Final Fantasy Resonance | Review

Οι αρχικοί τίτλοι της θρυλικής JRPG σειράς Final Fantasy διέφεραν αισθητά από τα πιο πρόσφατα δείγματα της σειράς που γνωρίζει το κοινό. Οι πρώτοι πέντε τίτλοι διαδραματίζονταν κυρίως σε μια μεσαιωνική εποχή, με τους κρυστάλλους να διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο στον κόσμο τους.

Οι κρύσταλλοι, χάρη στις δυνάμεις τους, επηρέαζαν τις πολιτικές ισορροπίες του κόσμου κάθε τίτλου. Η βασική φόρμουλα μπορεί, εκ πρώτης όψεως, να φαίνεται απλοϊκή σε κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί με το παρελθόν της σειράς. Ωστόσο, αυτό που κέρδισε τότε το ενδιαφέρον

Με αυτόν τον τρόπο, το Final Fantasy Brave Exvius, ή αλλιώς Final Fantasy Resonance, κέρδισε το ενδιαφέρον του κοινού που ασχολήθηκε με την αρχική mobile έκδοσή του. Κάτι τέτοιο είναι λογικό, θα πει κάποιος, αφού βασίζεται στην παραδοσιακή φόρμουλα που έχτισε τη θρυλική σειρά την οποία γνωρίζουμε σήμερα.

Το Final Fantasy Resonance δεν είναι ο πρώτος mobile τίτλος που μεταφέρει η Square Enix σε offline, «κανονική» μορφή παιχνιδιού. Πρόσφατο δείγμα είχαμε με το εξαιρετικό Octopath Traveler 0, το οποίο μας είχε εκπλήξει ευχάριστα. Σε αυτό το σημείο, καλό είναι να διευκρινιστεί πως το Final Fantasy Resonance δεν έχει σχέση με την ομάδα ανάπτυξης της σειράς Octopath.

Αυτό σημαίνει πως το Resonance δεν είναι ένας hardcore τίτλος-θηρίο 80 ωρών. Αντιθέτως, πρόκειται για έναν κλασικό τίτλο Final Fantasy. Η ιστορία του Resonance, όπως καταλαβαίνετε, μάς μεταφέρει σε μια μεσαιωνική εποχή, όπου κεντρικό ρόλο έχουν ο πόλεμος και οι κρύσταλλοι.

Εμείς ακολουθούμε τον ήρωά μας, τον Rain, ο οποίος είναι ένας αισιόδοξος, εξωστρεφής και εύθυμος χαρακτήρας, κάτι που δεν θυμίζει ιδιαίτερα τους πρωταγωνιστές των πρόσφατων τίτλων της σειράς. Βέβαια, για να μην επηρεάσουμε την εμπειρία σας, θα αναφέρουμε περιληπτικά πως οι χαρακτήρες, αν και προσπαθούν να προσδώσουν μια ιδιαίτερη πνοή στην περιπέτεια, δυστυχώς δεν τα καταφέρνουν, καθώς βασίζονται σε σύγχρονα κλισέ της ιαπωνικής κουλτούρας.

Σε παρόμοιο ύφος κινείται και το σενάριο. Στην αρχή παρουσιάζεται ενδιαφέρον, χάρη στη σκοτεινή θεματολογία του πολέμου, όμως στη συνέχεια γίνεται φλύαρο. Οι villains, δυστυχώς, δεν αποφεύγουν τα κλισέ που χαρακτηρίζουν και τους ήρωές μας, κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί σε μια ιστορία χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις.

Από εκεί και πέρα, το στοιχείο στο οποίο ο τίτλος κερδίζει σίγουρα τις θετικές εντυπώσεις είναι το εικαστικό του κομμάτι και, πιο συγκεκριμένα, η HD-2D αισθητική, την οποία έχουμε συναντήσει σε αρκετά JRPG της Square Enix.

Το παιχνίδι είναι ένα παραδοσιακό Final Fantasy και διαθέτει τον γνώριμο overworld, δηλαδή τον παγκόσμιο χάρτη, μέσα από τον οποίο ταξιδεύουμε σε πόλεις και dungeons. Το σύστημα μάχης είναι το κλασικό turn-based, με τη συμμετοχή της τετραμελούς ομάδας μας. Ανάλογα με την ταχύτητα κάθε χαρακτήρα, καθορίζεται και η αντίστοιχη προτεραιότητά του στον γύρο.

