Μαρία Γεωργαλά-Καρτούδη

Η Παρανυχίδα είναι η πρώτη ποιητική μου συλλογή και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μετρονόμος. Είχαν προηγηθεί δύο παραμύθια, Το συναχωμένο αεροπλανάκι και Το παραμύθι με τα χλομά μάγουλα από τις Εκδόσεις Ζαχαράκη, καθώς και ένα μικρό βιβλιαράκι κοινωνικών διαπιστώσεων από τις Εκδόσεις Φίλντισι, με τίτλο Αυτονόητα.

Η Παρανυχίδα (2025) είναι η πρώτη μου ποιητική συλλογή. Τώρα που ξαναδιαβάζω αυτή την πρόταση, αντικειμενική και φαινομενικά ουδέτερη, νιώθω ότι κρύβει λέξεις που αγκαλιάζουν συναισθήματα με τα οποία έναν χρόνο πριν δεν θα τολμούσα καν να αναμετρηθώ.

Πρώτη: Αχ! Κάθε

Ποίηση: Μα τόσα χρόνια ποίηση γράφω. Άλλο όμως να γράφεις κάτι κι άλλο να το ονοματίζεις ευθαρσώς και να λες: «Ναι λοιπόν, γράφω ποίηση. Μην παρασυρθείτε και νομίσετε κάτι άλλο. Εγώ γράφω ποίηση». Ξέρεις ότι μετά θα ξεκινήσουν οι αναπάντητες ερωτήσεις: Γιατί γράφεις; Τι είναι η ποίηση για σένα…

Και μετά: «συλλογή». Δηλαδή, πολλά μαζί. Επιλέγω, για να γίνει συλλογή. Και πρέπει να σκεφτώ τι σημαίνει να επιλέξω κάποια από το όλον, για να μπουν σε μια αυτόνομη πλέον ενότητα. Ψήγματα εμπειριών, αναγκών, επιθυμιών, διεκδικήσεων, αγωνιών, κοινωνικής και πολιτικής οπτικής, αξιών, ιδεολογιών.

Και μετά το τεράστιο «μου». Η πρώτη μου. Πού να το χωρέσεις αυτό το «μου», δίχως να αυτοσαρκαστείς; Δίχως να αναρωτηθείς τι πραγματικά σημαίνει, σε έναν χώρο με τόσα άλλα «μου», ένα «ποιητικό πόνημα δικό μου», πώς να διατηρείς την ισορροπία ανάμεσα στο ασήμαντο και το σημαντικό για να μην καταλήγεις να περιφέρεις τον αυτοπροσδιορισμό, την αυταρέσκεια και την «πολύτιμη» άποψή σου.

Η Παρανυχίδα είναι όλες αυτές οι έννοιες και οι αγωνίες μαζί.

Το κίνητρο για να γραφτεί ήταν η φλεγμονή. Το κίνητρο για να αποσταλεί για έκδοση, ύστερα από χρόνια γραφής, ήταν η τόλμη. Μια φλεγμονή με τόλμη, λοιπόν. Φλεγμαίνω για μένα σημαίνει αντιστέκομαι σε ό,τι με διαταράσσει· ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά, σχεσιακά. Γύρω μου φλεγμαίνουν συνεχώς τα πάντα: από το μικρό μέχρι το μεγάλο, από το ασήμαντο μέχρι το επικίνδυνα ουσιαστικό.

{jb_quote}Γύρω μου φλεγμαίνουν συνεχώς τα πάντα: από το μικρό μέχρι το μεγάλο, από το ασήμαντο μέχρι το επικίνδυνα ουσιαστικό.{/jb_quote}

Ο έρωτας, η εξουσία, η ύπαρξη, το δίκιο, ο φόβος, η ειρήνη, η γυναίκα, η απώλεια – όλα εμπεριέχουν μια μικρή «παρανυχίδα». Αν την κόψεις άτσαλα, θα γίνει αρρώστια. Αν την παραμελήσεις, πάλι αρρώστια θα γίνει. Αν την καλύψεις να μη φαίνεται, θα γυρίσει προς τα μέσα και θα γίνει καθολική σηψαιμία. Όπως όλες μας οι αφρόντιστες σχέσεις, σε κάθε επίπεδο – επαγγελματικό, οικογενειακό, κοινωνικό, πολιτικό. Κι αν τη γιατρέψεις επιφανειακά, θα σε ξεγελάσει για λίγο και μετά θα ξαναεμφανιστεί.

ΠΑΡΑΝΥΧΙΔΑ

Υπάρχει, ενώ λίγο πριν δεν υπήρχε.
Εθελοτυφλείς· δεν σε αφήνει. Ενοχλεί.
Φλεγμαίνει, κοκκινίζει, απειλεί, αιμορραγεί.
Και εντός και εκτός. Εκλιπαρεί για φροντίδα.
Τη φροντίζεις, ηρεμεί· την ξεχνάς, σε ξεχνάει· τη θυμάσαι, σε πονάει.
Είναι εκεί. Κομμάτι του κορμιού, του νου, παρασιτικά χρήσιμη. Υπενθυμίζει τη ζωή.
Σε θυμάται ξανά. Ξαφνικά.

Περιδιαβαίνω την πόλη και αναρωτιέμαι για ό,τι συμβαίνει. Ποιος το επιτρέπει να συμβαίνει; Εγώ τι μπορώ να κάνω; Όταν νιώθω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα – γράφω. Όταν νιώθω ότι κάτι μπορώ να κάνω – γράφω ξανά.

Συνήθως γράφω σε α’ πρόσωπο. Θέλει θάρρος, λένε. Δεν το πιστεύω. Το β’ πρόσωπο θέλει θάρρος. Θάρρος να απευθύνεσαι δίχως κριτική, αν μπορείς. Και το γ’ πρόσωπο θέλει κι αυτό θάρρος, θάρρος παρατηρητή, αφηγητή, που θα δει και θα ερμηνεύσει πολυφωνικά. Το α’ δεν θέλει θάρρος. Θέλει επαγρύπνηση, για να μην πνιγείς μέσα στη λίμνη που μοιράζεσαι. Όλοι για τους εαυτούς μας, εν τέλει, μιλάμε.

Η Παρανυχίδα με τυραννάει πιο πολύ τώρα από πριν. Τουλάχιστον όμως τόλμησα.

Παρανυχίδα
Μαρία Γεωργαλά-Καρτούδη
Μετρονόμος
60 σελ.
ISBN 978-618-574-869-2
Τιμή €10,60