουθούν τις συνεδριάσεις στην Αίθουσα Διαχείρισης Κρίσεων σχετικά με τις λίστες δολοφονίας έχουν συμμετάσχει στις προβολές βίντεο με υλικό από την κατάσταση μετά τις επιθέσεις predator και drone; Ένας συνταξιούχος ανώτερος αξιωματικός της υπηρεσίας πληροφοριών είπε ότι ορισμένοι από όσους τα έχουν παρακολουθήσει τα χαρακτήρισαν πικρόχολα «ταινίες snuff» (ταινίες που δείχνουν αδιακρίτως σκοτωμούς).
Για να τα καταφέρεις στην Ουάσιγκτον πρέπει να είσαι σκληρότερος από τον επόμενο. Και αλίμονο σε όσους εκφράζουν αμφιβολία. Σε άρθρο τους τον περασμένο Μάιο, οι Times ανέφεραν ότι ο απόστρατος Ντένις Μπλερ, πρώτος διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών επί Ομπάμα, ο οποίος αντικαταστάθηκε μετά από δεκαέξι μόλις μήνες, είπε ότι οι επιθέσεις drone και Predator συζητούνταν σα να ήταν «το μόνο παιχνίδι στην πόλη» -με έναν τρόπο που «μου θύμισε την απαρίθμηση πτωμάτων στο Βιετνάμ». Το Βιετνάμ, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Έχουμε πολλές επετείους να ξεχάσουμε.

http://www.newyorker.com/online/blogs/comment/2013/03/iraq-ten-years-later-what-about-the-constitution.html