Κωνσταντίνος Μίχαλος: Εθνική πρόκληση

Στον απόηχο της υγειονομικής κρίσης, η Ελλάδα έχει τη μεγάλη ευκαιρία να διαχειριστεί σημαντικούς πόρους, για να αποκτήσει επιτέλους ένα βιώσιμο, εξωστρεφές και ανταγωνιστικό παραγωγικό μοντέλο.

Τα 32 δισ. ευρώ που διατίθενται από το Next Generation EU, μαζί τα 19 δισ. ευρώ του επόμενου ΕΣΠΑ ξεπερνούν τα 50 δισ. ευρώ, ή το 27% περίπου του ΑΕΠ της χώρας. Τα κονδύλια αυτά

Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να διδαχθούμε από τα λάθη του παρελθόντος. Σήμερα, δεν έχουμε την πολυτέλεια για αποσπασματικά έργα και δράσεις, ή για χωρίς σχέδιο επιδοτήσεις που τροφοδοτούν κυρίως την κατανάλωση. Η διαχείριση των πόρων της νέας περιόδου θα πρέπει να ακολουθήσει μια κεντρική φιλοσοφία και αρχιτεκτονική, η οποία θα στοχεύει στον παραγωγικό μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας, μέσα από την υπέρβαση συγκεκριμένων δομικών προβλημάτων.

Ένα από τα σημαντικότερα είναι η κατακερματισμένη παραγωγική βάση, η οποία στηρίζεται σε ένα μεγάλο αριθμό μικρών επιχειρήσεων. Είναι απαραίτητο, επομένως, να δοθεί έμφαση στη δημιουργία μιας νέας παραγωγικής δομής, στηριγμένης σε επιχειρήσεις μεγαλύτερου μέσου μεγέθους, με προοπτικές βιωσιμότητας και ανάπτυξης. Ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί με τη θέσπιση κινήτρων για τη συγχώνευση μικρών επιχειρηματικών μονάδων, να δημιουργηθούν νέες μεγαλύτερες επιχειρήσεις, οι οποίες θα επωφεληθούν οικονομίες κλίμακας, θα αποκτήσουν πρόσβαση στην καινοτομία, να μπορέσουν να προσελκύσουν εξειδικευμένο προσωπικό, να ενισχύσουν την εξωστρέφεια και τη διαπραγματευτική τους θέση.

Κρίσιμο ζητούμενο είναι και η επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού του κράτους και της οικονομίας, με εφαρμογή ολοκληρωμένης στρατηγικής για τη δημιουργία της ψηφιακής Δημόσιας Διοίκησης, με την ανάπτυξη χρηματοδοτικών εργαλείων και κινήτρων για επενδύσεις ψηφιακής αναβάθμισης από τις επιχειρήσεις, με τη δημιουργία υποστηρικτικών δικτύων ειδικά για τις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις, με επένδυση στη δια βίου μάθηση για την ενίσχυση των ψηφιακών δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας.

Στρατηγικό στόχο πρέπει να αποτελέσει, επίσης, η κάλυψη του ελλείμματος καινοτομίας της ελληνικής οικονομίας, με ενίσχυση του τριγώνου της γνώσης, υποστήριξη ικανών ερευνητικών ομάδων σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα της χώρας, δημιουργία κόμβων καινοτομίας και παροχή κινήτρων για την προσέλκυση επενδύσεων από μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού. Επίσης, θα πρέπει να διαμορφωθούν στοχευμένα κίνητρα και χρηματοδοτικά εργαλεία για την ανάπτυξη καινοτόμων επιχειρηματικών ιδεών και για την ενθάρρυνση επενδύσεων σε υψηλή τεχνολογία, σε καινοτόμες λύσεις και εφαρμογές, με έμφαση σε δυναμικούς κλάδους όπως η μεταποίηση, η πράσινη ενέργεια, οι μεταφορές και η εφοδιαστική αλυσίδα, ο αγροδιατροφικός τομέας και ο τουρισμός, με την ανάδειξη εναλλακτικών μορφών.

Τους περασμένους μήνες, απέναντι σε μια δύσκολη πρόκληση, η Ελλάδα κατάφερε να ανατρέψει πολλά αρνητικά στερεότυπα του παρελθόντος. Το ίδιο οφείλει να κάνει και τώρα, μπροστά στο νέο μεγάλο εθνικό στοίχημα. Με όραμα, με σχέδιο, συνεννόηση και συνεργασία, η χώρα μας μπορεί να απελευθερώσει στα επόμενα χρόνια τις παραγωγικές της δυνάμεις και να εξασφαλίσει όρους ανάπτυξης και ευημερίας για τις σημερινές αλλά και για τις επόμενες γενιές.

* To παρόν άρθρο εκφράζει προσωπικές απόψεις του γράφοντος