We Were Here Tomorrow | Review

Η ολλανδική Total Mayhem Games συνεχίζει σταθερά στη σειρά των We Were Here, προσδίδοντας την προσωπική της πινελιά στο συμπαθές είδος των αποκλειστικά co-op παιχνιδιών. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της σειράς παραμένει και στο We Were Here Tomorrow, τουτέστιν, η προσκόλληση στους γρίφους, για την επίλυση των οποίων είναι αναγκαία η συνεργασία μεταξύ δύο παικτών.

Το νέο κεφάλαιο προσφέρει μεν ορισμένα νέα

στοιχεία και αλλαγή ύφους αλλά, εν τέλει, δεν είναι σε θέση να κάνει κάποιο ουσιαστικό βήμα μπροστά. Εξαρχής, φαίνεται η προσπάθεια του We Were Here Tomorrow (το έκτο παιχνίδι της σειράς) να φέρει έναν εμπλουτισμό, ενσωματώνοντας το κομμάτι της αφήγησης, κάτι που απουσίαζε σε μεγάλο βαθμό από τα προηγούμενα παιχνίδια.

Για πρώτη φορά, έχουμε έναν NPC που μιλάει συχνά πυκνά στους δύο -αμίλητους- χαρακτήρες μας. Ωστόσο, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ογκωδέστατος ερευνητικός σταθμός όπου εκτυλίσσεται η περιπέτεια δεν κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή μας, περιμένοντας στωικά κάθε φορά πότε η εξτρά χαρακτήρας θα σταματήσει τη φλυαρία της προκειμένου συνεχίσουμε στο κομμάτι του gameplay. Ας πούμε ότι οι προσπάθειες για χιουμοριστικές πινελιές, μέσα από τους μονολόγους της, δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους, ενώ και η ίδια η πλοκή παραμένει αδιάφορη.

Όπως είναι φυσικό, όλο το βάρος δεν θα γινόταν παρά να πέφτει στο σκέλος των γρίφων. Το We Were Here Tomorrow ακολουθεί τη βασική δομή των προηγούμενων παιχνιδιών, βρίσκοντας σχεδόν πάντα τρόπο να χωρίζει τους δύο παίκτες και μάλιστα σε σημεία όπου ο καθένας έχει ελάχιστη ή και καθόλου ορατότητα ως προς το τι βλέπει ο έτερος παίκτης.

Για αυτόν το λόγο η συνεργασία, ιδίως μέσω μικροφώνου, γίνεται άκρως απαραίτητη. Αν και το παιχνίδι παρέχει τη δυνατότητα επικοινωνίας μέσω walkie talkie, ο γραφών, μαζί με τον φίλτατο Νίκο Πλωμαριτέλη, προτίμησαν τη χρήση ενός εξωτερικού app για τη συγκεκριμένη λειτουργία. Το σκέλος της συνεργασίας αποτελεί, για ακόμα μία φορά, το δυνατό σημείο του τίτλου, απαιτώντας ακριβείς περιγραφές σχετικά με το τι βλέπει ο καθένας στον χώρο του αλλά και κατανόηση των αλληλένδετων πληροφοριών.

Για παράδειγμα, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις όπου ο ένας παίκτης θα βρει κάποιες γραμμένες οδηγίες ενώ ο δεύτερος παίκτης θα έχει μπροστά του αντικείμενα, σύμβολα ή μοχλούς που σχετίζονται με τις οδηγίες. Τις περισσότερες φορές τα στοιχεία που βρίσκουμε δεν είναι άμεσα κατανοητά, απαιτώντας μία σχετική αποκωδικοποίηση ώστε να καταλάβουμε ποιες είναι ακριβώς οι απαιτούμενες ενέργειες που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Σε άλλες καταστάσεις οι γρίφοι είναι μηχανικοί, όπως ο κλασικός περιβαλλοντικός γρίφος όπου χρειάζεται να καθοδηγήσουμε ακτίνες λέιζερ από έναν πομπό σε έναν δέκτη, μέσα από τη σωστή τοποθέτηση και περιστροφή κατόπτρων. Αυτός ο γρίφος γίνεται πιο σύνθετος όταν οι δύο παίκτες βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικούς χώρους, απαιτώντας τη συνεννόησή τους ως προς το ποια κάτοπτρα πρέπει να μετακινηθούν και πώς.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων η διαδικασία επίλυσης των γρίφων είναι αρκετά ευχάριστη, ιδίως επειδή στην πλειοψηφία τους είναι με έξυπνο τρόπο σχεδιασμένοι, βρίσκοντας τη χρυσή τομή ώστε ούτε να είναι περίπατος αλλά ούτε και υπέρ του δέοντος περίπλοκοι. Όταν νοιώθαμε ότι έχουμε κολλήσει για τα καλά σε κάποιον γρίφο, συχνά το πρόβλημα ήταν στο ότι δεν είχαμε κατανοήσει πλήρως τα στοιχεία που μας έδινε το περιβάλλον ή τα κείμενα που ήταν διάσπαρτα στον χώρο.

