Ναι, αλλά έλα μωρέ τώρα...

Η Εθνική Βόλεϊ Γυναικών προκρίθηκε στη 16άδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Με δυο νίκες επί Γαλλίας και Φινλανδίας. Και συνεχίζει την περιπέτεια από την Άγκυρα και την πρώτη φάση στην Ουγγαρία και τη δεύτερη φάση την Κυριακή. Για ένα όνειρο απατηλό. Για νίκη επί της παντοδύναμης Ολλανδίας. Για την 8άδα. Η Εθνική Βόλεϊ Γυναικών δικαιούται να ονειρεύεται.

Πάμε στους ξύπνιους χρόνια τώρα…

Ναι, αλλά παλιά οι ομάδες ήταν 16 και το επίπεδο υψηλότερο και οι επιτυχίες σημαντικότερες…

Ναι, αλλά ο κόουτς έκανε λάθη στις επιλογές του ρόστερ και στις αλλαγές και στη διαχείριση των αγώνων, ακόμη και αυτών που νικήσαμε…

Ναι, αλλά η Γιώτα ήταν εκτός και η Χαντάβα εκτός και η Ομοσπονδία δεν έχει λεφτά και δε γίνεται έτσι…

Ναι, αλλά δεν έγινε και κάτι με την πρόκριση στη 16άδα, σιγά μην προκρινόμαστε διαφορετικά…

Και μόλις τελείωσαν τα βαθυστόχαστα «Ναι, αλλά», ήρθαν τα πνευματώδη «έλα μωρέ τώρα»…

Έλα μωρέ τώρα με τον Καραμπέτσο που ήταν διαιτητής και κάνει τον πρόεδρο και δεν μπορεί να βρει… κανάλι να δείξει τα ματς (μπόινγκ!), έλα μωρέ τώρα με τον Ναράνχο που έχασε δυο… προπονήσεις και κάνει τον προπονητή και δε βλέπουμε τα ματς να δούμε τα… εγκλήματά του (μπόινγκ!), έλα μωρέ τώρα με τον μάνατζερ της ομάδας Περόπουλο που δεν έχει βοήθεια και… τηλεκοντρόλ να αλλάζει κανάλι (μπόινγκ!), έλα μωρέ τώρα γενικώς και αορίστως, να έχουμε να λέμε εμείς οι καναπεδάτοι, να υπάρχουμε, παντογνώστες πληκτρολογίου, πλήξης αφόρητης.

Οι γνωστοί, κλασικοί μίζεροι, στο άθλημα της παραδοσιακής μιζέριας που ακόμη και στην όποια επιτυχία του κάτι θα βρει για να μιζεριάσει!

Λες και την τελευταία δεκαετία σαρώναμε τα μετάλλια και δεν το κατέγραφε η ιστορία.

Ήταν Ιούνιος 2018 μετά το ταξίδι στο Πήλιο. Συμπέρασμα;

«Από τη 12η θέση στη Βάρνα το 2001 μεσολάβησαν οκτώ ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με την εθνική γυναικών να έχει την καλύτερη και ασφαλέστερη θέση: του… θεατή αγώνων υψηλού επιπέδου, με Σερβία και Ρωσία να εναλλάσσονται στα χρυσά και ομάδες όπως το Βέλγιο, η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν να πλασάρονται στα μετάλλια! Μετάλλια; Βάθρο; Υψηλές προσδοκίες. Όνειρα θερινής νυκτός.

Τα χρόνια πέρασαν, οι επιτυχίες άργησαν (μόλις 4 συμμετοχές σε ευρωπαϊκά από το 1949 και την Πράγα), οι εθνικές ομάδες γυναικών ανανεώνονταν και οι καλοί στρατιώτες Φλώρος και Νικολάκης εναλλάσσονταν κι αυτοί στην τεχνική ηγεσία, με ελάχιστα διαλείμματα τύπου Καλμαζίδη να μην αλλάζουν τη συνταγή των καλών παικτριών και της καλής, πλην όμως χωρίς ποτέ αποτέλεσμα πρόκρισης σε τελικές φάσεις, ομάδας. Πρόκριση; Διάκριση; Επιτυχία; Υψηλές προσδοκίες. Όνειρα θερινής νυκτός.

Κάποια στιγμή τα όνειρα τελειώνουν, οι αθλήτριες έχουν απαιτήσεις, η παρουσία τους σε ομάδες του εξωτερικού, λέγε με Ανθή και Όλγα και Ειρήνη αλλάζει τα δεδομένα σκέψης, αντίληψης, απαίτησης, το επίπεδο βελτιώνεται, ο ανταγωνισμός αυξάνει και τρώγοντας ανοίγει και η όρεξη…

Μπορεί τα οικονομικά δεδομένα να μην επιτρέπουν ανοίγματα… Ρωσίας, Τουρκίας, Βελγίου και Αζερμπαϊτζάν, μπορεί η Ομοσπονδία να μην έχει αγκαλιάσει όσο θα έπρεπε τις γυναίκες της σε όλες τις ηλικιακές βαθμίδες εδώ και χρόνια, ακόμη κι όταν είχε λεφτά για πέταμα, αλλά δυο τρεις κινήσεις αρκούν για να αλλάξει η ρότα, η ψυχολογία και ενδεχομένως και το αποτέλεσμα.

Όργανα γυμναστικής, πρωτοβάθμια έστω οργάνωση, ξένος τεχνικός και ανθρώπινο δυναμικό που θα δείχνει ότι νοιάζεται για τις αθλήτριες και μια ελάχιστη οικονομική απολαβή, έτσι για την υπενθύμιση του «είμαστε εδώ» δεν είναι υπερβολικές απαιτήσεις, δεν απαιτούν οικονομική υπέρβαση για την επίτευξη αγωνιστικού στόχου, παρά τις αλλαγές πρόκρισης στα τελικά του ευρωπαϊκού (ζητούμενο πλέον ανεξαρτήτως αριθμού ομάδων είναι η παρουσία, η παρουσία, η παρουσία και μόνο η… παρουσία!). Είναι απλές κινήσεις αλλαγής κλίματος. Και το αντιλαμβάνεται κάποιος με μια επίσκεψη στο ησυχαστήριο της Πορταριάς, στο Πήλιο, το βουνό των Κενταύρων.

Ο Ισπανός Γκιγιέρμο Ναράνχο έχει το μεσογειακό ταμπεραμέντο και οργανώνει μέχρι κεραίας το πρόγραμμα και οι αθλήτριες που πλέον απαιτούν από τον προπονητή τους να τις πιέζει για να πετύχουν, ανταποκρίνονται με στόχο την προθέρμανση των Μεσογειακών και την επιστροφή στα τελικά των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Για να αποτελέσει η Βάρνα μια ανάμνηση παλιά, μια ιστορία».

Και στους Μεσογειακούς πήγανε τα κορίτσια και στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Δε χρειάζεται μαντική ικανότητα για να διαπιστώσει κάποιος το ταλέντο τους. Τα βασικά έγιναν. Τα βασικά. Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας ήταν και είναι δίπλα στις εθνικές ομάδες (θυμίζω παλιά, διεθνείς απειλούσαν να μην πάει στα αποδυτήρια). Ο προπονητής κάνει τη δουλειά του, αναλαμβάνει κόστος, επιλέγει αθλήτριες και τακτική και κρίνεται κι αυτός όπως όλοι (θυμίζω παλιά, πρόεδρο να κάνει τον προπονητή). Και οι αθλήτριες παίζουν. Ο καθείς στο ρόλο του. Και οι μίζεροι, στη μιζέρια τους…