Οι χαρακτήρες μας έχουν τη δυνατότητα να παραμετροποιούν τους ρόλους τους μέσω του Job System, ή, όπως ονομάζεται εδώ, του συστήματος Visions. Τα Visions τα βρίσκουμε σε διάφορα shrines (ναούς), όπου φιλοξενούνται κρύσταλλοι στους οποίους κατοικούν βασικοί ήρωες από όλους τους τίτλους της σειράς.

Εκεί, το παιχνίδι προβάλλει μικρά αποσπάσματα από την περιπέτεια κάθε ήρωα και παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας του, προτού καταλήξει να μας προσφέρει τη βοήθειά του. Όπως φαντάζεστε, ένας από τους πρώτους που ανακαλύπτουμε είναι ο Warrior of Light από το Final Fantasy I, ενώ η διαδρομή φτάνει μέχρι τον Clive από το Final Fantasy XVI.

Για όσους αναρωτιούνται, αυτοί οι χαρακτήρες προφανώς δεν συμμετέχουν στα σεναριακά γεγονότα ούτε διαθέτουν φωνητικούς διαλόγους. Ωστόσο, μέσα από το σύστημα μάχης, όταν ο εχθρός γίνει ευάλωτος και εισέλθει σε κατάσταση stagger, μπορούμε να τους επικαλεστούμε, εφόσον τους έχουμε εξοπλίσει στους ήρωές μας. Τότε προβάλλεται ένα σύντομο απόσπασμα, το οποίο καταλήγει σε μια ισχυρή επίθεση εναντίον των εχθρών.

Η διαδικασία για να γίνει ευάλωτος ένας εχθρός είναι αρκετά εύκολη, αφού το μόνο που χρειάζεται είναι να εντοπίσουμε την αδυναμία του και να χρησιμοποιήσουμε την κατάλληλη επίθεση ή ξόρκι. Επιπροσθέτως, μέσα από το Job System έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τους χαρακτήρες μας παντοδύναμους και, ουσιαστικά, να «σπάσουμε» την ισορροπία του παιχνιδιού.

Αυτό είναι αναμενόμενο, καθώς κάθε Vision παρέχει διάφορες ικανότητες, τις οποίες μπορούμε να εξοπλίσουμε στους ήρωές μας ως παθητικές δεξιότητες (skills). Αυτό μεταφράζεται σε αρκετό farming και πειραματισμό με διαφορετικούς συνδυασμούς. Επίσης, για όσους αναρωτιούνται, τα Visions δεν αντικαθιστούν τα Summons, καθώς αυτά υπάρχουν κανονικά στο παιχνίδι και, όπως συνέβαινε και σε παλαιότερους τίτλους, είναι διαθέσιμα μόνο σε έναν χαρακτήρα.

Η δυσκολία του παιχνιδιού κινείται σε φυσιολογικά επίπεδα, ενώ δεν απουσιάζουν και οι επιλογές ρύθμισής της. Κάθε περιοχή υποδεικνύει τα επίπεδα που χρειάζεται να έχουν οι χαρακτήρες μας, ώστε να γίνει το ταξίδι ευκολότερο. Οι μάχες βασίζονται σε τυχαίες συναντήσεις (random encounters): καθώς προχωράμε, η οθόνη αλλάζει και μεταφερόμαστε στην προκαθορισμένη αρένα της εκάστοτε περιοχής.

Ο τίτλος προσφέρει αρκετές θεματικές ενότητες, πλήθος dungeons και προκλήσεων, αλλά και side quests, τα οποία κινούνται στα γνώριμα επίπεδα της σειράς. Τέλος, η διάρκειά του, σε κανονική δυσκολία, αγγίζει τις 40 ώρες, ενώ για την πλήρη ολοκλήρωσή του απαιτούνται σίγουρα αρκετές περισσότερες.

Εν κατακλείδι, το Final Fantasy Resonance είναι ένας αξιόλογος τίτλος «παλιάς κοπής», που σίγουρα θα κερδίσει το ενδιαφέρον του κοινού με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, αυτή η θετική πρώτη εντύπωση ενδέχεται να μην αποδειχθεί αρκετή για να μας οδηγήσει μέχρι το τέλος του ταξιδιού, εξαιτίας της αδύναμης αφήγησης και των χαρακτήρων του.

Το Final Fantasy Resonance κυκλοφορεί από τις 22/10/26 για Nintendo Switch, Nintendo Switch 2, Xbox Series X/S, PlayStation 5 και PC. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PlayStation 5 με review code που λάβαμε από τη CD Media.

The post Final Fantasy Resonance | Review first appeared on GameOver.gr - Videogames and more..