Συνολικά, θα λέγαμε ότι η ποιότητα των γρίφων παραμένει στα ποιοτικά επίπεδα των προηγούμενων τίτλων. Με λίγα λόγια, αν είχατε επαφή με τα πρότερα We Were Here, τότε θα ξέρετε ακριβώς για το ύφος της περιπέτειας του sequel, διατηρώντας την ευχάριστη αίσθηση της συνεργασίας και τους έξυπνους γρίφους, αν και δίχως να κρύβονται πολλές εκπλήξεις.

Μία προσθήκη που επιχείρησε να φέρει η ομάδα ανάπτυξης είναι μέσω δύο βασικών εργαλείων, ένα για κάθε παίκτη. Το ένα επιτρέπει τη δημιουργία ενός κύβου, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εξτρά πλατφόρμα αλλά και ως μία μορφή μπαταρίας, και το άλλο έρχεται με τη μορφή ενός γάντζου που μας επιτρέπει να τραβάμε μοχλούς και αντικείμενα από απόσταση. Εντούτοις, η χρήση τους παραμένει επιφανειακή, δίχως τελικά να εμπλουτίζει σημαντικά το gameplay.

Επιπλέον, το sci-fi σκηνικό δεν θα λέγαμε ότι αξιοποιείται ιδιαίτερα για τη δημιουργία διαφορετικών καταστάσεων. Υπάρχουν βέβαια ορισμένα εμπνευσμένα σημεία, όπως μία περιοχή όπου ο ένας χαρακτήρας συρρικνώνεται και πρέπει να συνεργάζεται με τον γιγάντιο δεύτερο παίκτη ή ένα εκτενές επίπεδο όπου η βαρύτητα είναι διαφορετική για τους παίκτες, κάτι που σημαίνει ότι ο ένας εκ των δύο περπατάει στο ταβάνι ή σε κάθετους τοίχους.

Οι παραπάνω περιπτώσεις είναι σίγουρα ευφάνταστες αλλά αποτελούν εξαιρέσεις σε ένα παιχνίδι που δείχνει γενικά μία ατολμία να κάνει κάτι το πραγματικά διαφορετικό σε σχέση με τους προηγούμενους τίτλους ή να δείξει σημάδια ουσιαστικής εξέλιξης σε μηχανισμούς και τα είδη των γρίφων. Ιδίως σε σύγκριση με τα κορυφαία δείγματα της Hazelight Studios (It Takes Two, Split Fiction) αλλά και του ιδιαίτερα συμπαθητικού Orbitals, η Total Mayhem Games φαίνεται ακόμα περισσότερο ότι έχει μείνει προσκολλημένη σε μία συγκεκριμένη μανιέρα, που κινδυνεύει να δείξει ξεπερασμένη ή περιορισμένη αν συνεχίσει έτσι με επόμενους τίτλους.

Στο παραπάνω να σημειώσουμε ότι η απουσία του friend pass (δηλαδή η δυνατότητα να το αγοράσει ένας παίκτης και να μπορεί να συνδεθεί κάποιος άλλος χωρίς αγορασμένο παιχνίδι) δείχνει ως μία σημαντική έλλειψη όταν διάφορα co-op only παιχνίδια έχουν καθιερώσει πλέον αυτή τη δυνατότητα. Παρόλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι οι αποκλειστικά co-op εμπειρίες γενικά σπανίζουν, κάτι που ακόμα το καθιστά ως μία ενδιαφέρουσα περίπτωση για όσους ζητάνε αυτού του είδους παιχνίδια.

Το We Were Here Tomorrow αποτελεί μία από αυτές τις περιπτώσεις όπου το co-op είναι αυστηρώς αναγκαίο και κατάλληλα δομημένο ώστε να απαιτείται η πλήρη συνεργασία δύο παικτών. Ως εκ τούτου, εάν έχετε εξαντλήσει τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς και επιθυμείτε μία συνεργατική εμπειρία που επικεντρώνεται 99% στους γρίφους και 1% στο platforming τότε το We Were Here Tomorrow αποτελεί μονόδρομο.

Ευελπιστούμε, ότι η Total Mayhem Games θα πάρει το ρίσκο μελλοντικά, προκειμένου να εμπλουτίσει τη συνταγή και να προσφέρει ουσιαστική εξέλιξη και ποικιλομορφία σε αυτήν τη μοναδική σειρά παιχνιδιών.

Το We Were Here Tomorrow κυκλοφορεί από τις 20/10/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PC με review code που λάβαμε από την Total Mayhem Games.

The post We Were Here Tomorrow | Review first appeared on GameOver.gr - Videogames and more..