Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

Το πιάτο είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο μου, που όμως μοιάζει να έχει γραφτεί χρόνια πριν. Από τότε που εγώ είχα την ηλικία του ήρωα. Από τότε που με κάτι σαν περιέργεια, κάτι σαν έκπληξη, κοιτούσα την οικογενειακή φωτογραφία στο σπίτι της γιαγιάς και απορούσα. Γιατί ο παππούς έμοιαζε να έχει προστεθεί στη φωτογραφία και δεν ήταν εξαρχής μέρος αυτής; Γιατί ο παππούς στεκόταν μόνος στον αέρα, ενώ οι υπόλοιποι ήταν αγκαλιασμένοι μαζί, στερεωμένοι στη γη; Γιατί, απλούστατα, ο παππούς δεν ήταν εκεί όταν τραβήχτηκε η φωτογραφία. Ο παππούς ήταν μακριά. Είχε φύγει μετανάστης στην Αμερική…

Το

πιάτο είναι ένα βιβλίο που έγραψα με σκοπό να μιλήσω στα παιδιά για ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας πολύ σημαντικό, που όμως κινδυνεύει να ξεχαστεί. Δεν είναι τόσο παλιά η ιστορία της μετανάστευσης των Ελλήνων της δεκαετίας του ’50 ή του ’60. Δεν είναι τόσο παλιά, όμως οι άνθρωποι που την έζησαν εκλείπουν και όταν φεύγουν οι άνθρωποι που μπορούν ζωντανά να σου περιγράψουν κάτι, αυτό το κάτι ξεθωριάζει, όπως ξεθωριάζει και η οικογενειακή φωτογραφία που στάθηκε έμπνευσή μου γι’ αυτό το βιβλίο.

Το πιάτο προσπάθησα πολύ για να το γράψω. Η σκέψη, η έμπνευση, ήρθαν ακαριαία, αυθόρμητα, γρήγορα, εύκολα. Το κόψε και το ράψε, όμως, ήθελαν καιρό. Όπως και το ψάξιμο που χρειάστηκε να κάνω, για να δημιουργηθεί τελικά ένα βιβλίο που ενώ ψυχαγωγεί, αποτελεί ταυτόχρονα και ένα εργαλείο μάθησης. Ένα βιβλίο που θα μπορεί να δουλευτεί και στα σχολεία, από δασκάλους που μπορούν να κοιτάξουν και λίγο παραπέρα, ξεκινώντας πρώτα από μια προσεχτική ματιά πίσω, στο παρελθόν.

Το πιάτο είναι ένα βιβλίο που ενώ είναι δικό μου, έχει πολύ έντονο το στοιχείο του «μας». Είναι ένα βιβλίο δικό μας!

Η Εμμανουέλα Κακαβιά, που ανέλαβε να το εικονογραφήσει, το αγάπησε από την πρώτη στιγμή που της το έστειλα ως προσχέδιο και το στόλισε με υπέροχες εικόνες, για να μην κουραστεί ο αναγνώστης του σήμερα, που είναι μαθημένος σε εικόνες.

{jb_quote}Η σκέψη, η έμπνευση, ήρθαν ακαριαία, αυθόρμητα, γρήγορα, εύκολα. Το κόψε και το ράψε, όμως, ήθελαν καιρό.{/jb_quote}

Η Αντωνέτα Κώτση, που ανέλαβε να το επιμεληθεί, το ξεσκόνισε, το καθάρισε από την κούραση και τα λάθη μου και με ματιά κοφτερή, ευαίσθητη και ουσιαστική το απογείωσε.

Και τέλος, η Σοφία Θάνου, η εκδότρια. Μάλλον, όχι τέλος, αρχή. Ήταν εκείνη που το πίστεψε αμέσως, το πήρε πάνω της με όλη της την καρδιά και συμμερίστηκε το ίδιο με μένα όραμα – το όραμα όλων μας. Να δημιουργήσουμε το πρώτο βιβλίο που μιλάει στα παιδιά του σήμερα για αυτό το τόσο σημαντικό κομμάτι του χθες.

Το πιάτο ήθελα να έρθει και να μας ξαναμάθει μια λέξη. Τη λέξη «μετανάστης». Έχουμε συνηθίσει στο άκουσμα της λέξης «μετανάστης» να σκεφτόμαστε τον μετανάστη τον Σύριο, τον Πακιστανό, τον Αφρικανό. Όμως η λέξη «μετανάστης» πριν από χρόνια σήμαινε τον δικό μας μετανάστη, τον Έλληνα που έφευγε μακριά. Αυτό ήθελα να ξαναθυμηθούμε.

Το πιάτο το έχω γράψει με χιούμορ και συναίσθημα. Δεν ξέρω να γράφω κι αλλιώς… Κατά κύριο λόγο το έγραψα στους εγκλεισμούς του covid, αλλά και κατόπιν αυτών. Ο ήρωας, Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, με έναν τρόπο μαγικό βρίσκεται στην Αμερική του 1955 και ζει φοβερές καταστάσεις με γιγάντια μπέργκερ και τρελές σαπουνόφουσκες, με δουλειά, βόλτα, ουρανοξύστες, υπόγεια, καινούργιους φίλους, καινούργια ερεθίσματα – κι ας μας έρχονται από παλιά.

Το πιάτο πιστεύω πως έχει τη θέση του σε κάθε ελληνικό τραπέζι, διότι κάθε ελληνικό τραπέζι έχει τριγύρω του μια καρέκλα ενός παππού, ενός φίλου του παππού, ενός γείτονα που ξενιτεύτηκε για ένα καλύτερο μέλλον. Θα μου επιτρέψετε να σας το σερβίρω;

Το πιάτο
Κωνσταντίνα Τασσοπούλου
εικονογράφηση: Εμμανουέλα Κακαβιά
Υδροπλάνο
168 σελ.
ISBN 978-618-207-142-7
Τιμή €13,90