Μιρέλλα Καλοστύπη

Όλοι οι άνθρωποι στη διάρκεια της ενήλικης ζωής μας βασανιζόμαστε λίγο-πολύ με τα ίδια θέματα: ανασφάλεια, φιλοδοξίες, εξουσία, φόβοι, έρωτας, προδοσία, εκδίκηση, φιλία, μίσος, αρρώστιες κάθε είδους, συμφιλίωση και συχώρεση ή όχι, και πάνω απ’ όλα τα κοινά συμφέροντα. Μερικές φορές πελαγώνουμε στην προσπάθεια να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Οι Μολυσματικές καταστάσεις πραγματεύονται αυτά ακριβώς τα ζητήματα που διαπνέουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Στο πρώτο έργο δίνω δυο τίτλους: Τελευταίο φιλί ή Παίξε. Η αλληγορική σημασία στο φιλί ενός αποχαιρετισμού, χωρισμού, το μοιραίο φιλί,

το σκληρό παιχνίδι της εξουσίας και της υποταγής. Προσπαθώ να παντρέψω διαλόγους και μονολόγους με μυθιστορηματικό ύφος γραφής και πυκνό περιεχόμενο, δηλαδή όχι εύκολες, εύπεπτες ατάκες, επειδή θα ήθελα οι αναγνώστες να φέρουν στον νου εμπειρίες και, αν είναι δυνατόν, να ταυτιστούν με κάποιους ήρωες, να αναρωτηθούν για πράγματα που συμβαίνουν στον κοινωνικό ή επαγγελματικό χώρο, όπως π.χ. η διαχείριση του ανταγωνισμού. Επιδιώκω να κινήσω το ενδιαφέρον των μυημένων αναγνωστών, να δουν τους χαρακτήρες όσο πιο καθαρά γίνεται, κι αν κάποτε αυτά τα έργα έχουν την τύχη να αξιοποιηθούν θεατρικά ή κινηματογραφικά, οι καλοί ηθοποιοί και σκηνοθέτες να ικανοποιηθούν από το υποκείμενο περιεχόμενο και όχι μόνο την επιφάνεια. Έχουμε ισχυρές αλληγορίες με τα απόντα και αόρατα πρόσωπα ή τα παράξενα πρόσωπα με τις μάσκες. Ας πούμε ότι είναι η συνείδησή μας ή όσοι μας κρίνουν από απόσταση ίσως σαν χορός σε αρχαία τραγωδία. Στην πλοκή ένας καλός άνθρωπος παθαίνει κακό, ένας κακός άνθρωπος τιμωρείται, κάποιος άλλος που θεωρεί ότι αδικήθηκε πάτησε επί πτωμάτων για την επιτυχία και την επιβολή. Άραγε, είναι σωστό να μην προχωράς στη ζωή αν δεν κλείσεις παλιούς λογαριασμούς; Ο καλός θείος, ένας ιερέας, που μοιάζει να είναι η φωνή της λογικής και της συχώρεσης, δεν καταφέρνει να επιβληθεί μπροστά στην ανάγκη του ανθρώπου να πάρει πίσω το αίμα του.

Προσπάθησα να αποδώσω την πλοκή με πολλαπλές οπτικές γωνίες αφηγήσεων, δηλαδή εκτός από τον τραγικό Γιόζεφ υπάρχει η Συγγραφέας που εντάσσεται κανονικά ως ρόλος, άλλοτε σαν Σκηνοθέτης προς τους ήρωες και άλλοτε σαν αυτόνομος χαρακτήρας δεύτερου Αφηγητή.

{jb_quote}Άραγε, είναι σωστό να μην προχωράς στη ζωή αν δεν κλείσεις παλιούς λογαριασμούς;{/jb_quote}

Οι Λεμονιές στην πίσω αυλή, το δεύτερο θεατρικό κείμενο, έχει βασική μαγιά κάποια γνωστά κοινωνικά στερεότυπα που εδώ ξεδιπλώνονται τυχαία, χάρη στη φιλία, κάποτε αληθινή, αργότερα μάλλον υποκριτική και αμυντική, που κάποια στιγμή καλείται να παλέψει σκληρά για να δικαιωθεί με την αναμέτρηση επιχειρημάτων που εκκινούν από διαφορετικές φιλοσοφικές αντιλήψεις των ηρώων. Όλοι έχουν τα δίκια τους και ξεσπαθώνουν για να τα υπερασπιστούν. Άραγε τα σύκα-σύκα και οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους; Ή τους αποξενώνουν οριστικά; Εδώ, επιλέγω μια αισιόδοξη εκδοχή ως κάθαρση.

Το βιβλίο πήρε τον τίτλο του από το ομώνυμο σενάριο ταινίας μικρού μήκους, ας πούμε επιστημονικής φαντασίας, που συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση. Οι τοξικές καταστάσεις που κατακλύζουν τη ζωή μας τόσο στο επαγγελματικό όσο και στο οικογενειακό και διαπροσωπικό επίπεδο οδηγούν στις Μολυσματικές καταστάσεις, έτσι όπως κωμικοτραγικά περιγράφονται στην ταινία παραλόγου, animation ή, γιατί όχι, επίσης θεατρικού έργου, όπου αόρατοι ιοί απειλούν τη ζωή μας. Θέλει να υπενθυμίσει πως ο τρόπος που σκεφτόμαστε μπορεί να γίνει το φάρμακο που θα μας γιατρέψει ή το δηλητήριο που θα μας αφανίσει. Όπως και στο Τελευταίο φιλί ή Παίξε, έτσι και σε αυτό το κείμενο, το κοινό συμφέρον του Χαλισίν και της Κλεμπσιέλλα σταματά τη μεταξύ τους πολεμική αναμέτρηση, αλλά αυτή τη φορά εις βάρος της ασφάλειας όλων των υπολοίπων. Η αλληγορία με αρκετές προεκτάσεις συζήτησης υπάρχει και εδώ. Γιατί καταφεύγουμε στην πολυφαρμακία; Αν υπήρχε ένα χάπι για πάσα νόσο, θα ήταν ο άνθρωπος χαρούμενος και ασφαλής;

Τα κοινά συμφέροντα προφανώς είναι η καρδιά των διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα σε κράτη. Το Πέλαγος, το άλλο βιβλίο μου που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο, είναι καρπός μιας προσωπικής διαδρομής, σε μια εικοσαετία, διπλωματικού ρεπορτάζ που έφερε κι εμένα σε μέρη μακρινά ή κοντινά και σε ανθρώπους που, από το 1990 έως σχεδόν το 2010, διαχειρίζονταν και οπωσδήποτε επηρέαζαν με τον τρόπο τους τις διεθνείς εξελίξεις στο επίκεντρο των οποίων βρισκόταν και η Ελλάδα. Δεν έχουν αλλάξει πολλά, γιατί όπως κάποτε έλεγε μια καθηγήτρια Ιστορίας, για να πεις ότι κάτι αλλάζει δραματικά πρέπει να περάσουν πεντακόσια χρόνια. Καθένας μπορεί να συμφωνήσει με τη μικροσκοπική μου δημοσιογραφική ματιά σε μια σειρά γεγονότων, μπορεί να θυμηθεί δικές του απόψεις, μπορεί και να διαφωνήσει. Όλα είναι στο παιχνίδι του γίγνεσθαι.

Μολυσματικές καταστάσεις
Δύο θεατρικά έργα και μια ταινία μικρού μήκους
Μιρέλλα Καλοστύπη
Φίλντισι
132 σελ.
ISBN 978-618-5738-49-5
Τιμή €13,78